Δεν μπορώ να δεχτώ την ψήφο στη Χρυσή Αυγή σαν ψήφο “διαμαρτυρίας”, “αγανάκτησης”, “εκτόνωσης” ή ό,τι άλλο. Δε δέχομαι, επίσης, το “ου γαρ οίδασι τι ποιούσι..” που ακούστηκε ως δικαιολογία για τους “άμοιρους” εκείνους που δεν ήξεραν τι έκαναν θολωμένοι από τα προβλήματά τους, την κατάντια ή την απόγνωσή τους από τους μέχρι τώρα κυβερνώντες. Επειδή δεν είδαμε εκπροσώπους των νεοναζί στα προεκλογικά τηλεοπτικά πάνελ πάμε να δώσουμε μια ευκαιρία στα… καημένα τα λεβεντόπαιδα; Είναι δυνατό να μη γνωρίζουν οι περισσότεροι από τους 485.000 (σχεδόν μισό εκατομμύριο) ψηφοφόρους τι εστί (νεο)φασίστας;

Ας υποθέσουμε ότι είμαι νοσταλγός του Χίτλερ, οπαδός της ανωτερότητας της φυλής μας, εναντίον όλων των μελαμψών, τότε θα υποστηρίξω φυσικά το κόμμα που εκφράζει την ιδεολογία μου. Όμως, επειδή δε γουστάρω τη φάτσα του Σαμαρά ή του Μπένι, διαμαρτύρομαι ρίχνοντας ψήφο στον Μιχαλολιάκο αγνοώντας την πληθώρα των εναλλακτικών επιλογών;

Ή μήπως τελικά η επιλογή εκφράζει κάτι πιο… ζωώδες: αφού δεν μπορώ να τους δείρω εγώ, ας βάλω κάποιους άλλους να κάνουν τη βρώμικη δουλειά για μένα μιας και η επιβολή της ιδεολογίας των ακροδεξιών θεωρεί απολύτως φυσιολογική τη βία.

Σίγουρα το μέχρι τώρα πολιτικό σύστημα έχει τραγικές ευθύνες, αλλά εκ του αποτελέσματος βλέπουμε ότι ανατροπή μπορεί να γίνει, ακόμη και αν, απ’ ότι φαίνεται, πάμε προς νέες εκλογές.

Ήδη άρχισαν οι φήμες για συστρατεύσεις (χωρίς απαραίτητα να συμφωνώ με το ιδεολογικό τους υπόβαθρο) και αυτό δεν είναι κακό, αν μπορούν να συνδράμουν σε μια κυβέρνηση απαγκιστρωμένη από στείρες κομματικές ιδεολογίες και αποφασισμένη να κοιτάξει επιτέλους ρεαλιστικά στα προβλήματα.

Η ψήφος της 6ης Μαΐου ήταν ένα σκαμπίλι, όχι μόνο στον αιωνόβιο δικομματισμό, αλλά κυρίως στη συνεχιζόμενη κοινωνική αδικία που αυτός συντηρούσε. Δεν έχει σχέση αν είμαι πασόκος, συντηρητικός, φιλελεύθερος ή… “δεν πληρώνω”. Εάν κάποιοι θεωρούν παράλογο το αποτέλεσμα ας αναλογιστούν τον παραλογισμό των μέτρων, των απανωτών φόρων, των χαρατσιών, της ανεργίας που, ως συνήθως, νιώθει στο πετσί του ο “μικρό-” (το δεύτερο συνθετικό δικό σας), πράγμα που τον κάνει να κάνει παράλογες(;) επιλογές.

Παρ’ όλα αυτά, ξαναλέω, ότι δεν δικαιολογώ ως επιλογή τους ναζί, όσο απελπισμένος να είμαι…

