Σέβομαι και… “φθονώ” τη δουλειά που γίνεται με πρωτοβουλία του συναδέλφου στο Πειραματικό Δημοτικό του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ζηλεύω την όρεξη και το μεράκι του, χαρακτηριστικά που έχω απολέσει εδώ και καιρό επηρεασμένος σφόδρα από όλα όσα συμβαίνουν στον κλάδο μας. Μιλάμε για ένα σχολείο πρότυπο, που συμβαδίζει απόλυτα με τις διακηρύξεις του… υπουργείου (χωρίς να το επιδιώκει) και της εποχής, συγχρόνως, όμως, αποτελεί μια φωτεινή εξαίρεση στο γενικότερο “ψηφιακό” χάλι της παιδείας.
Τα iPad και τα laptop που διαθέτουν οι μικροί μαθητές, σύμφωνα με το άρθρο πάντα, έχουν αποκτηθεί με δαπάνη των γονιών τους. Προφανώς οι συγκεκριμένοι γονείς (μπράβο για το ενδιαφέρον τους, πράγμα σπάνιο…) έχουν την οικονομική δυνατότητα για τέτοιου είδους έξοδα. Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για την Αθήνα και για ένα πειραματικό σχολείο, ένα από τα ελάχιστα στη χώρα.
Την ίδια μέρα που διάβασα το παραπάνω άρθρο, λίγο μετά, το μάτι μου έπεσε σε μια δημοσίευση που μιλούσε για έρευνα της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας που έλεγε πως η Ελλάδα είναι στις τελευταίες θέσεις σε ό,τι αφορά τη χρήση του διαδικτύου και των νέων τεχνολογιών. Προφανώς τα ποσοστά της έρευνας είναι συνυφασμένα άμεσα με τη χρήση ψηφιακών μέσων στην εκπαιδευτική διαδικασία και από την πλευρά των διδασκόντων και φυσικά των μαθητών.
Το συμπέρασμα είναι ότι η υλοποίηση του “ψηφιακού σχολείου” δεν έχει να κάνει πλέον με κυβερνητικές στρατηγικές, αλλά βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στη διάθεση των εκπαιδευτικών και στις… τσέπες των γονιών. Δεν ξέρω κατά πόσο οι τελευταίοι, εάν εξαιρεθούν σχολεία του κέντρου (με επιφύλαξη…), έχουν τη δυνατότητα εν μέσω οικονομικής καταρράκωσης να ανταποκριθούν στις ανάγκες της ψηφιακής μαθητικής γενιάς.
Τελικά οι εκπαιδευτικές ανισότητες γεφυρώνονται μόνο με την “ιδιωτική “πρωτοβουλία, δεν μπορεί να ελπίζει η ελληνική οικογένεια στην παροχή υψηλού επιπέδου καινοτόμου εκπαίδευσης από την κεντρική εξουσία.
Εύχομαι ο συγκεκριμένος δάσκαλος να παραμείνει ακούραστος στις επάλξεις του ιερού έργου του και, ακόμη περισσότερο, να μη μείνει μόνος…
