Από την περασμένη Δευτέρα μέχρι σήμερα, λόγω υποχρεώσεων, δεν έκατσα καθόλου στον υπολογιστή. Μόλις πριν από λίγο (σχεδόν μεσάνυχτα Τετάρτης) άνοιξα τη σελίδα του Google Reader και βρήκα 354 μη αναγνωσμένα μηνύματα να με περιμένουν. Τον τελευταίο μήνα, απολαμβάνοντας πολύ τη διαδικασία του “ιστολογείν”, γράφτηκα σε πολλά feeds θέλοντας να καταλογογραφήσω όσο το δυνατό περισσότερα, ελληνικά κυρίως, ιστολόγια που παρουσιάζουν κάποιο -υποκειμενικό πάντα- ενδιαφέρον. Βλέπω, όμως, ότι η λαίλαπα της πληροφορίας, ιδίως στιγμές που δεν μπορώ να ρίχνω να έστω μια κλεφτή ματιά στον Reader, μου δημιουργεί ένα είδος… μπουκώματος. Φαντάζομαι ότι μέσα σε όλα αυτά τα μηνύματα που αναμένουν το κλικ βρίσκονται κάποια πολύ ενδιαφέροντα, που όμως θα παραμείνουν αδιάβαστα ακόμη και αν τα κλικάρω.
Θα μπορούσε να μου πει κάποιος “άστα να σε περιμένουν”, αλλά αν μεθαύριο, για παράδειγμα, τα αδιάβαστα γίνουν 700 το “μπούκωμα” θα γίνει μεγαλύτερο. Αν πάλι πατήσω το μαγικό “Mark all as read” μήπως χάσω κάτι που θ’ άξιζε ν’ ασχοληθώ μαζί του ή ακόμη περισσότερο μήπως αποτελούσε μια σοβαρή ιδέα για δικό μου post; Και μη μου πείτε ότι αφού πατηθεί το κουμπί υπάρχει περίπτωση να ανατρέξετε σε ήδη διαβασμένο ποστ… τουλάχιστο εγώ δε το κάνω.
Τελοσπάντων, όλα τα παραπάνω τα έγραψα ορμώμενος από το άρθρο των “ΝΕΩΝ” για το “DNA” της φυλής των μπλόγκερ, όπου παρουσιάζεται η πολύ προσεγμένη έρευνα (διπλωματική εργασία) του κ. Καραμπάση για το προφίλ του έλληνα ιστολόγου. Η έρευνα έδειξε (μεταξύ των 1367 ερωτηθέντων) πως 1-2 ώρες ημερησίως διαβάζουμε άλλα blogs. Το “διαβάζω” με το διαβάζω έχει μια αρκετά μεγάλη διαφορά, ιδίως όταν η ανάγνωση γίνεται εν μέσω άλλων εργασιών, στο γραφείο της δουλειάς ή στην ησυχία του δωματίου μας. Μαγική συνταγή, προφανώς, δεν υπάρχει. Απλά αναρωτιέμαι (ίσως σας πρήζω και λίγο..) αν τελικά από τα εκατοντάδες ιστολόγια που κοσμούν τον reader μας, διαβάζουμε κάποια αναλυτικά και με προσοχή, όπως θα διαβάζαμε ένα ωραίο βιβλίο… Πολύ θα χαιρόμουν ν’ ακούσω τις απόψεις σας…