Το κάθε κόμμα, μνημονιακό ή όχι, έχει να παρουσιάσει το δικό του (διακύβευμα… είπαμε…), ακόμη και η Χρυσή Αυγή που μιλά για τους ιδιωτικούς στρατούς με οπλοφόρους σεκιουριτάδες να περιπολούν ανά τις γειτονιές προστατεύοντας τους “αθώους” πολίτες από τους “κακούς” έγχρωμους. Η Χρυσή Αυγή, απ’ ότι φαίνεται στις δημοσκοπήσεις, θα μπει στο κοινοβούλιο και καλά να πάθουμε. Αυτό όμως που δε θα μπει σίγουρα είναι το… κόμμα αυτών που δε θα πάνε να ψηφίσουν καθόλου και δυστυχώς είναι πολλοί και… χειρότεροι από τους όψιμους ναζί. Η αποχή δεν είναι “πολιτική στάση” όπως εύκολα και με στόμφο ισχυρίζονται κάποιοι, ιδίως αυτοί που έχουν τη θεωρία “φταίνε όλοι εκτός από μένα”. Οι Έλληνες έχουμε την τάση να προτείνουμε “λύσεις” για όλα, να δείχνουμε με το δάχτυλο αυτούς που μας έφεραν ως εδώ, να λέμε ανέξοδα “αν ήμουν εγώ θα έβλεπες…”, αλλά όταν θα έρθει η ώρα αν χρησιμοποιήσουμε το μόνο όπλο που μας έμεινε απέναντι “σ’ αυτούς”, η ψήφος, θα προτιμήσουμε τη φραπεδούμπα και τη θάλασσα μιας και η ΕΜΥ προβλέπει καλοκαίρι για την Κυριακή.

Το “κόμμα της Αποχής” έχει τεράστια ποσοστά, ακόμη κι αυτή την ύστατη ώρα. Βρίζουμε και μουτζώνουμε, αλλά δεν πάμε να ψηφίσουμε. Όποιος δεν ψηφίζει δεν έχει δικαίωμα ούτε να βρίζει, ούτε να μουτζώνει, ούτε να ασκεί συνεχώς ανέξοδη κριτική.

Προσωπικά, όντας δυσαρεστημένος και μετανιωμένος ψηφοφόρος, ακόμη δεν έχω αποφασίσει τι θα ψηφίσω. Όμως θα ψηφίσω σίγουρα κάποιο από τα λεγόμενα “μικρά” κόμματα. Όχι γιατί τρέφω ιδιαίτερες ελπίδες για το αύριο, αλλά γιατί βαθιά μέσα μου έχω ακόμη την ελπίδα ότι η συρρίκνωση των “μεγάλων” θα φέρει την ανατροπή ενός σάπιου συστήματος που μας ταλάνισε για πολλά χρόνια.

Θέλω να σκέφτομαι την ανατροπή ως την κυρίαρχη τάση την επόμενη των εκλογών, αυτή που θα κάνει τους “μεγάλους”, τους πολιτικούς δεινόσαυρους (και τους απόγονούς τους…), ν’ αντιληφθούν ότι πλέον κάτι κινείται, ο κόσμος δεν αντέχει άλλο.

Αν το δούμε από μια πιο… ωμή πλευρά, ας ξεκινήσει ένα καινούριο πείραμα στο εργαστήριο που λέγεται “ελληνικό πολιτικό σύστημα” και βλέπουμε… Άλλωστε έχουμε συνηθίσει να είμαστε πειραματόζωα.

ΥΓ1: Εντέχνως, το Μαξίμου έδωσε στον τύπο τη λίστα των υποχρεώσεων της μετεκλογικής κυβέρνησης (pdf αρχείο) απέναντι στις δεσμεύσεις του μνημονίου. Έτσι, για να ξέρουμε τις μας περιμένει και τι να πιστεύουμε από τις προεκλογικές μπουρδολογίες.

ΥΓ2: Να συμφωνήσουμε ότι η αδιαφορία προέρχεται από την απαξίωση της πολιτικής που έχει επιβληθεί από τα δύο μεγάλα κόμματα, τα ΜΜΕ, τους τηλεδικαστές, τα κομματόσκυλα, την ξύλινη γλώσσα των άκρων κλπ. κλπ. Η αποχή από μόνη της δε συνιστά επικρότηση και συνέχιση αυτής της απαξίωσης;

ΥΓ3: Ας μη ξεχνούμε επίσης ότι κόμματα – εκτρώματα, όπως η Χρυσή Αυγή, θα μπουν στη βουλή επειδή το ποσοστό της αδιαφορίας θα αυξήσει τη δική τους εκλογική μερίδα στην πίτα των αποτελεσμάτων. Απλά μαθηματικά είναι…

Η πρώτη σκηνή αφορά την κηδεία του πρωταγωνιστή που χάνει τη μάχη με τη ζωή έπειτα από μια ζωή που στην αρχή υπήρξε γενναιόδωρη μαζί του, αλλά από ένα σημείο και μετά οι αρρώστιες δεν τον άφησαν να σταθεί στα πόδια του.

