Ο άκρατος λαϊκισμός ορισμένων που μιλούν για χρεωκοπία με κάθε ευκολία (χωρίς να αντιλαμβάνονται προφανώς τις συνέπειές της…), μπορεί να είναι δικαιολογημένος μόνο στην περίπτωση που διαβάζουν ειδήσεις σαν αυτές: Τα κόμματα χρωστούν ένα κάρο λεφτά, αλλά συνεχίζουν να επιχορηγούνται από τον κρατικό κορβανά ή, ακόμη χειρότερα, παίρνουν δάνεια από συγκεκριμένο ασφαλιστικό ταμείο! Δεν είναι δικαιολογημένη η οργή, ακόμη και των λαϊκιστών;

Τα δύο κόμματα εξουσίας, που κράτησαν εδώ και 37 έτη την τύχη της χώρας στα χέρια τους, βρίσκονται καταχρεωμένα στις τράπεζες με τις συνολικές τους οφειλές, έναντι των μελλοντικών επιχορηγήσεων από τον προϋπολογισμό, να προσεγγίζει τα 250 εκατομμύρια ευρώ.

Την ώρα που η ανεργία αυξάνει με γεωμετρικούς ρυθμούς, οι συντάξεις έχουν φτάσει στο επίπεδο του… χαρτζιλικιού, η απειλή των απολύσεων είναι στοιχείο της καθημερινότητας, κάποιοι -από αυτούς που μας έφτασαν ως εδώ- ψάχνουν να βρουν τρόπους να βοηθήσουν οικονομικά την, ήδη χρεοκοπημένη, παράταξη τους. Δεν έχουν και άδικο. Οι κομματικές διασυνδέσεις, οι μηχανορραφίες, το ρουσφέτι και οι (φρούδες συχνά…) υποσχέσεις έφεραν αυτούς που μας κυβερνούν, πάνω από μια γενιά, στην πολυπόθητη “καταξίωση”, οικονομική και πολιτική (με πολλά ερωτηματικά η δεύτερη…).

Όσο καλοπροαίρετος να είναι κάποιος, δεν μπορεί να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους πρέπει τα κόμματα να επιχορηγούνται και μάλιστα με τέτοια ποσά. Για τις κομματικές εκδηλώσεις, για το διοικητικό προσωπικό, για τις μετακινήσεις των στελεχών ή των ετεροδημοτών, για έντυπο υλικό; Ας μου πει κάποιος ένα λογικό έξοδο των κομμάτων και θα δεχτώ την χρηματοδότηση. Βέβαια, δεν είναι καθόλου σίγουρο, αν τα κόμματα -από τη μεριά της οικονομικής τους διαχείρισης- λογοδοτούν σε κάποια ελεγκτική υπηρεσία. Πληρώνουν εφορία; Εκδίδουν παραστατικά (νόμιμα όχι εικονικά…); Αποδίδουν ΦΠΑ; Καταβάλλουν εισφορές;

Βράζω γιατί και σ’ αυτή την περίπτωση είναι εμφανής η τάση του πολιτικού συστήματος να φροντίσει το… τομάρι του και μόνο αυτό. Εννοείται πως έχω κι εγώ μεγάλο μερίδιο ευθύνης, όταν συμβαδίζω μ’ ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα αντί να το “μαυρίσω” με το μόνο όπλο που διαθέτω, τη ψήφο μου.

Πώς μπορεί αυτό το σύστημα να απαιτεί, με την απειλή της τιμωρίας (θα σου κόψω το ρεύμα…), όταν το ίδιο είναι βουτηγμένο στα χρέη, ενώ συγχρόνως με αδιαφανείς διαδικασίες παίρνει δάνειο από ένα υγιές ασφαλιστικό ταμείο που οφείλει να βοηθάει τους ασφαλισμένους που δε θέλουν οι εισφορές τους να γίνονται βορά των κομμάτων;

Αλήθεια, ο νέος Πρωθυπουργός, που δηλώνει φανατικά ακομμάτιστος, έχει άποψη γι’ αυτό το ζήτημα; Θα πάρει κάποιες πρωτοβουλίες, έστω μόνο για δείξει ότι διαφέρει και ότι δεν είναι κι αυτός μέρος ενός άχαρου πολιτικού συστήματος;

Περισσότερα στις παρακάτω παραπομπές: