Το πρώτο πράγμα που εντυπωσιάζει “Στην ακτή” του Ίαν Μακ Γιούαν είναι η διάρκεια της εξέλιξης της ιστορίας. Όλο το βιβλίο διαδραματίζεται για μερικές ώρες, όσες κρατάει η πρώτη νύχτα γάμου ενός νεαρού ζευγαριού Άγλλων. Τοποθετείται χρονικά στις αρχές της δεκαετίας του ’60, περιγράφει με αναλυτικό τρόπο (χωρίς να κουράζει) μια ολόκληρη εποχή, τις συντηρητικές νοοτροπίες και ιδεολογίες της μεταπολεμικής Βρετανίας, ενώ συγχρόνως είναι ένα εξαίρετο ψυχογράφημα των δύο πρωταγωνιστών.
Αν και αναφέρεται σε μια συντηρητική εποχή, ένα ακόμη βασικό του γνώρισμα είναι το καυστικό χιούμορ (οι περιγραφές των αποτυχημένων σεξουαλικών σκηνών παραπέμπουν στον Woody Allen), μέσω του οποίου είναι εμφανέστατη η κριτική στα παρωπιδικά μυαλά ακόμη και των νέων ανθρώπων, ιδίως σε μια εποχή που ο κόσμος άρχισε να κινείται προς ένα πιο προοδευτικό μέλλον.
Πέρα από την πλοκή αυτό που εντυπωσιάζει είναι η αριστοτεχνική γραφή, η μαστοριά του Μακ Γιούαν. Αν και πρόκειται για μια ιστορία που κινείται σε αργούς ρυθμούς, δεν μπορεί εύκολα κάποιος να απαρνηθεί τη σαγήνη της αρμονικής ροής του λόγου και των γλαφυρότατων περιγραφών.
Τελειώνοντας το βιβλίο μου άφησε τη γλυκιά αίσθηση της ηρεμίας, όπως όταν πιεις ένα ωραίο ποτήρι κρασί, χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα.