Βέβαια, έχουμε τα θέματα της επιτροπείας ή της επιτήρησης που θα εμφανιστούν στο οικονομικό προσκήνιο με ένα σωρό ντόπιους “εθνοσωτήρες” να μιλούν για απώλεια εθνικής κυριαρχίας και όλα αυτά τα γραφικά. Προφανώς, όλοι αυτοί, δεν έχουν πάρει κανένα δάνειο στη ζωή τους και δεν ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει. Να τους το εξηγήσω, λοιπόν, μ’ ένα απλό παράδειγμα: Χιλιάδες ελληνικές οικογένειες έχουν στεγαστικά δάνεια (μεταξύ τους κι εγώ…). Νομίζουμε, περήφανοι, ότι έχουμε δικό μας σπίτι, ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μας, όπως έλεγαν οι παππούδες μας. Τη λεξούλα “προσημείωση” τη γνωρίζετε; Ή την άλλη που ακούει στο όνομα “υποθήκη”; Οι παππούδες μας έχτιζαν κάποτε πέτρα πέτρα το σπίτι τους, αλλά κατά τη διαδικασία, όσο και να κρατούσε αυτή, δεν τους το έπαιρνε κανείς. Εμείς τώρα, παίρνουμε το δάνειο και έχουμε την τράπεζα – επιτηρητή να κραδαίνει μόνιμα πάνω από το κεφάλι μας τον πέλεκυ της κατάσχεσης εάν δεν είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις αποπληρωμής των χρημάτων. Στη θέση του “πέλεκυ” βάλτε τη λέξη “επίτροπος”, απλά τα πράγματα.

Γιατί, λοιπόν, ορισμένοι εξεγείρονται για τα νέα δανεικά; Αυτός που δανείζει χρήματα δεν είναι μαλάκας και κυρίως δεν είναι… λαμόγιο. Το “δανεικά κι αγύριστα” που μπορεί να ίσχυε παύει πλέον και οι όροι της υπογραφής κατάντησαν σίγουρα επαχθείς. Βέβαια, θα μου πείτε, ας μη μας δάνειζαν, αφού ήμασταν αναξιόπιστοι. Μπορεί, οι “καημένοι”, να μην είχαν αντιληφθεί τι ξέφραγο αμπέλι ήταν (και παραμένει;) αυτή η χώρα ή τους αφήσαμε να μας “δέσουν” για μια… αιωνιότητα.

Η προσωρινή “σωτηρία” πρέπει να μας βάλει μυαλό. Το “We are all greeks” είναι σαφώς συγκινητικό, ιδίως αν ακούγεται από τα πέρατα του κόσμου και με τέτοια μαζικότητα. Όμως, Έλληνες είμαστε εμείς που κατοικούμε σ’ αυτή τη χώρα και την προάγουμε ή όχι με τον τρόπο μας…

Είμαστε Έλληνες όταν καίμε και καταστρέφουμε στο όνομα της (δικαιολογημένης) αγανάκτησης ή όταν τα κάνουμε όλα λίμπα μόλις χάσει η αγαπημένη μας ομάδα;

Είμαστε Έλληνες όταν πέντε χρόνια πριν κατακάηκε ο λόφος της Ολυμπίας, δεν “αγανάκτησε” κανείς, ούτε φυσικά για την απουσία στοιχειώδους φύλαξης των πολιτιστικών μας κειμηλίων (αναφέρομαι στην πρόσφατη ληστεία στο μουσείο της Ολυμπίας…)

Είμαστε Έλληνες όταν στις επικείμενες εκλογές πάλι θα ψηφίσουμε αυτούς που έφεραν τους ξένους “κατακτητές” και επίβουλους;

Είμαστε Έλληνες όταν ανεχόμαστε συντεχνίες, πολιτικάντηδες συνδικαλιστές, φοροφυγάδες, δήθεν φοιτητές, επαγγελματίες καταληψίες (η λίστα μπορεί να συμπληρωθεί κατά το δοκούν…);

Έλληνας, γερμανός, τούρκος, αμερικάνος, ινδός, πατριώτης σε τελική ανάλυση, δεν είναι αυτός που έχει μια τυπική εθνική ταυτότητα, αλλά αυτός που την τιμά πραγματικά.

