Εξηγούμαι από την αρχή: θεωρώ το μούντζωμα άκρως προσβλητικό και τουλάχιστον άκομψο, ιδίως όταν γίνεται από νέους ανθρώπους με τόση ευκολία και δήθεν μαγκιά… Μιλώ φυσικά για την ιστορία στα Γιάννενα, όπου μαθητές στην παρέλαση (ακόμη μία…) για μια τοπική εθνική γιορτή (ακόμη μία…) φασκέλωσαν σωρηδόν τους επισήμους. Το αν οι τελευταίοι είναι για φασκέλωμα αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ευτυχώς που οι παρελάσεις τιμούν τους απόντες…

Είχα ξαναμιλήσει για τις αναχρονιστικές, άχρηστες και… βαρετές μαθητικές παρελάσεις. Συγχρόνως, επισημαίνω το προαιρετικό του χαρακτήρας τους. Κανένας μαθητής/τρια δεν είναι υποχρεωμένος να συμμετέχει σ’ αυτές. Από τη στιγμή, όμως, που αποφασίζει να παρελάσει, θα κάνει αυτό που απαιτεί το… πανηγυράκι. Εν, δυο, εν, δυο… και τους… ζυγούς λύσατε, χωρίς ακρότητες και παραπάνω κακογουστιές.

Το εάν πρέπει να τιμωρηθούν οι εν λόγω μαθητές σηκώνει συζήτηση. Η τιμωρία, στα πλαίσια της εκπαιδευτικής κοινότητας, βασίζεται σε νομικά ερείσματα, που πρέπει να αναζητηθούν από τους αυτούς που θα επιβάλλουν την όποια τιμωρία. Κάτι αναφορές της υπουργού περί “προσβολής της εθνικής ημέρας και του ιστορικού συμβολισμού” μόνο τον γέλωτα προκαλούν. Άσε που οι τιμωρίες και οι αποβολές μάλλον ευχαρίστηση προκαλούν στους τιμωρημένους, αφού θα λείψουν μερικές μέρες από το βαρετό, πλέον, σχολείο.

Οι παρελάσεις καθεαυτές είναι προσβολή της… αισθητικής μας, αρχικά, δεν συνάδουν με τον “πολιτισμό” και την τρέχουσα (μαύρη) ιστορική συγκυρία, εν τέλει.

Οι “πολώσεις”, που επικαλείται η υπουργός των απανωτών (αδιάβαστων…) μνημονίων και των… ατέλειωτων πειραμάτων στο ήδη ψόφιο πειραματόζωο που λέγεται “παιδεία”, είναι αποκλειστικά και μόνο δημιούργημα αυτών που έχουν χάσει τον μπούσουλα εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς ακόμη διαμορφώνουν πολιτικές. Η “μούντζα” του κράτους, εδώ και χρόνια, προς το δημόσιο σχολείο είναι προσβλητική, να μην ανησυχεί, λοιπόν, κανείς για τα ολοένα και περισσότερα… πενταδάχτυλα κρούσματα. Η νέα γενιά μουντζώνει γιατί ωριμάζει σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε μόνιμο αναβρασμό. Που το ακραίο διαδέχεται το κιτς, το ευτελές διαδέχεται το μέτριο και πάει λέγοντας.

Ας μην έχουμε απαιτήσεις κομψότητας ή σωστής στάσης ζωής σε μια κοινωνία που αν και δεν έχει χρεοκοπήσει (λέμε τώρα… ακόμη…) οικονομικά, έχει προ πολλού χάσει κάθε πολιτισμική ταυτότητα, αισθητική, μέτρο και ντρομπροσύνη, χαρακτηριστικά που με έντιμους αγώνες κληροδότησαν όλοι αυτοί για τους οποίους… παρελαύνουμε.