Ο Έντουαρντ (Έντι) Μόρα (Bradley Cooper) είναι ένας επίδοξος -μάλλον πολύ μέτριος- συγγραφέας που βασανίζεται από την κατάρα του “λευκού χαρτιού”, δεν μπορεί να γράψει ούτε λέξη. Δεν έχει λεφτά, τον συντηρεί η κοπέλα του, αλλά κι αυτή τον παρατάει μη αντέχοντας άλλο την κατάστασή τους.

Εκεί που περιδιαβαίνει άσκοπα, συναντά μετά από πολλά χρόνια τον κουνιάδο του (είχε παντρευτεί ήδη μία φορά), ο οποίος του κάνει ένα αναπάντεχο δώρο. Του δίνει ένα χάπι, ονόματι ΝΖΤ-48, που βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο, και τον παροτρύνει να το δοκιμάσει λέγοντας ότι θ’ αλλάξει η μίζερη ζωή του. Τί κάνει αυτό; Είναι γνωστό ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος χρησιμοποιεί μόλις το 20% του όγκου του για να λειτουργήσει. Με το χαπάκι θα λειτουργήσει 100%!!

Πράγματι, το φάρμακο είναι κάτι παραπάνω από θαυματουργό. Ο Έντι θα γράψει το βιβλίο σε λίγες μόνο μέρες, θα μάθει ξένες γλώσσες μόνο με το άκουσμά τους, θα πάψει να είναι βρωμιάρης και θα τακτοποιήσει στην εντέλεια το σπίτι. Ακόμη περισσότερο, θα κατανοήσει και θ’ αρχίσει να βγάζει λεφτά από τον δαιδαλώδη κόσμο του χρηματιστηρίου και των επενδύσεων. Κάποια στιγμή, όμως, η ισχύς του φαρμάκου παύει να ισχύει και επιστρέφει στην παλιά πραγματικότητα, της “περιορισμένης” γνωστικής επίδοσης και της μιζέριας. Πηγαίνει στο σπίτι του κουνιάδου του για περισσότερα χάπια. Εκεί, έπειτα από μια περίεργη συγκυρία, τον βρίσκει δολοφονημένο και το διαμέρισμα άνω-κάτω. Είναι προφανές τι ψάχνουν… Ο Έντι, όμως, βρίσκει τα κρυμμένα πολύτιμα χάπια και η ζωή του αρχίζει να κινείται “εκτός ορίων”.

Κάθε φάρμακο, πολύ πιθανό, να έχει ανεπιθύμητες παρενέργειες. Βιολογικές, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, και ψυχολογικές. Στην τρελή ανοδική του πορεία συναντά τον μεγαλοεπενδυτή Καρλ Βαν Μπουν (που τον υποδύεται ο αδιάφορος πλέον Robert De Niro), ο οποίος, αν και υποπτεύεται ότι το χρηματοοικονομικό του ταλέντο είναι κίβδηλο, του προτείνει συνεργασία με σκοπό -τι άλλο;- ακόμη περισσότερα κέρδη.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι το “Limitless” είναι η ταινία που συγκλονίζει, αν και πέρασα ωραία παρακολουθώντας τη. Σίγουρα θέτει ζητήματα που αφορούν στην ευφυΐα, στις επιδόσεις, στην επιτυχία. Το υποτιθέμενο “φάρμακο” στη μη-κινηματογραφική πραγματικότητα ποιο είναι; Το έχουμε ανάγκη; Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου όλοι έχουμε επιδοθεί σ’ ένα συνεχές “κυνήγι της επιτυχίας”, του “τέλειου” και του “ιδανικού”. Υπάρχουν όρια σ’ αυτό; Μπορεί ο σύγχρονος άνθρωπος, με τους φρενήρεις καθημερινού ρυθμούς, να αγγίξει -έστω- την τελειότητα; Και με τι κόστος;

Ο Bradley Cooper ανταποκρίνεται στο διπλό ρόλο, του γιάπι επιτυχημένου και του junkie, από την άλλη, που κυνηγάει μετά μανίας μία ακόμη δόση. Χωρίς ερμηνευτικές ακρότητες, καταφέρει να επισκιάσει το άλλοτε “ιερό τέρας” De Niro που, για ακόμη μία φόρα, όπως συνηθίζει τα τελευταία χρόνια, έχει επιδοθεί σε απίστευτες “αρπαχτές”, χαραμίζοντας το ανεξάντλητο ταλέντο του.

Συμπερασματικά, το “Limitless”, δεν είναι μια κακή παραγωγή. Έχει βίντεοκλιπ, έως ψυχεδελική αισθητική, καλούτσικες ερμηνείες και ένα ανεκτό σενάριο. Καλό για ένα χειμωνιάτικο βράδυ δίπλα στο τζάκι.