Στο εισαγωγικό σημείωμα της “Νυχτερινής Βάρδιας” ο Stephen King γράφει για τις συγγραφικές εμμονές του που δεν είναι άλλές από τον τρόμο, το άγνωστο, το απεχθές. Αυτές οι εμμονές είναι οι στυλοβάτες της έμπνευσής του και αυτές φαίνονται με τον καλύτερο τρόπο στις μικρές ιστορίες που περιέχονται στη συλλογή με το όνομα “Νυχτερινή Βάρδια”.
Ο King είναι πολυγραφότατος, έχω διαβάσει πολλά βιβλία του, αλλά ο όγκος της εργογραφίας του μάλλον απαιτεί μεγαλύτερη αφοσίωση από τη δική μου. Εξάλλου, αν και η λογοτεχνία τρόμου είναι από τις αγαπημένες μου, δε σημαίνει ότι δεν επεκτείνομαι σε άλλα λογοτεχνικά είδη. Σίγουρα πάντως ξεχωρίζω την αριστουργηματική “Λάμψη”. Δεν ξέρω αν η συγγραφική παραγωγή τέτοιου όγκου ενέχει τον κίνδυνο της επανάληψης ή του κακού πονήματος, ό,τι έχω διαβάσει πάντως, λίγο ή πολύ, μου έχει αρέσει.
Στα μικρά διηγήματα της συλλογής ο King ξεδιπλώνει όλη του τη μαεστρία και αφήνει την αχαλίνωτη φαντασία του να παίξει με τους φόβους μας. Διαβάζοντας βράδυ ομολογώ πως κάποιες ιστορίες είναι ανατριχιαστικές (Τζερουσαλεμς Λότ, Νυχτερινή Βάρδια) σε κάνουν να φοβάσαι το σκοτάδι του σπιτιού σου και μέχρι να κοιμηθώ τριβέλιζαν οι ζοφερές περιγραφές στο μυαλό μου.
Άλλες είναι… αηδιαστικά διασκεδαστικές (Το μάγκανο, Ο κηπουρός) και δείχνουν πως ένα αντικείμενο (η πρέσα ενός καθαριστηρίου) ή ένας φαινομενικά αδιάφορος τύπος (ένας χοντρούλης κηπουρός), στα εμπνευσμένα χέρια ενός αριστοτέχνη συγγραφέα μετατρέπουν την πεζή καθημερινότητα σε εφιάλτη.
Αν και μικρές ιστορίες ο King δε διστάζει σε κάποιες από αυτές να μακρηγορήσει, να κάνει εκτενείς, γλαφυρές περιγραφές του περιβάλλοντος χώρου, σημαντικές πάντως για τη συνολική ατμόσφαιρα. Λιτή γλώσσα, καταπληκτικές παρομοιώσεις, γραφή που ρέει χωρίς να κουράζει, πλοκή με ένταση, ζωντανοί διάλογοι. Συστατικά που συντελούν σε ένα (εφιαλτικά!) άψογο αποτέλεσμα.