Διάβασα τις ανακοινώσεις περί διανομής των σχολικών εγχειριδίων σε ψηφιακή μορφή και είμαι αρκετά προβληματισμένος.
Είναι μέγα ατόπημα η αδικαιολόγητη καθυστέρηση της εκτύπωσης των βιβλίων. Από την άλλη, αν πάρουμε την… οικολογική προσέγγιση, η εξοικονόμηση χαρτιού συνάδει με τη γενικότερη “πράσινη” πολιτική που φανατικά ευαγγελίζεται η κυβέρνηση. Είναι όμως έτσι; Θα παραμείνει το “ψηφιακό βιβλίο”… ψηφιακό ή τελικά θα τυπωθεί και θα μοιραστεί φωτοτυπημένο στους μαθητές, έστω κάποιες επιλεγμένες ενότητες. Νομίζω πως έτσι θα γίνει και οι… οικολογικές ανησυχίες θα πάνε περίπατο.
Δεν ξέρω τι σκέφτονται αυτοί που αποφασίζουν για όλα αυτά, αλλά εμείς οι εκπαιδευτικοί (και δη της πληροφορικής…), που ζούμε καθημερινά τους μαθητές μας δε συμμεριζόμαστε απόλυτα την άποψή τους. Θα σας πω το πιο απλό: στα επαρχιακά σχολεία, που υπηρετώ τα τελευταία δέκα χρόνια, μεγάλο ποσοστό των μαθητών δεν έχει ηλεκτρονικό υπολογιστή στο σπίτι του. Πώς θα διαβάσουν όλοι αυτοί το ψηφιακό βιβλίο; Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει μεγάλες τεχνολογικές ανισότητες. Σίγουρα, στις πόλεις η διάδοση του υπολογιστή είναι σαφώς μεγαλύτερη -χωρίς απαραίτητα αυτό να σημαίνει πως εξίσου διαδεδομένη είναι και η ορθή χρήση του. Ακόμη και έτσι, κουτσά στραβά, ο μαθητής θα μπορέσει να διαβάσει το βιβλίο από το CD ή το DVD.
Ένα άλλο χιλιοειπωμένο ζήτημα είναι αυτό της ύπαρξης γρήγορης σύνδεσης στο διαδίκτυο. Δεν έχουν όλα τα χωριά, σε κάποιο από τα οποία μπορεί να βρίσκεται το σχολείο που φοιτούν οι μαθητές, διαδίκτυο. Φταίει ο ΟΤΕ, φταίνε οι εταιρείες, φταίνε οι υψηλές -για τους αγρότες- τιμές; Ό,τι και να λέμε η ποιότητα του “επαρχιακού” διαδικτύου είναι υποβαθμισμένη, οπότε ούτε το download είναι εφικτό, ούτε το “διδακτικό” σερφάρισμα.
Ας μιλήσω, φυσικά, και για τους συναδέλφους. Μας το φέρνει από ‘δω, μας το πάει από ‘κει η υπουργός έχει βαλθεί να μετατρέψει τους καθηγητές πληροφορικής σε… “συναδέλφους τεχνικής υποστήριξης” για όλους τους αδαείς ή… τεμπέληδες (συγνώμη για τον βαρύ όρο, αλλά τον αναφέρω με κάθε επίγνωση…) συναδέλφους που θεωρούν αγγαρεία την παραμικρή ενασχόληση με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, νομίζοντας ότι είναι ένα εργαλείο για να ακούς ραδιόφωνο και να κατεβάζεις ταινίες (αν το ξέρουν και το τελευταίο και δε σου τα… πρήζουν με… “παραγγελίες”!) Έχω μεγάλους δισταγμούς για το αν μπορούν οι συνάδελφοι, πολλών ειδικοτήτων, να ανταπεξέλθουν στις -λιγοστές- απαιτήσεις των ψηφιακών βιβλίων.
Τελειώνοντας, επιτρέψτε μου μια πιο… ρομαντική άποψη. Προσωπικά τρέφω μεγάλη αγάπη για το βιβλίο στην έντυπη μορφή του, είτε σχολικό είτε λογοτεχνικό (αν και ζηλεύω το Kindle…) Οι προσωπικές σημειώσεις, οι υπογραμμίσεις, το ξεφύλλισμα -πως να το κάνουμε- ασκούν μια κάποια γοητεία. Ιδίως όταν γνωρίζουμε ότι οι έλληνες, ακόμη περισσότερο οι νέοι, δεν διαβάζουν, μήπως η τάση για ψηφιοποίηση βάλει στο περιθώριο την “παραδοσιακή” ανάγνωση; Πολύ μου αρέσει όταν κατά την παράδοση του μαθήματος βλέπω μαθητές να κρατούν σημειώσεις στα περιθώρια του βιβλίου τους… αλλά αυτός είμαι εγώ…
Τί σκέφτονται οι “μεγάλοι” ουδείς γνωρίζει…
