Δεν περιμένω πλέον τίποτα από τα συνδικαλιστικά μας όργανα που αρκούνται σε πομπώδεις ανακοινώσεις που με κουράζουν και σε εικοσιτετράωρες απεργίες σε άσχετο χρόνο με μονοψήφια ποσοστά συμμετοχής.Είμαι γενικά διχασμένος μ’ αυτό το ζήτημα. Άλλοτε απεργώ, άλλοτε όχι. Δεν απεργώ ορμώμενος από τις παροτρύνσεις εφήμερων συνδικαλιστών.
Προσπαθώ ν’ αγωνίζομαι (αν μπορεί κανείς να το πει έτσι…) με βάση τις δικές μου αρχές και τα δικά μου ιδεώδη. Αρχές που έχουν να κάνουν με την αξιοπρέπειά μου και το δικαίωμά μου να ονειρεύομαι μια καλύτερη ζωή και φυσικά μια καλύτερη παιδεία, από τη στιγμή που είμαι υπηρέτης της.
Έτσι, λοιπόν, κλείνοντας τ’ αυτιά μου σε πράσινους, μπλε ή… χρωματιστούς συνδικαλιστές και με μόνο γνώμονα το γεγονός ότι, πέρα από τα χρώματα και τις (νεκρές πλέον…) ιδεολογίες, είμαι Δάσκαλος -ναι ρε… με “Δ” κεφαλαίο- θα απεργήσω, γιατί βλέπω ότι το φιλότιμο και το μεράκι μου έχουν εξαφανιστεί μαζί με τον μισθό μου, τα σχολειά μας παραπαίουν με την ελλειπή χρηματοδότηση και οι μαθητές μας, το περιλάλητο μέλλον του τόπου, κινούνται σε ομιχλώδεις ατραπούς.
Η τεράστια κρίση δίνει μια μεγάλη ευκαιρία: να πάψουμε να χρωματίζουμε τον κλάδο, να συμπορευτούμε, να αγωνιστούμε, να πονέσουμε, να στερηθούμε όλοι μαζί, πέρα από κόμματα και προσωπικές φιλοδοξίες για εφήμερα βολέματα.
Ξέρω ότι αύριο θα είμαι ένα ακόμη νούμερο στις μονοψήφιες στατιστικές των απεργιών. Επίσης, οι παρακείμενες του εργατικού κέντρου της Κατερίνης καφετέριες, θα είναι γεμάτες από “απεργούς” συναδέλφους, που θα προτιμήσουν τον καπουτσίνο από την ολιγόλεπτη συγκέντρωση. Ούτε που με νοιάζει πλέον…
Ό,τι είναι να περάσει η κυβέρνηση θα το περάσει, εξοντώνοντάς μας ακόμη περισσότερο. Τί μένει; Μένει μόνο το γεγονός ότι, έστω ενδόμυχα, υπάρχουν ακόμη κάποιες σπίθες αντίδρασης που σιγοκαίνε.

Κι ας είμαστε μόνοι…