Νομίζετε ότι “ανήκετε” κάπου, αλλά στην ουσία δεν αξίζει ν’ ανήκετε πουθενά. Ευσυνείδητοι(;) αλλά με ανύπαρκτο φιλότιμο. Βουλιάζει το καράβι και πρώτοι παίρνετε τα μοναδικά σωσίβια. Για να σώσετε τί; Τις απόψεις σας; Τα πιστεύω σας; Την (ανύπαρκτη) ιδεολογία σας;

Όχι… Σώζετε την πιθανότητα να παραμείνετε στο προσκήνιο, γαντζωμένοι στα γυαλιστερά έδρανα της εξουσίας, χαμογελώντας αυτάρεσκα στο φακό (που σας λατρεύει… κακά τα ψέμματα…), μιλώντας με πομπώδεις… αερολογίες, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, χωρίς υποτυπώδη αυτοκριτική, νομίζοντας πως είστε μόνιμα επιτυχημένοι…

Αλλά τι σας νοιάζει; Το ζητούμενο είναι να μείνετε εδώ. Το αν κάνετε ρεσάλτο στο διπλανό “καράβι” (που λίγο καιρό πριν ούτε ν’ ακούσει για εσάς, αλλά, είπαμε, η δυνητική εξουσία είναι γλυκιά…) καμία σημασία δεν έχει για εσάς τους…. ευτελείς…

Την Κυριακή, από το απόγευμα και μετά, ήμουν κολλημένος στην τηλεόραση και στο απολαυστικό -τέτοιες μέρες- twitter. Καταιγισμός ειδήσεων, χιούμορ και προβληματισμός στο timeline και δυστυχώς οι πυρκαγιές στην πρωτεύουσα.

Κάνοντας λίγο zapping έπεσα στο ντέρμπι των “αιωνίων” στο ΣΕΦ. Ενώ η Αθήνα φλεγόταν το γήπεδο ήταν κατάμεστο πράγμα που μ’ έκανε να προβληματιστώ για το πόσο αντιλαμβανόμαστε όλοι μας τι στο διάολο παιζόταν χθες το βράδυ για τη χώρα μας. Συγχρόνως, κάποιες χιλιάδες κόσμου πήγαν στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Προφανώς για όλους αυτούς οι “αθλητικές” εκδηλώσεις είναι πιο σημαντικές. Τους ζηλεύω(;) Δεν έχουν πρόβλημα, δεν τους αγγίζουν όλα όσα συμβαίνουν ή απλά δεν καταλαβαίνουν;

Κάποιοι άλλοι προτίμησαν να… ραίνουν με λουλούδια τον Βασίλη Καρρά σε νυχτερινό κέντρο.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος ξεκινάει από αυτούς που το διαμορφώνουν, από όλους εμάς. Η Αθήνα είναι μια πόλη των πέντε εκατομμυρίων κατοίκων και διαδήλωσαν εκατό, διακόσιες, τριακόσιες χιλιάδες ( το νούμερο αυθαίρετο… δεν ξέρω πόσοι ήταν), ενώ γύρω στις 15000 πήγαν στο μπασκετικό ντέρμπι και δεν ξέρω πόσοι ακόμη προτίμησαν αμφιβόλου αισθητικής “διασκέδαση”. Την ίδια ώρα στο κοινοβούλιο κάποιοι αποφάσιζαν για τις τύχες τους, αλλά προφανώς δεν τους καιγόταν καρφί… Επαναλαβάνω: τους ζηλεύω…

Κοιμόμαστε όρθιοι, είμαστε αποχαυνωμένοι, θεοποιούμε το ευτελές, ενώ συγχρόνως, με περισπούδαστο ύφος, διατυπώνουμε “πολιτικές” απόψεις για τα “τομάρια” που μας κυβερνάνε κλπ. κλπ.

Είμαστε άξιοι της μοίρας που μας έλαχε και θα μας σφίγγει το λαιμό για πολύ καιρό ακόμη…

Ο Αλμοδόβαρ στήνει ένα θρίλερ, χωρίς όμως ν’ αφήνει την αγαπημένη του θεματολογία: την “πάλη” των φύλων, τις πονεμένες γυναίκες, τη δύσκολη γονική ιδιότητα.

