Αν κάτι μ’ ενοχλεί σ’ αυτή τη χώρα, πέρα από τη συνεχή κακοδαιμονία, είναι η ανυπαρξία λύσεων, ιδίως όταν διαβάζω ειδήσεις που αφορούν “ζωές δεμένες με ιμάντες”. Πέρα από επιμηκύνσεις, χρεωκοπίες, φοροδιαφυγές, ΔΝΤ, μνημόνια και τρόικες, η διατήρηση της στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι πρώτιστη ευθύνη για ένα κράτος που θέλει να λέγεται -ή έστω φιλοδοξεί να λέγεται- “κοινωνικό” ή “πολιτισμένο”. Όταν μάλιστα παιδιά (με ειδικές ανάγκες ή όχι δεν έχει καμία σημασία…) είναι θύματα της γενικότερης αναλγησίας και μόνιμης αδιαφορίας, τότε “το μαχαίρι στο κόκκαλο” δεν είναι αρκετό, μάλλον είναι το πρώτο βήμα.
Η συνεχής (τηλε)δημοσιότητα των μεταρρυθμίσεων δεν έχει καμία σημασία. Κρίνονται εκ του αποτελέσματός, όχι από την ανακοίνωσή τους και τις πομπώδεις δηλώσεις των εμπνευστών τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η φοροδιαφυγή: ένα σωρό πρόστιμα ανακοινώνονται θέλοντας να δείξουν ότι το ΣΔΟΕ δουλεύει, εισπράττονται όμως; Θα προτιμούσα να δω την αναγγελία της είσπραξης των τεράστιων χρεών, συνήθως γνωστών και επωνύμων, παρά να μάθω ότι απλά εντοπίστηκαν οι ατασθαλίες τους.
Ας μην είμαστε μίζεροι, αλλά ας κρατάμε μικρό καλάθι. Οι “διαρθρωτικές αλλαγές” δεν φέρνουν αποτελέσματα από τη μια μέρα στην άλλη, μπορεί να μη φέρουν καθόλου… Ίσως περιορίζοντας τις μεγαλόστομες αναγγελίες οι αρμόδιοι φροντίσουν να μην υπάρξουν ξανά παιδιά που “απλά κρατούνται ζωντανά σε κλουβιά” σε συνθήκες που θυμίζουν τριτοκοσμικές χώρες άλλων εποχών.