Χωρίς τσιτάτα, φιλοσοφικές αναζητήσεις ή υπονοούμενα για τη μετέπειτα ζωή, ο Roth μας μιλάει ρεαλιστικά για την αναπόφευκτη φθορά του σώματος και το θάνατο που θα έρθει, ίσως απροειδοποίητα.

Ο ανώνυμος ήρωας του Roth, ένας “καθένας” (μπορεί κάποιος από εμάς…), έχει μια γεμάτη ζωή (τρεις γάμους, πολλά παιδιά, επιτυχημένη καριέρα), αλλά συγχρόνως έρχεται αντιμέτωπος, από μικρή παιδική ηλικία, με ασθένειες, θέλοντας να μας υπενθυμίσει ότι η ατέλεια του σώματος και οι αναπάντεχες βλάβες του είναι μέρος της καθημερινότητας και της ωρίμανσής μας, άσχετο με το αν είμαστε (δήθεν) εύρωστοι νέοι ή πιο ευάλωτοι γέροι.

Συγχρόνως, η ιστορία του “καθένα” αφορά και το περιβάλλον του, θάνατοι συγγενών, φίλων, συνεργατών, χωρισμοί, αποτυχίες. Ζούμε συνέχεια έναν περίεργο “πόλεμο” μεταξύ ζωής και θανάτου.

Κι όμως, αν και ο συγγραφέας πραγματεύεται ένα ζοφερό θέμα (μαύρο εξώφυλλο…) ίσως να αφήνει μικρές λάμψεις αισιοδοξίας παροτρύνοντας να ζήσουμε τη ζωή μας δυνατά.

Ο Philip Roth είναι ένας τεχνίτης του λόγου. Είχα διαβάσει παλιότερα “Το Ανθρώπινο Στίγμα” και μαζί μ’ αυτό με κάνουν ν’ αναζητήσω κι άλλα βιβλία του. Αν και η γραφή του μπορεί να χαρακτηριστεί αργή, η επιλογή των λέξεων, η προσεκτική δομή και οι μετρημένοι, αλλά μεστοί, διάλογοι δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης για τη λογοτεχνική του αξία.

Στο Β’ τετράμηνο ανέλαβα κι εγώ μια τέτοια εργασία στο δικό μου σχολείο και θα μιλήσω για την εμπειρία μου από τη σκοπιά του καθηγητή πληροφορικής σε σχολείο (έχει σημασία) της επαρχίας.

Το δικαιολογεί ο τίτλος: “ερευνητική” είναι μια εργασία που έχει άμεση σχέση με την έρευνα και την αναζήτηση. Τι πιο ωραίο, λοιπόν, και από παιδαγωγικής πλευράς, να δείξει κάποιος στους μαθητές του τον τρόπο να βρίσκουν και, κυρίως, να αξιολογούν υλικό που εντοπίζουν στο διαδίκτυο. Έλα όμως που με δώδεκα υπολογιστές δεκαετίας και βάλε στο εργαστήριο πληροφορικής, με εικοσιδύο άτομα στριμωγμένα και με μια σύνδεση internet που δεν ξεπερνάει τα 1.5 Mbit (στην οποία γραμμή συνδέονται και άλλοι, εκτός εργαστηρίου, υπολογιστές) η επιθυμία για σοβαρή δουλειά πάει περίπατο.

Το “ψηφιακό σχολείο” δεν υφίσταται στην ελληνική επαρχία που, πέρα από τις τεχνικές ανεπάρκειες, έχει ν’ αντιμετωπίσει και ένα άλλο πρόβλημα: ας αναλογιστούν οι κατά καιρούς ιθύνοντες και “σχεδιαστές” των “πρωτοπόρων” σχολικών προγραμμάτων πως τα παιδιά της υπαίθρου δεν έχουν (οι περισσότεροι τουλάχιστον) υπολογιστή στο σπίτι, πόσο μάλλον μια σύνδεση internet. Το τελευταίο συχνά οφείλεται στην ανυπαρξία της σχετικής υποδομής από τον ΟΤΕ.

