Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς παρελθόν, φράση κλισέ, αλλά καθ’ όλα αληθινή.
Είμαι πολύ προβληματισμένος τις τελευταίες μέρες, μετά το σχηματισμό της μεταβατικής κυβέρνησης Παπαδήμου. Δε φαντάζομαι, όπως ελπίζω κάθε σκεπτόμενος πολίτης, πως το νέο κυβερνητικό μόρφωμα θα κάνει θαύματα. Η συμμετοχή της χώρας στη ζώνη του ευρώ είναι, ακόμη, επισφαλής και οι υποχρεώσεις που έχει αναλάβει με τη συμφωνία του Οκτωβρίου πολλές και βαριές, ιδίως εν μέσω του γενικότερου κοινωνικού αναβρασμού.
Μέσα σ’ αυτό το τοπίο σχηματίστηκε η νέα κυβέρνηση με τη συμμετοχή των τριών κομμάτων. Αν κάτι παρηγορεί, είναι ότι επιτέλους σταμάτησε όλη η γελοία παράσταση των τελευταίων εβδομάδων που μας έφερε στα πρόθυρα της τρέλας και κατέδειξε περίτρανα την πολιτική χρεωκοπία μας, κατευνάστηκαν τα οξυμένα πνεύματα και -ίσως- ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός, ως άφθαρτο μη πολιτικό πρόσωπο, βάλει το νερό στο αυλάκι.
Ο προβληματισμός αυτού του κειμένου έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τα πρόσωπα. Είχα πάθει ένα πρώτο σοκ όταν λίγα χρόνια πριν ο Μάκης Βορίδης έγινε βουλευτής. Τον ήξερα ως ηγέτη της ΕΠΕΝ, ως άνθρωπο με τεράστια εμπάθεια εναντίον των ξένων, ως φανατικό ρατσιστή. Είχε όμως συγχρόνως μεγάλη τηλεοπτική παρουσία, πράγμα που φαίνεται τον οδήγησε στο κοινοβούλιο.
Η επόμενη φάπα ήταν μόλις λίγες μέρες πριν όταν ο κ. Βορίδης ανέλαβε νευραλγικό υπουργείο και έχει να πολεμήσει σε κρίσιμα κοινωνικά μέτωπα (άνοιγμα επαγγελμάτων κλπ.). Ειλικρινά, δε θέλω να αμφισβητήσω τις ικανότητές του, όμως δεν μπορώ να αμφισβητήσω το παρελθόν του όπως ο ίδιος το διαμόρφωσε, όχι αόρατες δυνάμεις και “διαπλεκόμενα συμφέροντα”. Δε σηκώνει, ακόμη τουλάχιστον, το στομάχι μου τη συμμετοχή ενός (πρώην;) ακροδεξιού σε μια δημοκρατική κυβέρνηση σχεδόν σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Δεν μου κάθεται καλά ο πρώην πρόεδρος της ΕΠΕΝ να είναι εξέχων μέλος μιας κυβέρνησης. Ξαναλέω… Ένας άνθρωπος δεν κρίνεται αποκλειστικά και μόνο από το παρελθόν του, πρέπει να κρίνεται από το παρόν του και τις πράξεις του. Οι πράξεις του, όμως, είναι αυτές που διαμορφώνουν την πορεία του μέσα στην ιστορία.
Προκειμένου να φτάσουμε στη “σωτηρία” χάνουμε κάθε ιστορική μνήμη; Εάν είναι ανάγκη, για το καλό της χώρας πάντα, να γίνει κι αυτό ας γίνει… Ας μη μιλάμε, από την άλλη, με τόση ευκολία για τη δημοκρατία. Η τελευταία δεν πρέπει να είναι ένα χωνευτήρι όπου “χίλιοι καλοί χωρούν”, αντιθέτως οφείλει να αποκόπτεται από τις σκοτεινές δυνάμεις που κατά καιρούς έβαλλαν εναντίον της.
Περισσότερες αναφορές:
