Μου αρέσουν οι ταινίες που το σενάριο τους βασίζεται σε πραγματική ιστορία, έχουν μια γοητεία, σε κάνουν να ταυτίζεσαι με τους ήρωες, θεωρώντας ότι μπορεί να είναι κάποιος από τη γειτονιά σου, γιατί όχι κάποιος γνωστός σου. Κάπως έτσι είναι η πλοκή του Conviction. Μια ιστορία που διαδραματίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, συγκεκριμένα το 1983.

Ο Kenny (Sam Rockwell) είναι ένας παλαβιάρης νέος οικογενειάρχης ο οποίος καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη για το φόνο μιας γριάς γυναίκας. Η αστυνομία έχει παρουσιάσει μια σειρά από αξιόπιστους μάρτυρες (ακόμη και τη γυναίκα του) που ισχυρίζονται ότι ο Kenny είναι ο δολοφόνος. Η αδερφή του, η Betty Anne (Hilary Swank), πιστεύει ακράδαντα στην αθωότητά του και θέλει να κάνει ό,τι είναι δυνατό για να μπορέσει να τον βγάλει από τη φυλακή. Οι προσπάθειές της επικεντρώνονται γύρω από τη νομική της κατάρτιση! Αποφασίζει να παρακολουθήσει τη νομική σχολή για να ανατρέψει την καταδικαστική απόφαση.

Τα χρόνια περνούν, μπαίνουμε στη δεκαετία του ’90, και η Betty Anne, χρησιμοποιώντας τη νέα, για την εποχή, τεχνολογία του DNA, διαπιστώνει ότι μπορεί να βγάλει τον αδερφό της από τη φυλακή. Όμως τα αποδεικτικά στοιχεία, μετά από τόσα χρόνια, είναι διαθέσιμα; Η εξέλιξη, δυστυχώς για εμάς, είναι προβλέψιμη…

Αν κάτι παρουσιάζει μια κάποια αγωνία είναι οι στιγμιαίες αμφιβολίες που έχουμε για το αν τελικά o Kenny είναι πραγματικά ένοχος ή όχι. Αν αυτές οι αμφιβολίες δεν ήταν απλά παροδικές θα είχαμε μια πιο ενδιαφέρουσα προσέγγιση, εύκολα όμως καταλήγουμε στο… happy end. Συγχρόνως, τα σεναριακά κενά που αφορούν στις μεθόδους της αστυνομίας και την ευκολία της καταδίκης του “ενόχου” ενισχύουν ακόμη περισσότερο την εικόνα της μετριότητας.

Από ‘κει και πέρα οι ερμηνείες των δύο κύριων πρωταγωνιστών παραείναι πομπώδεις και έντονες, χωρίς να κάνουν τη διαφορά, σε μια παραγωγή που, έτσι ή αλλιώς, θα την ξεχάσουμε γρήγορα…