Ας αφήσουμε το διαδίκτυο στην άκρη. Η σχολική βιβλιοθήκη, χάρη της ψηφιακής εποχής (sic), έχει αφεθεί στη μαύρη μοίρα της. Αν θελήσουμε, δηλαδή, να καταφύγουμε σε παραδοσιακούς τρόπους αναζήτησης (εγκυκλοπαίδειες, περιοδικά κλπ.) ούτε αυτό είναι εφικτό.

Μη μου αρχίσετε τις νουθεσίες για το “μεράκι” και την “όρεξη” του εκπαιδευτικού – παιδαγωγού. Ένας… μερακλής εκπαιδευτικός, όσο καλοπροαίρετος να είναι, δεν μπορεί να υπηρετήσει το λειτούργημά του εάν δεν έχει στη διάθεσή του στοιχειώδη υποδομή, πόσο μάλλον ένας καθηγητής πληροφορικής που οι εξελίξεις είναι πάντα πολύ πιο μπροστά από τον ήδη υπάρχον εξοπλισμό.

Αν επιμένουν κάποιοι να μιλούν για σύγχρονες εκπαιδευτικές μεθόδους, στις οποίες δεν είμαι καθόλου αρνητικός (όπως πολλοί απαράδεκτοι συνάδελφοί μου), ας φροντίσουν να τις υλοποιήσουν με ανάλογες σύγχρονες υποδομές και όχι εργαλεία της… λίθινης εποχής.

Και κάτι ελαφρώς άσχετο: ακούγονται πολλά για την περιβόητη αξιολόγηση. Πάλι μιλώντας από τη σκοπιά του καθηγητή πληροφορικής αναρωτιέμαι αν κάποια στιγμή αξιολογηθώ για την προσφορά μου στην εκπαίδευση υπό αυτές τις συνθήκες. Εκτός και αν οι… γραμματειακές μου υπηρεσίες (μετά την εξαίρεση των μαθημάτων πληροφορικής από το “νέο λύκειο”) προσμετρώνται στην… παιδαγωγική προσφορά μου.

Να μη σας βάζω σε κόπο: διώξτε από τώρα να τελειώνουμε…

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν είναι κάτι που πρέπει να μας σοκάρει τόσο πολύ. Ρατσιστές, “χούντα που μας χρειάζεται”, εθνικιστές και “χριστιανοί”, υπήρχαν ανέκαθεν ανάμεσά μας. Το δοκιμασμένο πολλαπλά αποτυχημένο πολιτικό σύστημα έκανε το κοινό να στραφεί σε άλλου τύπου “πολιτικές” συνιστώσες, θέλοντας έτσι να εκφράσει την αγανάκτηση για τις ανεπάρκειες των ήδη δοκιμασμένων πολιτικών δεινοσαύρων.

Υπάρχει και η αστυνομική βία, αυτή η… νόμιμη, που από την εποχή της ζαρτινιέρας και μετά δεν έχει περιοριστεί καθόλου. Δήθεν ΕΔΕ που καταλήγουν στα αζήτητα, ανύπαρκτες τιμωρίες και το χειρότερο… περισσή ανοχή από τους πολιτικούς προϊσταμένους των απάνθρωπων (ή/και μισάνθρωπων) μπάτσων.

Εκτός αυτού, τα ΜΜΕ, παραμονές εκλογών, εξαφανίζουν τέτοια επεισόδια από το προσκήνιο προτιμώντας να ανακυκλώνουν τα ανούσια λόγια (και τα ανύπαρκτα) έργα των πολιτικών.

Περισσότερο από τη Χρυσή Αυγή φοβάμαι την επιλεκτική ενημέρωση. Αυτή που ξεχωρίζει και πουλά σαν είδηση μόνο ό,τι βολεύει το σύστημα, δεν ενοχλεί ιδιαίτερα και κυρίως ασκεί κανονική πλύση εγκεφάλου στο κοινό εφαρμόζοντας μια μοντέρνα εκδοχή λογοκρισίας.

Αφού, λοιπόν, οι εκάστοτε ηγεσίες του υπουργείου “προστασίας” του πολίτη δεν μπόρεσαν εδώ και καιρό να σπάσουν τα δυσώδη αποστήματα των ένστολων τραμπούκων, ας μην κατακρίνουν με τόσο ζήλο τους μοντέρνους ναζί ακραίων κομμάτων. Εξάλλου από τη μεταπολίτευση και μετά, ιδίως την τελευταία δεκαετία, ζούμε σε μια δημοκρατία που όλα επιτρέπονται όχι λόγω της θεσμικής της έννοιας, αλλά εξαιτίας της επιλεκτικής εφαρμογής της νομοθεσίας και της θεσμοθετημένης ατιμωρησίας, γεγονός πολύ χειρότερο από οποιαδήποτε μορφή φασισμού.

