Δεν είμαι από αυτούς που έχουν την υποκριτική άποψη ότι μισούν το Facebook, ενώ ξημεροβραδιάζονται μπροστά στις μπουκωμένες από applications οθόνες του. Ούτε φυσικά είμαι fan της κάθε λογής χαζομάρας που μου προτείνουν να παρακολουθήσω οι διάφοροι εικονικοί "φίλοι", ούτε ανεβάζω ένα σωρό φωτογραφίες μου δείχνοντας τα… "κάλλη" μου. Ναι, έχω παίξει το περιβόητο Farmville (το βαρέθηκα γρήγορα), όπως επίσης, όταν μου το επιτρέπει ο χρόνος μου, κάνω και καμιά ξερή στα δημοφιλή παιχνίδια του Dod.
Όταν μια ιστοσελίδα "κινεί" τον διαδικτυακό πλανήτη κάτι σημαίνει και δεν μπορούμε με ευκολία να τη θεωρούμε κατάπτυστη ή άκριτα να την απαξιώνουμε. Άλλοι προβάλλουν -γιατί όχι;- τη δουλειά τους, άλλοι αναλώνονται στο να σπάσουν το ρεκόρ συμμετοχής σε όποιο ηλίθιο γκρουπ υπάρχει, π.χ. Mou tin dinoun oi kontes kouvertes(!!!)
Να μη μιλήσω για τα ξετρελαμένα πιτσιρίκια, τους μαθητές μας, που ο ιντερνετικός τους κόσμος περιστρέφεται μόνο γύρω από αυτό, λες και είναι το μοναδικό χρήσιμο εργαλείο που προσφέρει απλόχερα το "γενναιόδωρο" διαδίκτυο.
Το μόνο σίγουρο, υποκειμενική άποψη, είναι ότι έτσι πως έχει εξελιχθεί (ή καταντήσει -όπως το πάρει κανείς) δεν μπορεί να αποτελέσει "εικονικό χώρο κοινωνικού προβληματισμού", βρίθει το δίκτυο από πολύ πιο εξειδικευμένα και πιο ήρεμα, απαλλαγμένα από εντυπωσιασμούς, fora, όπου γίνεται πραγματική συζήτηση, όχι απαραίτητα μεταξύ "φίλων".
Το post του Αλέξη Σταμάτη που ορίζει το Facebook, ως "photoshop ψυχής", είναι ό,τι πιο ακριβές έχω διαβάσει για αυτό που καλείται -εύκολα μερικές φορές- "κοινωνική δικτύωση".

Μπροστά στην οθόνη δεν υπάρχουν ρίσκα. Ο χωροχρόνος αλλοιώνεται, η γλώσσα κονιορτοποιείται, η εικόνα μεταλλάσσεται. Το προφίλ ενός χρήστη είναι ένας θραυσματικός άυλος πινάκας, ένα δάσος συμβόλων, μια παράσταση in progress, μια ψηφιακή περφόρμανς από την οποια φυσικά απουσιάζει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, απουσιάζει η γλώσσα του σώματος, το αυθεντικό συναίσθημα. Είναι ένα photoshop ψυχής.