Βούιξε ο τόπος από τις περιβόητες αποκαλύψεις Κούγια για τα -σιγά το νέο- τεκταινόμενα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αναρωτιέμαι τί είναι ποδόσφαιρο πλέον… Προσωπικά, το έχω συνδέσει με μπύρα, ελαφριά κουβέντα με ένα δυο φίλους και απόλαυση του αθλήματος, πέρα από “τι ομάδα είναι” ο καθένας ή πόσο φανατισμένος είναι. Πολύ σωστά είχε πει ο Καρπετόπουλος μετά τις αθλιότητες του γνωστού ντέρμπι ότι μεγάλο μερίδιο για όλα όσα συμβαίνουν έχουν οι “φίλαθλοι”, όχι μόνο οι παράγοντες ή οι διαιτητές. Συμφωνώ απολύτως με την άποψη που αναφέρει πως πολλοί πηγαίνουν στο γήπεδο για να βρίσουν, να πετάξουν αντικείμενα, να προπηλακίσουν, πλήρως καλυμμένοι από τον μανδύα της ανωνυμίας και της αέναης ατιμωρησίας.
Γιατί μας κάνουν τόσο έκπληξη οι αποκαλύψεις Κούγια; Δεν λέγεται κατά καιρούς ότι το ποδόσφαιρο είναι αντικατοπτρισμός της κοινωνίας; Δεν έχουμε το ποδόσφαιρο που μας αξίζει όταν ζούμε σε ένα μόνιμο καθεστώς λαμογιάς, απεριόριστης μαγκιάς και “φταίνε μονίμως οι άλλοι”; Πού είναι το περίεργο όταν “πρόεδροι” ομάδων είναι καταδικασμένοι για κακουργήματα, όμως κινούν ανενόχλητοι τα νήματα του ελληνικού ποδοσφαιρικού γίγνεσθαι; Ω -ποία έκπληξη!-  που διαιτητής είναι ύποπτος δωροδοκίας…Σιγά τα ωά…
Είναι της μόδας, τελευταία, “οργανωμένοι – αγανακτισμένοι” πολίτες να διαδηλώνουν κάτω από τα σπίτια πολιτικών διαμαρτυρόμενοι για την κατάντια της χώρας. Άραγε θα μαζευτεί καμιά ομάδα από αυτούς τους δήθεν υγιείς φιλάθλους, κάτω από τις βίλες των προέδρων-μαφιόζων που μετέτρεψαν το λαοφιλές (δεν το λέω καθόλου ειρωνικά…) άθλημα σε…βιομηχανία βρωμιάς και σαπίλας;
Διάβασα πολλά κείμενα τις τελευταίες δυο-τρεις μέρες, επωνύμων και όχι, με προτροπές προς την πολιτεία να “βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο”. Φέξε μου και γλίστρησα…Όταν ένα κράτος που θέλει να λέγεται συντεταγμένο δεν μπορεί να εφαρμόσει έναν…αντικαπνιστικό νόμο, ας μην έχουμε απαιτήσεις που αφορούν στο ξερίζωμα ό,τι πιο σάπιου έχει να επιδείξει ο ελληνικός αθλητισμός τα τελευταία χρόνια. Απλά δε γίνεται… Σίγουρα έχει το θεσμικό έρεισμα και μπορεί να το κάνει άμεσα: διακοπή του πρωταθλήματος επ’ αόριστο και καμία υποχώρηση μέχρι να ξεβρωμίσει το τοπίο, ας διαλυθούν ομάδες, ας διακοπούν συμβόλαια, ας…γκρεμιστούν γήπεδα. Ουτοπική απόφαση που θα έδειχνε πράγματι ότι η πολιτεία έχει πυγμή. Όμως, από την άλλη, μήπως την εξυπηρετεί αυτή η κατάσταση; Μήπως “πέφτοντας από τα σύννεφα” για τα “τερτίπια της μπάλας” και των παραγόντων της, ξεχνούμε, έστω για λίγο, τις πολιτικές και τους υποστηριχτές τους; Την οικονομία, τα χρέη, την παιδεία, την υγεία…την, ίσως, επερχόμενη πτώχευση;
Πολύ πιθανό, σε κάποια μελλοντική κρίσιμη καμπή, να εμφανιστούν πάλι κασέτες που θα μας κάνουν να αποστρέψουμε το βλέμμα από το τι πραγματικά συμβαίνει σ’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.