Ένα βιβλίο για τους βιβλιοφάγους, τους “άρρωστους” αναγνώστες και τους μανιακούς βιβλιοσυλλέκτες. Μια διακεκριμένη καθηγήτρια τους Cambridge λαμβάνει ένα μυστηριώδες δέμα από την Ουρουγουάη. Ο διάδοχός της το ανοίγει και βρίσκει ένα παλιό αντίτυπο της Γραμμής του Τζόσεφ Κόνραντ με μια παράξενη αφιέρωση και περίεργα ίχνη στο εξώφυλλο. Αποφασίζει να εντοπίσει τον αποστολέα του.

Η έρευνά του οδηγείται σ’ ένα ταξίδι στον κόσμο των βιβλίων και της ανάγνωσής τους. Πηγαίνει στη Λατινική Αμερική όπου συναντά έναν περίεργο συλλέκτη με χιλιάδες σπάνιους τόμους, προσπαθεί να εντοπίσει τον άγνωστο αποστολέα, ενώ συγχρόνως βυθίζεται όλο και περισσότερο στον “σκοτεινό” κόσμο της βιβλιοφαγίας.

Όλα αυτά συμβαίνουν στο “Χάρτινο Σπίτι” του αργεντινού Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες. Πρόκειται για ένα πολύ μικρό έργο (μόλις 100 σελίδες, το διάβασα σε ένα απόγευμα) που βρίθει από λογοτεχνικές αναφορές, ιδίως σε έργα της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, σαν να παροτρύνει τον αναγνώστη σε περαιτέρω διάβασμα. Και όχι μόνο. Αναφέρεται στο βιβλίο όχι μόνο σαν περιεχόμενο, αλλά και σαν αντικείμνο. Μιλάει για τη βιβλιοδεσία, για αριστουργηματικά εξώφυλλα ακόμη και για τη ψυχολογία του φανατικού αναγνώστη.

Σίγουρα δεν πρόκειται για το μεγάλο αριστούργημα, δεν παύει όμως να είναι ένα “απαραίτητο” ανάγνωσμα για όλους εμάς που αγαπούμε το διάβασμα. Ίσως λιγάκι μελαγχολικό, μιας και μιλάει για εμμονές, αλλά δεν παύει να είναι άκρως ενδιαφέρον.