Τα περιγράφει τόσο γλαφυρά, όσο και τρομακτικά, ο αγαπημένος… Αρκούδος.

Η βρετανίδα συγγραφέας, γνωστή περισσότερο για τις αστυνομικές της ιστορίες, εξιστορεί το μέλλον της ανθρωπότητας. Βρισκόμαστε κάπου στο 2027 και ο κόσμος έχει βυθιστεί στη… στειρότητα. Παιδιά δεν γεννιούνται, η χώρα ερημώνει, το καθεστώς επιβάλλει την Αποδήμηση την… υποχρεωτική αυτοκτονία των γερόντων, ενώ συγχρόνως εξετάζει τακτικά τον πληθυσμό για πιθανή γονιμότητα. Ένα καθεστώς που αποτελείται από τον Φύλακα της Αγγλίας και μια ομάδα συμβούλων που δήθεν συνδράμουν στις αποφάσεις του Φύλακα.

Ήρωας της ιστορίας είναι ο Τεο Φάρον, καθηγητής στην Οξφόρδη και ξάδερφος του ηγέτη – Φύλακα της Αγγλίας (χωρίς όμως να έχει κάποια ιδιαίτερη σχέση μαζί του), ο οποίος μπλέκει με μια ομάδα αναρχικών που θέλουν να ανατρέψουν το καθεστώς. Διστάζει να συμπορευτεί μαζί τους, αλλά μαθαίνει ότι ένα μέλος της ομάδας, η Τζούλιαν, είναι… έγκυος. Ένα παιδί στις εποχές της στειρότητας ξεπερνάει τα όρια του θαύματος και ο κατά τα άλλα βαρετός καθηγητής γίνεται ενεργό μέλος της ομάδας προκειμένου να διαφυλάξει την ασφαλή γέννα και την επιβίωση του ιδιότυπου… μεσσία.

Η Π. Ντ. Τζέιμς αναπτύσσει μια συναρπαστική, αλλά και δύσκολη ιστορία. Αναλυτικές περιγραφές του χώρου, ψυχογραφία του κάθε χαρακτήρα, άφθονες χρονικές ψηφίδες και φλάσμπακ που συνθέτουν τον εφιαλτικό μέλλον (που δεν απέχει και πάρα πολύ από το 1996 που γράφτηκε το βιβλίο, πόσο μάλλον από τις μέρες μας…). Έπιασα τον εαυτό μου συχνά να κουράζεται από την ιστορία, όμως αυτή η υποκειμενική εντελώς αίσθηση δεν αναιρεί τη μαστοριά της πρόζας της συγγραφέα. Κι όμως… Πέρα από την “επιστημονική φαντασία”, είδος που μπορεί να κατατάξει κάποιος το εν λόγω πόνημα, προσωπικά το θεώρησα ένα άκρως φιλοσοφικό βιβλίο. Αναζητήσεις περί ζωής, θανάτου, πίστης, θρησκείας, αγάπης και ανθρωπιάς, θέματα που ο ήρωας καθηγητής αντιμετωπίζει σε όλη την πορεία αυτής μοναχικής σταυροφορίας υπέρ ενός νέου παιδιού, μιας νέας ζωής που θα ξεπεταχτεί, ενάντια στα ζοφερά σημεία των καιρών, και θα φέρει, ίσως, το στίγμα της ελπίδας.

Τι μένει τελικά; Η εικόνα του αδιάφορου καθηγητή, ενός ανθρώπου που αλλοτριώθηκε από το σύστημα να χαζεύει την ελπίδα, κρατώντας συγχρόνως το χέρι της γυναίκας που, ως άλλη Παναγία, κατάφερε να φέρει στον κόσμο.

Ο δήθεν ανανεωτικός, πομπώδης, αλλά τελικά κενός περιεχομένου Αντώνης Σαμαράς συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτια του κόμματός του ονόματα (Τσιτουρίδης, Μπασιάκος, Δούκας, Κακλαμάνης) που μόνο τις προοδευτικές του ιδέες δεν εκπροσωπούν. Αντίθετα, θυμίζουν σε όλους (ψηφοφόρε πρόσεχε τι θα ρίξεις…) σε ποιους βασίστηκε και συνεχίζει να ελπίζει το πολιτικό σύστημα αυτής της χώρας, ακόμη χειρότερα ένα κόμμα εν δυνάμει κυβερνητικό.

