Μια αλλιώτικη βαμπιρική ιστορία μας έρχεται από τα κατάλευκα τοπία της Σουηδίας. Δίπλα στο σπίτι του μικρούς Όσκαρ μετακομίζει ένα φαινομενικά συνομήλικο κορίτσι, ονόματι Έλι, με τον πατέρα(;) του. Ένα κορίτσι που κυκλοφορεί με κοντομάνικο στο κρύο, περπατάει ξυπόλητο στο χιόνι και δεν εμφανίζεται ποτέ κατά το φως της ημέρας. Ο Όσκαρ, αν και παραξενεύεται με τη νέα γειτόνισσα, αναπτύσσει αισθήματα συμπάθειας για το χλωμό κορίτσι, μιας και δεν έχει άλλους φίλους, αντιθέτως είναι ο περίγελος των συμμαθητών του, χωρίς κανένα λόγο, μόνο και μόνο επειδή τα αμείλικτα παιδιά θέλουν πάντα να θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους.

 
Στο "Let the right one in" (Άσε το κακό να μπει) πρωταγωνιστής δεν είναι οι σκηνές φρίκης. Αντιθέτως, αυτό που κερδίζει τον θεατή είναι οι καταπληκτικές ερμηνείες των μικρών παιδιών και το κατάλευκο σκηνικό της Σκανδιναβικής. Σχεδόν νιώθεις το κρύο να βγαίνει από την οθόνη της τηλεόρασης. Πρόκειται για ταινία τρόμου, αλλά με σωστά δοσμένες έντονες σκηνές (εξάλλου για βαμπίρ μιλάμε…) πλήρως εναρμονισμένες με το όλο σκηνικό. Οι αμφιβολίες για την προέλευση της μικρής Έλι ή για το τι τελικά θέλει από τον καινούριο της "φίλο" διάσπαρτες, μέρος της γοητείας που ασκεί το καταπληκτικό σενάριο.

Μια μεγάλη σπουδή, ένα μοντέρνο παραμύθι, πάνω στη φιλία, στο τέλος της αθωότητας, στη σχέση κανονικού και διαφορετικού, ένα love story, αλλά συγχρόνως μια ένδειξη για το μέχρι που μπορούν να φτάσουν τα ανθρώπινα όρια. Το "κακό" μπορεί να έχει τη μορφή ενός αθώου κοριτσιού (ιδιαίτερη αλληγορία) και "μπορεί να μπει" στη ζωή μας ανά πάσα στιγμή, ακόμη και εκεί που νομίζουμε ότι θα παραμένουμε για πάντα αθώοι.