Ας σταματήσουμε πια με την καραμέλα περί “νόμιμου και ηθικού” στη χώρα που ούτε ο νόμος ούτε η ηθική είναι όροι που τη χαρακτηρίζουν. Οι 110 πρώην που ζητούν αναδρομικά τεράστια ποσά δεν κάνουν τίποτα παραπάνω από αυτό που προβλέπει ο νόμος. Φυσικά δε συμφωνώ, αλλά το γεγονός επιδεικνύει περίτρανα ότι οι νόμοι, σ’ αυτή τη χώρα, είναι φτιαγμένοι για να εξυπηρετούν τους ισχυρούς και τους έχοντες. Μπορεί κάποιοι από αυτούς όντως να έχουν οικονομικό πρόβλημα, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ υπόδικους που με περισσή θρασύτητα, στους δύσκολους καιρούς, αξιώνουν τη “δικαίωση”. Ακόμη περισσότερο όταν μιλούν για… καθηλωμένους μισθούς που δεν αναπροσαρμόστηκαν. Λες και οι δικοί μας μισθοί αναπροσαρμόζονται κάθε τρεις και λίγο…
Το έλεγα και θα το λέω πάντα μέχρι να δω μια, μικρή έστω, λάμψη δικαιοσύνης στο κωλοχανείο μας: η επιλεκτική εφαρμογή του νόμου είναι η χειρότερη μορφή φασισμού. Ακόμη χειρότερη και από τη μη εφαρμογή του. Όταν οι συλλήψεις των celebrities, οι προσαγωγές των πολιτικών, οι “καταδίκες” τραπεζιτών (Λαυρεντιάδης και λοιποί…) δεν είναι παρά ένα ανεπαίσθητο χάδι στη μούχλα και τη σαπίλα του συστήματος, τότε ας μη μιλάμε με τόση ευκολία για “νόμους” και “ηθική”.
Το νομικό σύστημα πάσχει. Μπορεί να φταίει η πολυπλοκότητά του, η ανεπάρκεια των δικαστικών λειτουργών ή ακόμη και βασικές οργανωτικές ελλείψεις (ελάχιστο προσωπικό, πολλές υποθέσεις). Το θέμα είναι ότι το κράτος δεν ξεκινά, αργοπορημένα έστω, μια προσπάθεια ριζικής αναδιάρθρωσης των νόμων. Πρωτίστως για να δείξει ότι υπάρχει η καλή θέληση να ικανοποιήσει το δημόσιο αίσθημα για… δίκαιη δικαιοσύνη και έπειτα, κυρίως, για να αντιληφθούμε όλοι μας ότι ο νόμος υπάρχει και πρέπει να συμμορφωνόμαστε μ’ αυτόν, γιατί όχι να φοβόμαστε τις συνέπειες…
