Χάζευα τις προάλλες τη μεγάλη μ….ία που λέγεται ο “γάμος της χρονιάς, του αιώνα…” ή ό,τι άλλο και σκεφτόμουν πόσο εύκολα παρασυρόμαστε από πανηγυράκια(;) που καμία σχέση δεν έχουν με τη (ζοφερή) πραγματικότητα.
Την ίδια ώρα που ο πρίγκιπας νυμφευόταν την αγαπημένη του η κατρακύλα μας συνεχίζεται με ταχύτατους ρυθμούς. Αναρωτιόμουν, αν τα ΜΜΕ αφιέρωναν το μισό ή και λιγότερο χρόνο απ’ όσο αφιέρωσαν στα -εκτός πρωτοκόλλου- φιλιά του νεόνυμφων στην ανεργία, στο κλείσιμο των μικρομεσαίων, στην κατάντια της παιδείας, στις φρούδες υποσχέσεις και στα άδεια λόγια των εκάστοτε κυβερνήσεων, χωρίς περιστροφές και με ευθύτητα, ίσως τότε κι εμείς, σαν απλοί πολίτες, θα βλέπαμε αλλιώς τα πράγματα. Δε θα αφήναμε ούτε στιγμή τους εαυτούς μας να χαλαρώσουν από τα εφήμερα, δυσθεώρητου κόστους, πανηγύρια βασιλιάδων-ανδρείκελων που θυμίζουν μεσαιωνικές εποχές όπου ο λαός, αφού του πετούσαν καρβέλια με ψωμιά, επευφημούσε τον “γενναιόδωρο” ηγέτη του.
Κάποιοι, δικαιολογώντας την εν λόγω τελετή, ισχυρίζονται ότι ο απλός λαός έχει ανάγκη από την εκτόνωση(!) που προσφέρουν οι “παραμυθένιες” ζωές των ολίγων της μοναρχίας, θέλοντας έτσι να ξεφύγουν από τη μίζερη πραγματικότητα. Μήπως, όμως, έτσι δείχνουμε ότι μας αρέσει το παραμύθιασμα; Δεν είναι ανάγκη να ασχολούμαστε με βασιλικούς γάμους για να ζήσουμε τον μύθο. Καθημερινά παραμυθιαζόμαστε, συχνά μάλιστα τα χάφτουμε και τρέχουμε να ψηφίσουμε, από αυτούς που έχουν κυβερνήσει τη χώρα και την έφεραν (χωρίς η δική μας ευθύνη να είναι αμελητέα), εδώ που την έφεραν…
Οι γάμοι και οι καπελαδούρες είναι ένα αθώο συμπλήρωμα του καθημερινού παραμυθιάσματος που δεν έχει καμία σχέση με τη ψυχαγωγία μας, αλλά με τη ζωή μας την ίδια…Καλά να πάθουμε…