Δεν μπόρεσα να καταλάβω το σκεπτικό του δημοψηφίσματος και από το buzz που έγινε στο δίκτυο δε νομίζω πολύς κόσμος να κατάλαβε τη λογική μιας τέτοιας πρότασης. Ένα δημοψήφισμα είναι από τη φύση του διχαστικό, ιδίως σε περιόδους που ο αναβρασμός της κοινωνίας είναι κάτι παραπάνω από εμφανής και συνεχής. Ποιο θα είναι το (εκβιαστικό) ερώτημα; Εάν θέλουμε να παραμείνουμε στο ευρώ; Εάν γουστάρουμε την επιτήρηση; Εάν συμφωνούμε με το “κούρεμα” και τα όσα συμφωνήθηκαν(;) την προηγούμενη εβδομάδα στις αλλεπάλληλες συνεδριάσεις των Βρυξελλών; Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνο για την ενότητα των πολιτών μπροστά στα δύσκολα χρόνια που έρχονται.
Αν υποθέσουμε ότι το 51% των απαντήσεων συμφωνούν με τον ανήφορο του Γολγοθά και και το υπόλοιπο 49% όχι. Τί σημαίνει αυτό; Νομιμοποιείται οποιοδήποτε νέο εξοντωτικό μέτρο; Μπορεί να κυβερνηθεί μια χώρα όταν ο μισός πληθυσμός της δε δέχεται την υπάρχουσα κατάσταση;
Η ψυχολογία του δημοψηφίσματος λέει ότι ο ψηφοφόρος συμμετέχει σ’ αυτό με βάση τα δικά του πιστεύω (τον δικό του πόνο, αν θέλετε…) και όχι σύμφωνα με τις γενικότερες, συχνά ακατανόητες, δημοσιονομικές εξαγγελίες, πράγμα που μπορεί να καθιστά ένα (πολύ) πιθανό αρνητικό αποτέλεσμα εντελώς λάθος για το γενικότερο συμφέρον.
Ο πρωθυπουργός δείχνει ότι παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατηθεί στην εξουσία. Ζητά συγχρόνως ψήφο εμπιστοσύνης χωρίς να είναι σίγουρος αν την έχει από τους κυβερνητικούς βουλευτές, αν και θεωρώ ότι η κομματική πειθαρχία πάλι θα παίξει τον πρωτεύοντα ρόλο στην ψηφοφορία της ερχόμενης Παρασκευής. Το είπα και σε μια προηγούμενη καταχώρηση, οι βουλευτικές εκλογές θα είναι καταστροφικές σε μια τέτοια φάση, ιδίως στην Ελλαδίτσα, που όποτε προκηρύχθηκαν εκλογές ο δημόσιος τομέας παγώνει για μεγάλο χρονικό διάστημα, μόνο που τώρα, ακόμη χειρότερα, μπορεί να παγώσουν και οι μισθοί μας.
Όμως, αν ο Παπανδρέου επιθυμεί τόσο πολύ να παραμείνει στην εξουσία και να τελειώσει το έργο του, θα πρέπει να ζητήσει τη λαϊκή εντολή και να ανεβεί στο ρινγκ με όποια επιχειρήματα του έχουν απομείνει απέναντι στους αντιπάλους του. Δεν είναι ανάγκη να πετάει το γάντι στον απλό πολίτη και, ακόμη χειρότερα, να θέτει εκβιαστικού – διχαστικού τύπου ερωτήματα που επιδέχονται μόνο ένα “ναι” ή ένα “όχι”. Η πόλωση, αυτή την ύστατη στιγμή, στην άκρη του γκρεμού, δεν ωφελεί κανένα, ιδίως εμάς του απλούς πολίτες που συνεχίζουμε να σηκώνουμε τόσα πολλά στις ήδη πονεμένες πλάτες μας.