Ο Ρομπέρτο είναι ένας διάσημος πλαστικός χειρούργος ερευνητής που διάγει έναν κρυφό βίο, στοιχειωμένος από τραγικές προσωπικές ιστορίες. Στο πολυτελές κάστρο του κράταει φυλακισμένη μια πανέμορφη κοπέλα (Elena Anaya) πάνω στην οποία διεξάγει περίεργα πειράματα, θέλοντας να επιτύχει την ιδανική ομορφιά αντικαθιστώντας το δέρμα της με ένα καινούριο, εντελώς πρωτοπόρο. Είναι τα πράγματα έτσι ή κάτι άλλο κρύβεται πίσω από τις ενέργειες του “παρανοϊκού” γιατρού; Δε θέλω να μιλήσω άλλο για την υπόθεση γιατί θα πρέπει να κάνω αποκαλύψεις.

Ο Αλμοδόβαρ στήνει μια έξυπνη ταινία. Με αργούς, αλλά όχι βαρετούς, ρυθμούς χτίζει το πάζλ του μυστήριου γιατρού, της φυλακισμένης καλλονής, ενός ολόκληρου κόσμου, παρουσιάζοντας συγχρόνως όλο το… μακάβριο παρασκήνιο. Ο “τρελός” γιατρός μπορεί να γίνει μέχρι συμπαθής, ενώ δε λείπουν και οι γνωστοί ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες του Αλμοδοβαρικού κόσμου. Η υπηρέτρια (η μούσα Marisa Paredes), ο γιος της, ακόμη και η κόρη του γιατρού που έχει ένα ρόλο κλειδί στην όλη ιστορία.

Αυτόν που θέλω να ξεχωρίσω είναι ο Antonio Banderas που επιτέλους επιστρέφει στα “πάτρια” κινηματογραφικά εδάφη, αφήνοντας, ελπίζω για καιρό, την ευκολία του χάρτινου και ψεύτικου Χόλιγουντ και δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία θυμίζοντας επιτέλους ηθοποιό.

Σίγουρα μερικοί θα βρούν την ταινία παράλογη, ακόμη και αρρωστημένη. Φυσικά δεν έχει τη φρεσκάδα του Volver, ούτε των παλιότερων ταινιών του αγαπημένου Ισπανού, αλλά δεν παύει να είναι μια ξεχωριστή παραγωγή.

Γι’ αυτό, θέλοντας να μοιραστώ τη χαρά αυτή αποφάσισα να χαρίσω ένα βιβλίο έπειτα από κλήρωση. Μιλώ για την περιβόητη βιογραφία του Steve Jobs του Walter Isaacson από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Είμαι θαυμαστής της Apple και του ιδρυτή της, αλλά ο λόγος που δίνω το εν λόγω βιβλίο είναι περισσότερο συναισθηματικός. Το πρώτο post αυτού του blog γράφτηκε σε ένα ολοκαίνουριο MacMini 1.4, ενώ μόλις είχα αποκτήσει σύνδεση ADSL. Χάρη σ’ αυτή την ανάμνηση – σύμπτωση δίνω το βιβλίο.

Προϋποθέσεις συμμετοχής:

1. Κάντε ένα LIKE στη σελίδα του DrTeddy στο Facebook.

2. Αφήστε ένα σχόλιο με ένα ενεργό e-mail έτσι ώστε να έρθω σε επαφή μαζί σας εάν κερδίσετε.

3. Εάν θέλετε κάντε κι ένα tweet παραπέμποντας εδώ.

Ο διαγωνισμός λήγει στις 26 Φεβρουαρίου 23:59, την επόμενη (27/02 – Καθαρά Δευτέρα) ανακοινώνω τον νικητή.

Διπλά, υβριστικά σχόλια θα σβήνονται.

Θέλω επίσης να πω, ότι αυτή η κλήρωση θα αποτελέσει την πρώτη μιας σειράς που σκέφτομαι να κάνω από εδώ και πέρα κάθε δύο μήνες περίπου. Το επόμενο βιβλίο, λοιπόν, θα το κληρώσω τέλος Μαρτίου αρχές Απριλίου και θα είναι επιλογή δική σας μέσω… δημοσκόπησης. Θα δείτε τι εννοώ σε μελλοντική καταχώρηση…

Καλή επιτυχία σε όλους!

