Αγανακτήσαμε, βρίσαμε, μουτζώσαμε, εκτονωθήκαμε και τώρα “απολαμβάνουμε” τα αποκαΐδια της επανάστασής μας.

Ήμουν από αυτούς που είδαν θετικά το κατέβασμα του κόσμου στις πλατείες, έστω και αν το “κίνημα” είχε στοιχεία παροδικής μόδας απ’ ότι φάνηκε εκ των υστέρων.

Τί γίνεται σήμερα; Άδειασαν οι πλατείες, ενώ οι κυβερνώντες και η περιβόητη “διαπλοκή” ζει και βασιλεύει παρέα με τα γνωστά άγνωστα “συμφέροντα”. Ποιοι ήταν όλοι αυτοί που με τόσο ζήλο και πάθος κατασκήνωναν, σχεδόν καθημερινά, στις πλατείες κάθε πόλης; (Ακόμη και στην Κατερίνη που δεν χαρακτηρίζεται για το αγωνιστικό της πνεύμα, εκείνες τις μέρες φάνηκε ότι υπάρχουν κάποιοι που δε διστάζουν να… ξεσηκωθούν).

Η “επανάσταση” έλαβε τέλος, εκφυλίστηκε και σιγά σιγά έσβησε. Μήπως τελικά δεν ήμασταν τόσο “αγανακτισμένοι” όσο νομίζαμε; Αν και αηδιασμένοι από το σαθρό σύστημα εξουσίας δεν μπορούσαμε εύκολα να ξεφύγουμε από τη βόλεψή μας και νομίζαμε ότι κάτι κάναμε στις πλατείες; Αυτοί που μούτζωναν ήταν αυτοί που τους έπνιγε το άδικο του συστήματος ή αυτοί που δεν μπόρεσαν να μπουν σ’ αυτό και να γίνουν ναρκωμένα μέλη του;

Φυσικά δε μιλώ για τις προτροπές κομμάτων, ιδίως της αριστεράς, που ήθελαν για λόγους κομματικής εκμετάλλευσης να προσάψουν πολιτική ταυτότητα στο όλο κίνημα. Φάνηκε όμως το εφήμερο του πράγματος με το πέρασμα του χρόνου.

Έρχονται εκλογές σε λίγο καιρό. Θα φανεί η αγανάκτηση στις κάλπες; Θα δείξουμε στους πιθανούς αυριανούς κυβερνήτες του τόπου ότι ο λαός τους γυρίζει την πλάτη και έχει πλέον πολύ συγκεκριμένες απαιτήσεις για την επιβίωσή του ή πάλι θα ρίξουμε τη ψήφο μας όντες προσκολλημένοι σε στείρες παλαιοκομματικές ιδεοληψίες θέλοντας να “εξασφαλίσουμε” το μέλλον μας (ή των παιδιών μας…)

Θεωρώ τη δήλωση του Βενιζέλου, λίγους μήνες πριν, όταν μίλησε για το γεγονός πως “τα παιδιά μας πρέπει να ξεχάσουν το δημόσιο”, όσο οξύμωρο και ν’ ακούγεται, ελπιδοφόρα! Δίνει την ελπίδα πως αυτή η κοινωνία θα πάψει να σκέφτεται συμφεροντολογικά και εγωκεντρικά και θα σκεφτεί τι είναι σωστό για το γενικότερο καλό. Έτσι, με αυτά τα κριτήρια, παύοντας να ελπίζουμε στην “επαγγελία του δημοσίου” ίσως επιλέξουμε τους κατάλληλους για να μας κυβερνήσουν.

Συγχρόνως, γιατί όχι, να μην αγανακτούμε; Πότε; Όταν θα προκηρυχθούν εκλογές, να κατεβαίνουμε κάθε μέρα στις πλατείες, όχι για ν’ ακούσουμε τις προεκλογικές μπαρούφες του κάθε υποψήφιου, αλλά για να δηλώσουμε πως πλέον δεν τρώμε κουτόχορτο και… ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ!