Περίπου ένας χρόνος πέρασε από τότε που απόκτησα έναν iMac, έναν υπολογιστή που έχει συγκεντρώσει πλέον όλη την ψηφιακή μου ζωή: σημειώσεις για το σχολείο, μουσική, ταινίες, αμέτρητες φωτογραφίες και ό,τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος με έναν υπολογιστή.
Πέρασαν πάνω από δέκα χρόνια από τότε που αγόρασα τον πρώτο μου Mac, το λατρευτό κάτασπρο iBook και χωρίς να απαρνηθώ τις Windows καταβολές μου (άλλωστε λόγω δουλειάς οι κατά καιρούς εκδόσεις των Windows ήταν απαραίτητες), τα μηλαράκια έγιναν οι κύριοι προσωπικοί υπολογιστές μου. Ιδίως όταν με το πέρασμα του χρόνου οποιαδήποτε προβλήματα συμβατότητας εξαλείφθηκαν (βλέπε εφαρμογές Office), το ταπεινό netbook είναι το μόνο μηχάνημα που διαθέτει Windows XP και το έχω σαν…σημειωματάριο. Ύστερα ήρθε το MacMini και τελευταία κοσμεί το γραφείο μου ο…θηριώδης iMac.
Δε θέλω να αναφερθώ σε τεχνικά χαρακτηριστικά και βαρετές λεπτομέρειες. Το μόνο που λέω είναι πως πρόκειται για ένα πανίσχυρο μηχάνημα που υπερκαλύπτει τις ανάγκες ενός μέσου χρήστη, όπως είμαι εγώ. Δεν έχω ασχοληθεί με βαριές εφαρμογές (τύπου FinalCut), οπότε δεν μπορώ να πω αν ανταποκρίνεται ικανοποιητικά, όμως σε ό,τι με αφορά με ικανοποιεί απόλυτα. Για παράδειγμα, ενώ ακούω μουσική στο iTunes, “παίζω” με τα φίλτρα του Aperture, έχω Safari, Chrome και Firefox ανοιχτούς (με ένα σωρό ενεργά tabs – είμαι βιτσιόζος το ξέρω…), μετατρέπω κάτι -μικρά ομολογουμένως- βίντεο του μπέμπη σε .avi από .mts που τράβηξα με την κάμερα. Συγχρόνως το mail, το Pages, Twitter, Evernote και Mamp είναι μονίμως ανοιχτά στο παρασκήνιο, είτε γιατί χρειάζονται, είτε γιατί.…ξεχάστηκαν!
Σίγουρα, με όλα τα παραπάνω, τα 4 GB μνήμης που είχε εγκατεστημένα από την αρχή, ζορίζονται, χωρίς όμως να παρατηρούνται ενοχλητικές καθυστερήσεις και κολλήματα. Κάποια στιγμή, με μια αναβάθμιση θα είμαστε τέλειοι.
Δύο ακόμη είναι τα χαρακτηριστικά που τουλάχιστον εγώ θεωρώ σημαντικά για έναν υπολογιστή. Το πρώτο είναι η…ησυχία. Ακόμη και όταν δουλεύει στο…κόκκινο δεν ακούγεται τίποτα. Ένα ανεπαίσθητο βούισμα του ανεμιστήρα και αυτό σε πολύ ζόρικες συνθήκες, ιδίως άμα παίζει μουσική δεν ακούς τίποτα.
Το άλλο και σημαντικότερο είναι η 27άρα τεράστια οθόνη. Μου πήρε λίγο καιρό να τη συνηθίσω, αλλά πλέον δεν μπορώ να κάνω χωρίς αυτή. Κάτι φωτογραφίες που είχα τραβήξει με μια αρχαία ψηφιακή πριν από δέκα χρόνια φαίνονται πιο όμορφες! Ζωντανά χρώματα, λεπτομερή και ξεκούραστη ανάλυση και απόλαυση το να παρακολουθείς βίντεο ιδίως σε υψηλή ανάλυση. Η ενασχόληση δε με το iPhoto και το Aperture σκέτη μαγεία.