Keep blogging
DrTeddy
(Θοδωρής)

]]> http://www.drteddy.gr/sunday-best-of-links-part8/feed/ 0 http://www.drteddy.gr/epitelous-xreokopia/ http://www.drteddy.gr/epitelous-xreokopia/#comments Sat, 11 Feb 2012 11:38:29 +0000 DrTeddy http://www.drteddy.gr/?p=3275 Πηδούν από το καράβι ένας ένας, όλοι αυτοί που δύο χρόνια πριν υπόγραψαν (άραγε το διάβασαν…;) το μνημόνιο νούμερο ένα με ζήλο και παρρησία, υποστηρίζοντας τις αισιόδοξες εξαγγελίες του τότε πρωθυπουργού από το ακριτικό και πανέμορφο Καστελόριζο. Άλλοι πάλι κάνουν προεκλογικές εμφανίσεις ξεχνώντας τις αντιμνημονιακές κορώνες και άλλοι “αποσύρονται” αλλά “στηρίζουν”. Το πιο αλλοπρόσαλλο πολιτικό σινάφι – σέχτα που έχει περάσει ποτέ από αυτή τη χώρα.

Τώρα, όμως, ψάχνουν για σωσίβιο αφήνοντας τη χώρα στο έλεος της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Αυτοί όλοι, οι καβαντζαρισμένοι, με τους φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς και τα γεμάτα -ελβετικά- σεντούκια, με τα ένα σωρό ακίνητα, ανακαλύπτουν το συνειδησιακό τους πρόβλημα και δεν μπορούν να αποδεχτούν και να ψηφίσουν τα επάρατα μέτρα. Φυσικά, χωρίς να προτείνουν καμία εναλλακτική λύση, θυμίζοντας, για ακόμη μία φορά, τι είδους κομματικά πρόβατα είναι και αποδέχονται βελάζοντας (χειροκροτώντας) τα προστάγματα του τσομπάνη.

Κάνουν καλά; Είναι η χρεοκοπία λύση ή πρέπει να υποστούμε κι άλλο μαστίγιο στην ήδη χαρακωμένη πλάτη μας; Αυτοί αποφασίζουν, όχι εμείς. Όλοι εμείς που δεν έχουμε κουράγιο ούτε ν’ αντιδράσουμε, που δεχόμαστε το ένα χτύπημα μετά το άλλο και αναμένουμε το “μοιραίο”. Ένα σμάρι πειραματόζωα είμαστε, τίποτε άλλο, με επόμενο στάδιο αυτό της χρεοκοπίας τύπου Αργεντινής. Ετοιμάζουμε τις κατσαρόλες, όπως έκαναν οι λατινοαμερικάνοι ομοιοπαθούντες καμιά δεκαριά χρόνια πριν και ελπίζουμε να πονέσουμε όσο το δυνατόν λιγότερο.

Δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε, δυστυχώς, το μέγεθος μιας τέτοιας κοινωνικής αναταραχής. Αυτό είναι που με φοβίζει περισσότερο: ούτε που με νοιάζει (εννοείται) για τους πολιτικούς – καθίκια, ούτε για το σπίτι που θα βγει στο σφυρί, ούτε για τη στάση πληρωμών. Με νοιάζει πολύ η ένταση της σύγκρουσης μεταξύ των απλών ανθρώπων, αυτών που μη έχοντας τα απαραίτητα περιέλθουν σε μια ζωώδη κατάσταση με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Τότε που η “αγανάκτηση” θα είναι ρεαλιστική και όχι δήθεν, που η αυτοσυντήρηση θα μας κάνει αδίστακτους.

Εύχομαι να μη μετρήσουμε πτώματα από τις αληθινές σφαίρες των ΜΑΤ…

Οι “Χάρτες” του (συνονόματου) Θόδωρου Γρηγοριάδη αποτέλεσαν μια γοητευτική συντροφιά τις τελευταίες μέρες. Εβδομήντα ιστορίες, σε μικρή φόρμα, τρεις-τέσσερις σελίδες η καθεμιά, γεμάτες χιούμορ, ερωτισμό, δραματικές ή τραγικές. Μου αρέσει, τελικά, η μικρή φόρμα. Μπορείς να τη διαβάσεις ανά πάσα στιγμή, ανάκατα, επηρεασμένος μόνο από τον τίτλο του κειμένου.

