Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι στη λίστα με τους αγαπημένους μου συγγραφείς (ελλήνων και ξένων, δεν μπορώ να χωρίσω τη λογοτεχνία σε εγχώρια και διεθνή). Το αυτοβιογραφικό της “Ο χρόνος πάλι” είναι ένα συναρπαστικό παραλήρημα μιας ζωής που… ζήλεψα. Πέρα από τη λογοτεχνική του αξία, είναι μια αφήγηση ποταμός (που δε διαβάζεται αναγκαστικά σειριακά….), χωρίς κανόνες, αλλά τόσο συναρπαστική που και ο πιο απαιτητικός μάλλον θα διαπιστώσει πως οι κανόνες περιττεύουν.
Τη ζηλεύω τη Σώτη. Από πολύ μικρή κατάλαβε ότι δεν ανήκει στο κατεστημένο, δεν μπορεί να ζει και να δημιουργεί πίσω από στεγανά. Γόνος μια οικογένειας φανατικών (στενόμυαλων) αριστερών διάλεξε το δικό της δρόμο. Δεν ήθελε ν’ ανήκει πουθενά και να βάζει κανόνες. Ακόμη και η τήρηση του “οικογενειακού” τελετουργικού παραβιάζεται μονίμως από την ατίθαση μικρούλα (αργότερα ενήλικη) Σώτη.
Μεγάλωσε διαβάζοντας, ακούγοντας “αιρετικές” μουσικές, ταξιδεύοντας σε απίθανα μέρη, ζώντας πραγματικά rock καταστάσεις. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι έζησε (και ζει) μια μοναχική ζωή. Ίσως…. Αν όμως η “μοναξιά” αποτελεί συνειδητή επιλογή και ειλικρινή στάση ζωής, μήπως αγγίζει την ευτυχία; (Αλήθεια, πόσοι από εμάς με τις νεοελληνικές μας συνήθειες και στείρες νοοτροπίες, αντιληφθήκαμε ότι τελικά δεν είμαστε ευτυχισμένοι…..;)
Το Παρίσι, η Νέα Υόρκη, η επικίνδυνη Αφρική, ακόμη και μέσα από τις συχνά μουντές περιγραφές, φαντάζουν γοητευτικές μέσα από το βλέμμα της Τριανταφύλλου.

Μπορεί όλη αυτή η νοοτροπία να δείχνει ένα είδος σνομπισμού, μια δήθεν εγωκεντρική κουλτουριάρα; Όχι. Όλο το βιβλίο βρίθει από αναφορές σε συγγραφείς, σε αγαπημένα αναγνώσματα που αντιμετωπίζονται με… φθόνο. Δεν ξέρω αν είναι από διάθεση μετριοφροσύνης, αλλά αυτή “ζήλεια” προς τους συναδέλφους δείχνει ακριβώς ότι δε θεωρεί τον εαυτό της κάποιο σπουδαίο και συχνά σαρκάζει την όποια ανεπάρκειά της.

Μάλλον, έμμεσα,  μας διδάσκει ότι θα πρέπει να ζούμε όπως επιθυμούμε, να μην ανήκουμε εκεί που πραγματικά δε θέλουμε και συνεχώς να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι σε ό,τι κάνουμε. Η Σώτη προσπαθεί να γίνει ακόμη καλύτερη συγγραφέας… είναι κακό αυτό;