To “London Boulevard” δεν είναι μια κακή ταινία, αλλά ούτε ένα αριστούργημα. Πρόκειται για μια σχετικά άγνωστη παραγωγή όπου πρωταγωνιστεί η φρούδα ελπίδα για τερματισμό της βίας.

Ο Μίτσελ (Collin Farrell) μόλις αποφυλακίζεται μετά από τρία χρόνια για επικίνδυνη σωματική βλάβη. Αμέσως επιθυμεί μια φυσιολογική ζωή, πέρα από τις συμμορίες και τις παρανομίες, αρνείται κάθε τέτοια πρόταση και πιάνει δουλειά στο σπίτι της Σάρλοτ (Keira Knightley), μιας κινηματογραφικής σταρ, μόνιμα πολιορκημένης από αδηφάγους παπαράτσι και αποκλεισμένης στην πολυτελή κατοικία της.

Όμως το βεβαρημένο παρελθόν δεν τον αφήνει να ησυχάσει, ούτε καν να ελπίζει. Ο Γκαντ (άψογος ο Ray Winstone) είναι ένας βίαιος αρχινονός που πολιορκεί τον Μίτσελ για να τον προσλάβει γνωρίζοντας το εξαιρετικό βιογραφικό του στην παρανομία. Ο Μίτσελ αρνείται πεισματικά, αλλά στην πορεία, τα γεγονότα από μόνα τους, σαν να πρόκειται για κάτι τετριμμένο, γκρεμίζουν το δίλημμα μεταξύ “επιστροφής στα παλιά” και μιας “καινούριας αρχής”.

Δεν ξεφεύγεις εύκολα από την βία...

Το φιλμ, κατά στιγμές βίαιο, δεν επικεντρώνεται στο… αίμα. Δείχνει τη ψυχολογική εσωτερική μάχη του ήρωα που κάτω από ένα γοητευτικό παρουσιαστικό μπορεί να κρύβει ένα αιμοβόρο τέρας. Προσπαθώντας να καταπνίξει μια για πάντα το “τέρας” πέφτει τελικά στην παγίδα: δεν έμαθε να κάνει τίποτε άλλο στη ζωή του, πέρα από το να ζει σαν γκάνγκστερ.

Collin Farrell & Ray Winstone

Η ταινία έχει ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αλλά δεν ξεφεύγει από το συνηθισμένο σενάριο που μάλλον οδηγεί σ’ ένα προβλέψιμο τέλος. Η ερμηνεία πάντως του Farrell είναι κάτι παραπάνω από αποδεκτή, αν και προσωπικά λάτρεψα τον χαρακτήρα του αρχιγκάνγκστερ που υποδύεται τρομακτικά ο Ray Winstone  με τη χαρακτηριστική βραχνή, μπάσα φωνή. Ίσως για την εφιαλτικά βίαια φάτσα του τελευταίου αξίζει να τη δει κάποιος.