Ακούγεται φέτος, ως μορφή αντίδρασης στα όσα δεινά έχει επιβάλλει η κυβέρνηση στους πληβείους, να μη στρέψουν οι μαθητές το κεφάλι προς την εξέδρα των επισήμων κατά τη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης στον εορτασμό του “ΟΧΙ”. Δεν έχουμε καταλάβει κάτι: οι μαθητικές παρελάσεις είναι κατάλοιπο μιας εποχής όπου ο στρατός, το “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”, το… “σύστημα” γενικότερα ήταν τα ευαγγέλια της καθημερινότητας του πολίτη. Μόνο με τη συμμετοχή των νέων παιδιών σ’ αυτές αποδεχόμαστε όλα αυτά, άσχετα με το αν η μαθητιώσα νεολαία τιμά τους επίσημους με τη στροφή ή όχι της κεφαλής. Η ιστορία, δυστυχώς, “διδάσκεται” στους ομοιόμορφους, στρατιωτικού τύπου, σχηματισμούς των μαθητών. Ο διαχωρισμός ψηλών/κοντών -αν είναι δυνατόν(!)- είναι έκφραση διαχωρισμού μεταξύ “αρείων” και όχι. Ακόμη και οι “άριστοι” που κουβαλούν ιδρώνοντας τη σημαία, σπανίως αντιλαμβάνονται την ουσία της τελετής, νομίζοντας ότι η επιβράβευση αυτή είναι τεκμήριο επιβίωσης για τα δύσκολα χρόνια που έρχονται μετά την ξεγνοιασιά και τη θαλπωρή του σχολείου.

Πολλοί μαθητές στο σχολείο μου αρνούνται να συμμετέχουν στην μαθητική παρέλαση απλά επειδή βαριούνται όχι γιατί υποστηρίζουν κάποια “προοδευτική” ιδεολογία απαγκιστρωμένη από το “ένδοξο” παρελθόν. Θα προτιμούσα να γνωρίζουν πραγματικά την ιστορία, τις αρνητικές πτυχές της (δεν είναι όλα τα γεγονότα δαφνοστεφανωμένα…), τις πολιτικές επιλογές, τον εμφύλιο, την μετεμφυλιακή κατάντια… Δεν είναι όλα ρόδινα, η ιστορία είναι γεμάτη από αρνητικές εξελίξεις, όχι μόνο με ηρωισμούς και τσολιάδες που με αυταπάρνηση εξολοθρεύουν τον εχθρό. Αν τυχόν γίνει αυτό, τότε ίσως η συμμετοχή στη γελοιότητα της παρέλασης δεν θα ήταν τόσο κακή, εξάλλου δεν είναι τόσο κακό, ιδίως στα χωριά, να βλέπεις τον παππού και τη γιαγιά να καμαρώνουν το εγγονάκι τους που παρελαύνει καμαρωτό μπροστά τους… Είναι κι αυτό μια μορφή ψυχαγωγίας στην επίπεδη ρουτίνα της επαρχίας.

Το αν και κατά πόσο οι “επίσημοι” ανεβασμένοι στο βάθρο, πιο ψηλά από το λαό, ως άλλοι εκατόνταρχοι, αξίζουν το σεβασμό των νέων είναι μια υπόθεση που θα την κρίνει η ιστορία που γράφεται με τα μελανότερα χρώματα αυτές τις μέρες στη χώρα μας. Αυτοί οι “επίσημοι” έχουν το μεγαλύτερο -ίσως- μερίδιο ευθύνης από τη στιγμή που στέρησαν στα “περήφανα νιάτα” το δικαίωμα να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον.