Γράφτηκαν πάρα πολλά για την ιστορία της διευθύντριας δημοτικού σχολείου που κλήθηκε σε απολογία από τον περιφερειάρχη εκπαίδευσης γιατί δεν… κρέμασε αφίσα σχετική με ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά προγράμματα σε κάθε τάξη(!) του σχολείου της. Ο τελευταίος θεώρησε μάλιστα απρέπεια την επιστολή που του έστειλε εξηγώντας τα σοβαρά προβλήματα του σχολείου (έλλειψη πετρελαίου, γραφικής ύλης κλπ.). Κι όμως ο περιφερειάρχης με μια πρωτοφανή δήλωση περί ανυπακοής(!) της άσκησε πειθαρχική δίωξη, την οποία μετά από πολλές πιέσεις πήρε πίσω.
Το γεγονός αυτό δείχνει μια βασική παθογένεια της ελληνικής εκπαίδευσης: τη μανία των προϊσταμένων, πολιτικών ή όχι, με το “φαίνεσθαι”, με τη γυαλιστερή βιτρίνα που η λάμψη της καλύπτει το βρώμικο και σκονισμένο εσωτερικό. Ένα εσωτερικό που πονάει, αλλά αγωνίζεται επειδή αντιλαμβάνεται το ιερό του καθήκον, χωρίς να συγχρόνως τα φοβάται τις κορώνες των “υπεύθυνων”…
Εκπαιδευτικά συνέδρια, ευρωπαϊκά προγράμματα, σεμινάρια και εκδηλώσεις, όλα βέβαια με τις ευλογίες περιφερειών, τοπικών διευθύνσεων, ακόμη και δήμων για να επιδεικνύεται ότι στα ελληνικά σχολεία επιτελείται έργο. Θα μου πείτε είναι κακό αυτό; Όχι καθόλου… Συγχρόνως, όμως, όλοι αυτοί, ποτέ δεν επισήμαναν στους πολιτικούς, κυρίως, προϊσταμένους τους τις πραγματικές ανάγκες και τα τραγικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία, ιδίως της επαρχίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δημιουργία σχολικών επιτροπών σε επίπεδο δήμου, όπου η χρηματοδότηση του εκάστοτε σχολείου είναι ένας γραφειοκρατικός γολγοθάς, ακόμη και για τα πιο ευτελή υλικά (χαρτί, μελάνι κ.α.)
Να μη μιλήσουμε για το πετσόκομμα των μισθών. Είναι προφανής η τάση του υπουργείου να επικαλείται συνεχώς το μεράκι και το φιλότιμο των εκπαιδευτικών, πολλοί εκ των οποίων έχουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης, επειδή στερείται πλέον σοβαρών επιχειρημάτων. Συγχρόνως, σιγοντάρεται από την αβουλία και την οσφυοκαμψία των διορισμένων στελεχών της εκπαίδευσης που μόνο με την εκπαίδευση δεν ασχολούνται. Το τραγικό είναι πως οι τελευταίοι -έστω κάποιοι από αυτούς- έχουν διατελέσει κάποτε μάχιμοι εκπαιδευτικοί, μέσα στην τάξη, όχι στη γυαλιστερή καρέκλα του στελέχους…
Είναι κρίμα όταν σε έναν τόσο νευραλγικό θεσμό οι συνειδησιακές… κωλοτούμπες να μην αποτελούν την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα. Φανταστείτε έναν ουτοπικό κόσμο όπου όλοι όσοι ανήκουν στην πολυπληθή Εκπαιδευτική (με κεφαλαίο έψιλον…) κοινότητα έσκυβαν το κεφάλι πάνω στα πραγματικά προβλήματα.
Και, αν μου επιτρέπετε, μια προσωπική ιστορία: φέτος το σχολείο μου επιλέχθηκε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα PISA. Από το φθινόπωρο ο διευθυντής μου μου είπε πως θα είμαι υπεύθυνος και χωρίς να δώσω πολύ σημασία το δέχτηκα. Όταν, όμως, ξεκίνησε η ιστορία με τις μειώσεις μισθών και είδα το εισόδημά μου να συρρικνώνεται με απίστευτους ρυθμούς σε ελάχιστους μήνες, αρνήθηκα να συμμετάσχω (χώρια τον όγκο δουλειάς που χρειάζεται στο σπίτι). Του επισήμανα, επίσης, ότι πέρα από τη σχολική μου παρουσία, το μάθημά μου, τη βοήθεια (κι αυτή χωρίς όρεξη…) προς τους μαθητές μου και ό,τι απαιτεί η καθημερινότητα του σχολείου, δεν ασχολούμαι πλέον με τίποτε άλλο. Αρνούμαι να προσφέρω οτιδήποτε ενώ το εισόδημά μου έχει μειωθεί κατά πέντε χιλιάδες ευρώ το χρόνο περίπου.
Ναι, δεν ντρέπομαι να το πω, τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που έχω (χωρίς αυτό ν’ αποτελεί φτηνή δικαιολογία) προτιμώ ν’ ασχοληθώ με κάτι που μπορεί να ενισχύσει το εισόδημά μου και όχι να προετοιμάζω powerpoint ή φύλλα EXCEL για να βοηθήσω ορισμένους να καμαρώνουν, ελαφρώς σκυμμένοι, ότι προάγουν την εκπαίδευση. Τα μεράκια και τα φιλότιμα ανήκουν στο παρελθόν, τελεία και παύλα… Και για να επιβεβαιώσω τη ρήση που λέει “δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω”, είμαι με το “δε θέλω”.
