"Δώσε τρόπο στην οργή", αυτό είναι το νέο σύνθημα που εδώ και λίγες μέρες "ακούγεται" δυνατά στο ελληνικό διαδίκτυο. Αυτονόητη οργή για την κατάντια ενός πολιτικού συστήματος που ολοένα και περισσότερο δείχνει τα συντεχνιακά του…δόντια, που αλέθουν με αυξανόμενη βουλιμία τις ήδη καταρρακωμένες αντοχές μας.
Σκοντάφτει, λένε, η αναδιάρθρωση του νόμου "περί ευθύνης υπουργών" στο σύνταγμα, το οποίο, απ’ ότι φαίνεται στα φτωχά μου μάτια, αυτοαναιρείται: κάπου μιλάει για ισονομία μεταξύ όλων, κάπου παρακάτω εξαιρεί θρασύτατα τον πολιτικό κόσμο και μιλάει περί "ασυλίας" και "περιορισμένες ευθύνες". Ένα σύνταγμα που δεν αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο όλους τους πολίτες, τότε μάλλον για συντεχνιακό μανιφέστο πρόκειται, παρά "ευαγγέλιο δημοκρατίας".
Βγήκαν και τα περιβόητα πορίσματα και γίναμε όλοι σοφότεροι…Βουλευτής μάλιστα της κυβέρνησης έγινε…βιντεάκι στο "Ράδιο Αρβύλα" λέγοντας ότι "μάλλον κάτι υπάρχει, αλλά το ψάχνουμε…", μας δουλεύουν ψιλό γαζί εν ολίγοις, τζάμπα το χαρτί που μοιράζουν στους δημοσιογράφους με τα "αποτελέσματα" των εκτενών ερευνών τους. Φυσικά, για τα οικονομικά των κομμάτων ούτε λόγος, ούτε για τα οικονομικά των προεκλογικών εκστρατειών των βουλευτών, ούτε…, ούτε…, ούτε…  
Κάπου διάβασα ότι ένας πρώην υπουργός απειλεί με αυτοκτονία σε περίπτωση που το όνομα του εμπλακεί στις έρευνες για το εν λόγω σκάνδαλο. Προφανώς, οι δικαιολογίες τελείωσαν και τώρα, παιδιαρίζει σαν μωρό παιδί, υπερασπίζοντας (δήθεν) τα πεπραγμένα του με υποκριτικές απειλές. Εκτός αν, σε κάποια έκλαμψη αξιοπρέπειας, πραγματοποιήσει την απειλή του.…(σιγά…τρομάξαμε….) 
Θα μπορούσε (δικαίως) να πει κάποιος ότι κι εμείς σαν ψηφοφόροι έχουμε μερίδιο ευθύνης σ’ αυτό το χάλι αφού με τον ζήλο να ρίξουμε το ψηφαλάκι μας στην κάλπη τους βγάζουμε έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας τους δικούς μας ιδιοτελείς σκοπούς. Άλλος πάλι θα μπορούσε να αναφερθεί στην ουτοπική κοινωνία όπου το ποσοστό της αποχής θα έφτανε σε δυσθεώρητα ύψη και ο σχηματισμός κυβέρνησης θα ήταν αδύνατος (αν και η αποχή στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές έδειξε ότι είναι το κυρίαρχο κόμμα). Είναι λύση η αποχή; Ειλικρινά, δεν μπορώ να απαντήσω. Είμαι τόσο μπουχτισμένος με την κατάσταση που δεν μπορώ να σκεφτώ μια ουσιαστική αντίδραση πέρα από εφήμερες κινήσεις (βλέπε διόδια) που όμως δε λύνουν το συνολικό πρόβλημα.
Ίσως η μοναδική λύση είναι η…ομαδική μετανάστευση, ιδίως των νέων ανθρώπων. Ουτοπικό μεν, όχι ακατόρθωτο δε. Είχα μιλήσει πριν λίγο καιρό για το brain drain, ενώ καθημερινά στο σχολείο πολλοί μαθητές μου σκέφτονται να σηκωθούν να φύγουν, εννοείται με την ευχή μου. Ίσως, άμα τους αφήσουμε μόνους, να επενδύουν σε ένα μέλλον όπου οι νέοι τους έχουν γυρίσει την πλάτη ή ακόμη καλύτερα που είναι ανύπαρκτοι γιατί δε ζουν πλέον σ’ αυτό το κωλοχανίο, να νομίζουν ότι χαϊδεύοντας τα εναπομείναντα κομματόσκυλα προσφέρουν στον τόπο, μπορεί τότε να σκεφτούν ότι ήρθε η ώρα να πληρώσουν κι αυτοί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Αν κάτι έχω καταλάβει ότι "τρώει" τους πολιτικούς μας, όταν αυτό συμβαίνει, είναι η παντελής αδιαφορία για την ύπαρξή τους. Τραγικό λάθος που διαπράττουν καθημερινά οι δημοσιογράφοι όταν δίνουν σημασία στα λεγόμενα του αντιπροέδρου, λες και αυτά έχουν τόσο μεγάλη βαρύτητα, όση βαρύτητα έχουν τα λεγόμενα ενός ξεμωραμένου γεράκου…
Ήρθε και το πρόσφατο ζήτημα με την κατάληψη της νομικής στην Αθήνα και όλα τα παραπάνω μπήκαν στο περιθώριο. Εκεί που φούντωνε η κουβέντα και ο θυμός για το μαύρο πολιτικό χρήμα (που μονίμως παραμένει αόρατο…) εντάθηκε, προβάλλεται (με πείσμα) εδώ και δυο-τρεις μέρες η κατάφορη παρανομία περί κατάλυσης του πανεπιστημιακού ασύλου και όλα τα προαναφερθέντα μπήκαν στο περιθώριο μέχρι να ξεχαστούν φυσικά. Τέτοιος ζήλος από το…πασοκοκάναλο για το "άσυλο των ιδεών" προκαλεί… θαυμασμό. Σε ποιο κανάλι άραγε αφιερώθηκε ένα ολόκληρο -prime time- δελτίο για τον ναζιστικό χαιρετισμό μέσα στο δημαρχείο της Αθήνας;