Ένας μάλλον μέτριος συγγραφέας (Ewan McGregor) προσλαμβάνεται από έναν πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας (Pierce Brosnan) για να τελειώσει την αυτοβιογραφία του που έμεινε ημιτελής όταν ο "επίσημος" βιογράφος του αυτοκτόνησε(;) πέφτοντας στη θάλασσα από ένα φέρι.
Ο "αόρατος" βιογράφος παίρνει στα χέρια του το προσχέδιο της βιογραφίας που άφησε ο μακαρίτης και συζητώντας με τον πρώην πρωθυπουργό προσπαθεί να τη φέρει στα μέτρα και τις απαιτήσεις του project, αλλά και του εκδοτικού οίκου. Κρατείται αυστηρά στην προσωρινή οικία του πρωθυπουργού, κάπου στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, όπου πρώην πολιτικός κάνει μια σειρά από διαλέξεις. Με την πρώτη επαφή έρχεται στο φως από πρώην συνεργάτη του πολιτικού η στενή -και κρυφή- σχέση του με θέματα που αφορούσαν τις τακτικές του βρετανικού στρατού στο Ιράκ, γεγονός που τον οδηγεί σε περιπέτειες με το δικαστήριο της Χάγης και φυσικά με τα αδηφάγα media. Την ίδια ώρα είναι φανερή η αντιζηλία της συζύγου του πρωθυπουργού με την γραμματέα – ερωμένη (η Kim Catrall του Sex in the city) του.
Ο άτυχος συγγραφέας βρίσκεται μπλεγμένος σε μια περίεργη ιστορία με πρωταγωνιστή το παρελθόν του πολιτικού, τις σχέσεις του με σκοτεινούς διπλοπρόσωπους ανθρώπους (Tom Wilkinson) και -ω!, τι πρωτότυπο- τη…. CIA.

Αν και το σενάριο ακούγεται αρκετά κλισέ, η υπόθεση του “The Ghost Writer” δεν είναι ακριβώς έτσι. Αν και η… φλώρικη φάτσα του McGregor δεν μας προδιαθέτει, αποδεικνύεται ότι πάει γυρεύοντας, προκαλώντας την τύχη του, με γνώμονα την προβολή της αλήθειας και όχι μιας ευχάριστης βιογραφίας ενός λαοφιλούς πρωθυπουργού.
Είναι κάτι παραπάνω από φανερά τα υπονοούμενα για την πολιτική του Tony Blair όσο αφορά τα θέματα του Ιράκ και την αποστολή Βρετανών στρατιωτών εκεί, παρ’ όλες τις αντιδράσεις.
Ένας συγγραφέας – φάντασμα, που κινείται στις σκιές που αφήνουν οι ίντριγκες της πολιτικής και της προσωπικής ζωής των διάσημων.
Η ατμόσφαιρα έχει τη ζοφερή πολυτέλεια που ταιριάζει με μια τέτοια πλοκή. Δεν μου άρεσε ο McGregor στο ρόλο του. Αν και θεωρώ ότι είναι ένας από τους καλούς ηθοποιούς της γενιάς του, αυτή η αφελής φάτσα που είχε στην ερμηνεία του, δεν ταίριαζε καθόλου με το όλο κλίμα, το "κλίμα Polanski".

Κάπου διάβασα ότι, λόγω των περιπετειών που έχει με τη δικαιοσύνη, ο σκηνοθέτης γύρισε την ταινία στη Γερμανία, όπου στήθηκε ένα τεράστιο σκηνικό, με ό,τι αμερικάνικο (αυτοκίνητα, επιγραφές), για να φαίνεται που διαδραματίζεται η πλοκή.
Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα, αλλά ακόμη και μια μέτρια παραγωγή σκηνοθετών τέτοιου διαμετρήματος δεν περνάει απαρατήρητη.