Και ξαφνικά εκεί που τριγυρνούσα στα ιντερνέτια έπεσα σε μια φωτογραφία του Καραμανλή. Ναι, καλά διαβάσατε… Ο Κώστας Καραμανλής, αυτός που ήταν πρωθυπουργός μέχρι πριν δυο χρόνια, υπάρχει ακόμη και δεν είναι ένα μυστήριο σκοτεινό πλάσμα της φαντασίας μας βγαλμένο από κάποιο χαμένο χειρόγραφο του Λάβκραφτ.
Σοβαρά τώρα, δεν μπορώ να εξηγήσω την ανυπαρξία του πρώην πρωθυπουργού. Η εύκολη διαπίστωση θα ήταν πως η σιωπή είναι απόδειξη ενοχής. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είναι έτσι, ο Ηγέτης (με “η” κεφαλαίο) παραμένει στις επάλξεις ακόμη και μετά την ήττα. Λαβωμένος, αλλά όρθιος, υπερασπίζεται τον εαυτό του και δε βουλιάζει στην κινούμενη άμμο της αφάνειας. Δύο ολόκληρα χρόνια δεν είδαμε ούτε μια δήλωση, γραπτή ή προφορική, μια συνέντευξη, ένα σήμα καπνού που δείχνει ότι… υπάρχει.
Άρχισε έτσι ένας κύκλος φτηνιάρικων φημών περί σχεδίων δολοφονίας, απειλών, κακογουστιές περί playstation, ένα σωρό τραγελαφικές “ειδήσεις” που το μόνο που κάνουν είναι να εκθέτουν ακόμη περισσότερο την προσωπικότητα ενός πρώην πρωθυπουργού. Ο Σημίτης, ο “άρχων της διαπλοκής” κατά ορισμένους, μίλησε με τον τρόπο του, άσχετα με το αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Πολλοί “πρώην” παρέλασαν από τις οθόνες και τις εφημερίδες, δίνοντας ο καθένας τη δική του εξήγηση ή ερμηνεία για την τρισκατάρατη κρίση. Πολλοί, φυσικά, γίνονται γραφικοί παρουσιάζοντας, εκ των υστέρων, συνταγές και λύσεις, ενώ όσο ήταν “στο χορό” έφταιγαν οι αόρατοι “άλλοι” και τα περιβόητα “διαπλεκόμενα συμφέροντα”.
Κι όμως… Μέσα σ’ όλο αυτό τον βόρβορο των κατηγοριών, ο Καραμανλής επιλέγει να παραμένει σιωπηλός, ενώ διάφοροι “φίλοι” πιπιλίζουν το σύνθημα “ο πρώην πρωθυπουργός θα μιλήσει όταν θα έρθει η ώρα” ή “άμα μιλήσει πολλοί πρέπει να κρυφτούν”, τέτοιες ρητορικές μ…… ίες που το μόνο που κάνουν είναι να ενισχύουν περισσότερο την άποψη περί ανυπαρξίας σοβαρού πολιτικού λόγου.
Δεν ξέρω πότε και αν θα μιλήσει ποτέ. Με φοβίζει πολύ, σαν σκεπτόμενο πολίτη, η επικινδυνότητα της σιωπής. Ένας εκλεγμένος -έστω πρώην- ηγέτης που δε μιλά και παραμένει στη σκιά είναι επικίνδυνος. Από τη μία γιατί δημιουργεί την εντύπωση του φόβου και της ενοχής, από την άλλη δείχνει την αδιαφορία για σοβαρά τεκταινόμενα και εξελίξεις που διαμορφώθηκαν από τις επιλογές του. Το να γυρνάς την πλάτη στο λαό που σε ψήφισε δείχνει υπέρμετρη αλαζονεία, ιδιότητα που δεν συνάδει με το “σεμνά και ταπεινά” που με τόσο ζήλο υποστήριζες όταν ήσουν παρών.
