Επειδή έχω πάνω από 1500 € επιστροφή φόρου, αν και κάνω τη δήλωσή μου ηλεκτρονικά, κλήθηκα από την αρμόδια ΔΟΥ για έλεγχο. Πήρα όλα τα δικαιολογητικά (βεβαιώσεις αποδοχών, βεβαιώσεις από τη τράπεζα για τους τόκους του στεγαστικού και φυσικά ένα…πακέτο αποδείξεις) και πήγα να ελεγχθώ. Τις αποδείξεις, αν και δεν προβλεπόταν, τις είχα καταχωρήσει σε έναν πίνακα με τη σειρά για να διευκολύνω τον υπάλληλο στο έλεγχο. Περίμενα υπομονετικά, μάλωσα και με ένα δυο κουτοπόνηρους που πήγαν να μου φάνε τη σειρά και πήγα τελικά, μετά από σαράντα πέντε λεπτά περίπου, να ελεγχθώ.
Για να μην παρεξηγηθώ: είμαι υπέρ οποιασδήποτε μορφής ελέγχου που υπόκειται στη νομοθεσία, ούτε αναρχικός είμαι, ούτε τραμπούκος. Φτάνει μόνο οι έλεγχοι να ισχύουν για όλους ανεξαίρετα.
Η υπάλληλος ήταν…γλυκύτατη και ευγενέστατη. Την ώρα που κοιτούσε τα χαρτιά μου πιάσαμε κουβέντα για την κατάντια του φορολογικού συστήματος και των ελεγκτικών μηχανισμών. Παραδέχτηκε ότι οι εφοριακοί έχουν πέσει σε μεγάλο λούκι με τον ατέλειωτο έλεγχο των αποδείξεων (έβγαλε τα ματάκια της η καημένη με το σωρό από τα χαρτάκια που της πήγα), ένα σύστημα που τελικά δεν ευόδωσε μιας και οι επιστροφές φόρου ήταν πολύ μεγαλύτερες από τις αναμενόμενες, ενώ συγχρόνως η υπηρεσία δεν έχει (ακόμη) βρει έναν τρόπο να ελέγξει του εκατοντάδες επαγγελματίες που μπορεί να κόβουν αποδείξεις, αλλά δεν αποδίδουν στην ώρα τους τον αντίστοιχο ΦΠΑ ή δεν τον αποδίδουν καθόλου.
Αναπόφευκτα η κουβέντα έφτασε στην ηλεκτρονική υποβολή. Ξαναλέω ότι είμαι υπέρ του ελέγχου, αλλά τι σκοπό έχει η “εύκολη” online καταχώρηση – εκκαθάριση όταν έτσι κι αλλιώς θα κληθώ να επισκεφτώ την ΔΟΥ και να φάω ένα δίωρο εκεί πέρα στημένος σε ουρές, χάνοντας χρόνο και σπάζοντας τα νεύρα μου. Όταν μάλιστα η ίδια η υπάλληλος μου είπε πως όσες εργατοώρες έχουν ξοδέψει να μετρούν…χαρτάκια θα μπορούσαν να είναι πιο αποδοτικοί και να ελέγξουν ένα σωρό γνωστούς – αγνώστους που είναι καταχωρημένοι φοροφυγάδες.
Όταν περίπου πριν οκτώ χρόνια ξεκίνησα να κάνω την φορολογική μου δήλωση ηλεκτρονικά θεώρησα ότι δειλά δειλά το δημόσιο αφουγκράζεται τους ρυθμούς της ψηφιακής εποχής και άρχισε να τους ακολουθεί. Περνώντας, όμως, τα χρόνια φοβάμαι πως έχει μείνει σ’ εκείνο το πρώτο στάδιο, του “νεανικού ενθουσιασμού” χωρίς να αποκτήσει την ωριμότητα που απαιτείται.
Αποχαιρέτισα εγκάρδια την υπάλληλο που, με ένα πικρό χαμόγελο, υποδέχτηκε τον επόμενο ταλαίπωρο και το πακέτο με τα άχρηστα χαρτάκια του…