Μια ασαφής παρέα φίλων διηγείται εβδομήντα ιστορίες. Πιστεύω ότι μερικές από αυτές είναι εμπνευσμένες από πραγματικά γεγονότα που κατά καιρούς έζησε/άκουσε ο συγγραφέας. Γεγονότα καθημερινά, έθιμα, εμπειρίες, έρωτας (αποτυχημένος ή όχι), παρελαύνουν σ’ αυτό το μοναδικό μωσαϊκό. Δοσμένα με απλή γλώσσα, μερικές στιγμές με -όχι βαρετό- λυρισμό, αλλά κυρίως με το στοιχείο της ανατροπής να χαρακτηρίζει καθένα από αυτά.

Μια ποικιλία προσώπων, άστεγοι, επαρχιώτες, πρωτευουσιάνοι, γιάπις, αλλοδαποί, συνθέτουν του “πρωταγωνιστές” του κάθε “χάρτη”. Η εμπειρία του καθενός κάτι έχει να πει, κάτι έχει ν’ αφήσει εντυπωμένο στην αναγνωστική μας μνήμη, ενώ συγχρόνως μπορεί ανασύρουν από το ξεχασμένο υποσυνείδητο, δικές μας ιστορίες – εμπειρίες, πράγματα που ζήσαμε και χάθηκαν στη λήθη του χρόνου, άνθρωποι και στιγμές που μπορεί να θέλαμε να ξεχάσουμε, αλλά με οδηγό τους “χάρτες” του Γρηγοριάδη εμφανίστηκαν ξανά στο προσκήνιο.

Ελαφρώς άσχετο: Αξία ανεκτίμητη να έχω το συγκεκριμένο βιβλίο στα χέρια, την ώρα που ρίχνει χιόνι με το κοφίνι στην Κατερίνη αυτές τις μέρες και να χαζεύω από το παράθυρο.

Οι πολιτικές μας επιλογές και τάσεις είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι η ίδια μας η καθημερινότητα. Η συμπεριφορά που παρουσιάζουμε στη δουλειά, στις κοινωνικές σχέσεις, στις καταναλωτικές συνήθειες, στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, σε όλες τελικά τις πτυχές που συνθέτουν μία προσωπικότητα. Δυστυχώς (ή ευτυχώς για μερικούς ελληναράδες…), όλα αυτά τα χαρακτηριστικά είναι εντυπωμένα βαθιά στο DNA μας και δύσκολα μπορεί κάποιος προικισμένος γενετιστής να τα απομονώσει και να στείλει στο πυρ το εξώτερο.

Πότε, λοιπόν, θα γίνουμε Ευρωπαίοι;

Όταν θα πάψουμε να παρκάρουμε όπου να ‘ναι.

Όταν θα σταματήσουμε να πετάμε σκουπίδια και αποτσίγαρα από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

Όταν θ’ αρχίσουμε να βγάζουμε τα μωρά μας και το χειμώνα έξω και δε θα “κλειδώνουμε” στο σπίτι μέχρι να έρθει η άνοιξη. Για τα μωρά, επίσης, όταν δε θα το παίζουμε όλοι παιδίατροι και θα μοιράζουμε αφειδώς συμβουλές ως “ειδικοί”.

Όταν θα παραδεχτούμε πως όταν το παιδί μας γίνει 18 χρονών μπορεί να μείνει μόνο του… ακόμη και στα… “μαύρα” ξένα.

Όταν δε θα δανείζουμε το βιβλιάριο υγείας στον κολλητό, στο φίλο, στον παππού, τη γιαγιά, το θείο και τη θεία, για να γράψουν τα φάρμακά τους.

Όταν θα αποδεχτούμε ότι δεν πρέπει να καπνίζουμε σε κλειστό χώρο, πράγμα που δείχνει στοιχειώδη σεβασμό.

