Γράφτηκαν τόσα πολλά για τον Steve Jobs αυτές τις μέρες που νομίζω ότι ακόμη μία αναφορά στη ζωή του και από εμένα μάλλον περιττή θα ήταν. Δεν θα αντισταθώ, όμως, στον πειρασμό να αφιερώσω μια καταχώρηση στο δικτυακό μου ημερολόγιο για εκείνον που, δέκα χρόνια πριν, μ’ έκανε να αλλάξω άποψη για τους υπολογιστές, όπως τους ήξερα μέχρι τότε…
Τον περασμένο Αύγουστο ο Jobs με μια λιτή αλλά συγκινητική επιστολή παραιτήθηκε από την ηγεσία της Apple λέγοντας ότι η εταιρεία θα μπορέσει να συνεχίσει την επιτυχημένη πορεία της και χωρίς αυτόν. Ίσως να είχε προβλέψει το θάνατό του, αλλά έκανε μια σοφή επιλογή. Έφτασε στην κορυφή του (τεχνολογικού) Έβερεστ και με μια ταπεινή δήλωση αποφάσισε να αποσυρθεί από το προσκήνιο. Έτσι κάνουν οι μεγάλοι ηγέτες, αποσύρονται στο απόγειό τους, δεν αφήνουν τον εαυτό τους να αναλωθεί από την αναπόφευκτη φθορά και παρακμή του χρόνου.
Δυστυχώς, δεν έφυγε μόνο από την Apple, αλλά “άφησε” πίσω του την ίδια τη ζωή. Μια ζωή γεμάτη επιτυχίες, δημιουργικά στραβοπατήματα, αλλά πάνω απ’ όλα γεμάτη πάθος και όνειρα για ένα καλύτερο ψηφιακό μέλλον. Μια ζωή με Ζεν πινελιές και ευλαβική αφοσίωση στο όνειρο, αντιλαμβανόμενος πάντα το εφήμερο της παρουσίας μας στον μάταιο τούτο κόσμο, όπως ο ίδιος εξάλλου είπε:

“Αν λοιπόν συνειδητοποιήσετε κι εσείς ότι πρόκειται να πεθάνετε, έχετε τον καλύτερο δυνατό τρόπο για να αποφύγετε την παγίδα της σκέψης, ότι έχετε κάτι να χάσετε. Είσαστε ήδη γυμνοί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθήσετε την καρδιά σας”.