Έτος 2030:γράμμα από τον γιο μου, που μόλις θα έχει τελειώσει το λύκειο (αν το τελευταίο υπάρχει ακόμη…)
Γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε; Μήπως φταις εσύ;
Γιατί δεν μπορώ να δω το μέλλον μου με αισιόδοξη ματιά;
Γιατί ψήφιζες αυτά τα καθίκια που βούλιαξαν τους νέους σ’ αυτό το τέλμα; Γιατί δεν τους “μαύρισες” πριν γίνουν επικίνδυνοι;
Γιατί δεν “αγανάκτησες” στις πλατείες όταν έπρεπε; Γιατί δεν πάλεψες, αλλά ζούσες στην αποχαύνωση του καναπέ;
Γιατί ήσουν λαμόγιο και κοιτούσες πως θα γλιτώσεις το φόρο;
Γιατί έδωσες φακελάκι;
Γιατί τα πήρες “μαύρα”;
Γιατί δεν ζητούσες αποδείξεις και άφηνες τους επιτήδειους να πλουτίζουν, ενώ εσύ μονίμως ήσουν με το σταυρό στο χέρι;
Γιατί χρεώθηκες με δάνεια νομίζοντας ότι θα είσαι μια ζωή στην υποτιθέμενη χλιδή;
Γιατί νόμιζες ότι μόνο με το φιλότιμο και το μεράκι θα πρόκοβες;
Γιατί δεν έγινες… μετανάστης πριν ακόμη με γεννήσεις;
Γιατί, ρε γαμώτο, με γέννησες;
Πολύ καλό! έχει και κορύφωση!
Για να σου πει τέτοια λόγια βέβαια, προϋποθέτει ότι κάποιος θα του έχει μιλήσει για τα χάλια μας (εκτός του ότι θα τα ζει κιόλας), δηλαδή ότι κάποιος θα είναι ειλικρινής, πράγμα που, ευελπιστώ, ότι θα γίνεται από εδώ και πέρα (ελπίζω κιόλας, δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά αφού η υπευθυνότητα και η συνέπεια δεν είναι έμφυτα χαρακτηριστικά μας!), σε αντίθεση με τη δική μας γενιά που ως νέοι δε χρειάστηκε να ανακρίνουμε κανέναν όσο ήταν όλα καλά και δε βάλαμε κανένα γονιό να απολογηθεί για το ότι τα έφερνε βόλτα (μιλάω για τη συνήθη περίπτωση). Γιατί έτσι ήταν. Εμείς τα ζητούσαμε, η Ευρώπη μας έδινε και η όρεξη ανοίγει όσο τρως. Θεωρητικά λοιπόν, δε φταίει κανένας, γιατί απλά δε ζούμε στον ιδανικό κόσμο ξεκομμένοι και με πλήρη αυτάρκεια, αλλά στον κόσμο που όλοι ξέρουμε, με διακρατικές οικονομικές αλληλεξαρτήσεις-σχέσεις που καθορίζονται από ισολογισμούς (πλεόνασμα-έλλειμα). Λογικά και ιστορικά, οι ισορροπίες καποια στιγμή έχουν θετικό πρόσημο και κάποια στιγμή αρνητικό. Τώρα είμαστε σε αρνητικό και τώρα που έγινε το ντόμινο μας πήρε όλους η μπάλα. Έτσι το βλέπω εγώ για να μην αισθάνομαι άσχημα για τους γονείς μας που μας παρείχαν τότε πολύ περισσότερα από όσα θα παρέχουμε εμείς στα παιδιά μας.
Το θέμα, όμως, είναι: τώρα τι κάνουμε! Αμα ξανακούσω να κυκλοφορούν πάλι ονόματα όπως Παπανδρέου, Καραμανλής, Μπακογιάννη, Πάγκαλος, Μεϊμαράκης, Παπαντωνίου, Σημίτης, Μητσοτάκης, Τσίπρας (αν παρακολουθήσεις την πορεία του έχει από τα φοιτητικά του χρόνια που ακούγεται, δηλαδή, "χειρότερο" προφίλ από τους παραπάνω που κάπως, κάποια στιγμή εμφανίστηκαν), Παπαρήγα, Λαλιώτης, .... Αμοιρίδης-Κουκοδήμος-Κωνσταντόπουλος (τους αναφέρω για να δείξω ότι μυαλό μέχρι και πρόσφατα δε βάλαμε) και άλλα τόσα που πρέπει να τα σκεφτούν κατά τόπους αντίστοιχοι πολίτες σαν και εμάς, δηλαδή όλη η Ελλάδα, ε, τότε, καλύτερα να περιμένεις και μια μούντζα από το γιο σου!!!!!
Μέχρι να σου κάνει την ερώτηση ο μικρούλης πάντως, ελπίζω να έχουμε προνοήσει να μαυρίσουμε ό,τι μαυρίζεται και να φωτίσουμε ό,τι φωτίζει.