Σ΄αυτούς που το όνομά τους έχει αναμιχθεί ουκ ολίγες φορές σε σκάνδαλα, σ’ αυτούς που, χάρη στη θέση τους, έδιναν μεταγραφή στο γιο τους, στους κουμπάρους και τους γνωστούς, σε πρώην δημάρχους με αμφισβητούμενη προσφορά.

Είναι προφανής ο… πόθος (ή εξουσιομανία;) του Σαμαρά να γίνει κάτοικος στο Μέγαρο Μαξίμου. Τόσο έντονος που προφανώς δεν ακούει -αν και ισχυρίζεται το αντίθετο- την ανάγκη της κοινωνίας που μιλά για ανανέωση και όχι για πολιτικούς δεινόσαυρους. Βέβαια, ας αναλογιστούμε κι εμείς το μερίδιο της ευθύνης μας. Όλοι οι παραπάνω δεν εμφανίστηκαν στο προσκήνιο από το πουθενά, αλλά δημοκρατικά εκλέχτηκαν από το εκλογικό σώμα, η ποιότητα του οποίου είναι συναφής με τους πολιτικούς που έχει επιλέξει: ρουσφέτι, πελατεία, σιγουριά του δημοσίου, αποσπάσεις, μεταθέσεις, μικρές ή μεγάλες εξυπηρετήσεις, αυτά ήταν (και είναι;) τα κριτήρια των ψηφοφόρων.

Από την άλλη, ή μάλλον δίπλα δίπλα, ο πάλαι ποτέ κραταιός Άκης, ένας χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της μεταπολιτευτικής πολιτικής κουλτούρας. Απαίδευτος, ανεπάγγελτος, yes man, ένας από τους πολλούς που έχει να επιδείξει αυτή η πολιτική γενιά (μέχρι και πρωθυπουργό τέτοιο είχε μέχρι πρότινος…). Ένας άνθρωπος που αναρριχήθηκε, χωρίς ιδιαίτερο κόπο, τα σκαλοπάτια της εξουσίας, έγινε πανίσχυρος και… άπληστος, συνεπικουρούμενος από μια νομοθεσία που έχει κάνει σημαία της την ατιμωρησία (αν και στη συγκεκριμένη υπόθεση έδειξε ότι όταν αποφασίσει να λειτουργήσει δουλεύει σωστά…).

Σε δύο εβδομάδες περίπου έρχεται η ώρα της κάλπης. Οι ψηφοφόροι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα σημαντικό δίλημμα: θα ρίξουν ψήφο κυβερνητική ή τιμωρίας; Θα στείλουν στα αζήτητα όλα αυτά τα πρόσωπα που εκπροσωπούν την Ελλάδα της ευτέλειας ή θα δείξουν επιτέλους τη στοιχειώδη εκλογική ωριμότητα που δεν πρέπει να βασίζεται στο “μη χείρον…”, αλλά στη συνειδητή επιλογή που μπορεί να φέρει κάτι καλύτερο, μια μικρή έστω ακτίνα ελπίδας;

Η κυριακάτικη λίστα αυτής της εβδομάδας έπεσε… Τρίτη. Αν και είχα πρόσβαση σε υπολογιστή μάλλον είχα ανάγκη μια μικρή προσωρινή ψηφιακή αποχή, άσε που η τρελή μάσα των ημερών απαιτούσε καναπέ και όχι καρέκλα γραφείου.

Να που όμως σήμερα επανέρχομαι. Συγχρόνως υπενθυμίζω το διαγωνισμό με την κλήρωση του βιβλίου.

The black liquid mixture is known as a ferrofluid, and is made up of nano-sized, iron-containing particles suspended in water or an organic solvent. When a magnetic field is applied, the ferrofluid puffs out, creating some alien-looking shapes and formations

Μπορεί να θεωρείτε αυτή την καταχώρηση περιττή, αλλά πολύ συχνά πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύω βίντεο και εικόνες που δεν καταλαβαίνω τι δείχνουν, αλλά ασκού μια περίεργη επιρροή πάνω μου με την ομορφιά τους.