Όταν με τρόπο και πονηριά δε θα παίρνουμε τη σειρά του άλλου στην ουρά στην τράπεζα, έχοντας μάλιστα πονεμένο ύφος.

Όταν θα αντιληφθούμε ότι το να ζητάμε απόδειξη είναι προς όφελός μας.

Όταν θα επιστρέφουμε τα νοικιασμένα DVD σαν καινούρια και όχι με γρατσουνιές.

Όταν θα απεργήσουμε επιτέλους και δε θα αρκούμαστε στο να βρίζουμε όλη την ώρα.

Όταν θα πάψουμε να ψηφίζουμε ξεκολλώντας από χρώματα και πεθαμένες ιδεολογίες, αλλά θα αναδεικνύουμε και θα εμπιστευόμαστε άξιους ανθρώπους, όχι κομματικά στελέχη.

Όταν θα δεχτούμε (θα απαιτούμε!) να αξιολογούμαστε για τις εργασιακές μας επιδόσεις και δε θα καλύπτουμε τον χαραμοφάη συνάδελφο.

Όταν δεν θα στέλνουμε το “καμάρι” μας φροντιστήριο από τα… νήπια.

Όταν δεν θα ονειρευόμαστε για τα παιδιά μας μια θέση στο δημόσιο από τη στιγμή που έρχονται στον κόσμο.

Όταν δε θα αγοράζουμε ένα διαμέρισμα για το κάθε παιδί που έχουμε.

Όταν θα κλείνουμε το γαμημένο το κινητό όταν είμαστε στον κινηματογράφο.

Όταν θ’ αντιληφθούμε ότι η κοινωνική καταξίωση δεν είναι γάμος, σπίτι, ακριβό αυτοκίνητο.

Όταν θα κάνουμε σεμνές κοινωνικές εκδηλώσεις (γάμους, βαφτίσεις, μνημόσυνα κλπ.)

Όταν θα σταματήσουμε να ντρεπόμαστε επειδή δεν πιστεύουμε στον θεό.

Όταν θα αντιληφθούμε πως άλλο πράγμα η θρησκεία και άλλο η εκκλησία.

Όταν θα καταλάβουμε ότι η τεμπελιά δεν είναι μαγκιά.

Όταν θα αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ζούμε “στην ομορφότερη χώρα του κόσμου” και πως μπορούμε να μεταναστεύσουμε για μια καλύτερη ζωή.

Όταν θα σταματήσουμε να πίνουμε καφέ των 4 ευρώ, να βρίζουμε αυτόν που τον πουλάει και την άλλη μέρα να ξαναπηγαίνουμε στην ίδια καφετέρια.

Όταν δε θα… “αγανακτούμε” στις πλατείες επειδή το κάνουν και οι άλλοι.

Όταν δε θα φωνάζουμε “πού είναι το κράτος;” με την παραμικρή κακοκαιρία.

Η παραπάνω λίστα μπορεί να συμπληρωθεί ακόμη παραπάνω, αλλά νομίζω ότι το πνεύμα της το αντιλαμβάνεστε. Και πριν βιαστείτε να με επιπλήξετε για το εξυπνακίστικο στιλάκι μου σας λέω πρώτος ότι τα παραπάνω “κουσούρια” είναι και δικά μου χαρακτηριστικά και τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μου νομίζω πως τα έχω… “εξασκήσει” (εκτός από εκείνο με το κινητό στο σινεμά !). Από εδώ και πέρα, αν και το ζόρι που τραβώ αυτόν τον καιρό είναι τεράστιο, θα προσπαθήσω να γίνω πιο “ευρωπαίος” προσπαθώντας να αποβάλλω όλα εκείνα τα “κακά” στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη φυλή μας. Κι επειδή στο πίσω μέρος (ακόμη) του μυαλού μου έχω τη μετανάστευση (γιατί σ’ αυτό το μπουρδέλο η κατάσταση δεν υποφέρεται πλέον) καλό θα είναι να σκέφτομαι ευρωπαϊκά (αν και όπως πάει το πράγμα, οπούδηποτε στον πλανήτη είναι πολύ καλύτερα από εδώ…) από τώρα!

Η φωτογραφία είναι από “το ελληνάκι”