Το “Παιδί 44” του Tob Rob Smith είναι ένα θρίλερ καταιγιστικής δράσης και φρενήρους ροής που, παρ’ όλο τον όγκο του, διαβάζεται απνευστί. Η υπόθεση διαδραματίζεται στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση του 1953, όπου το καθεστώς του Στάλιν επιβάλλεται και διατηρείται με τις υπηρεσίες του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας (βλέπε Μυστική Αστυνομία) που η πρωτοφανής του αγριότητα έχει επιφέρει το φόβο μεταξύ των πολιτών. Ο Λέο Ντεμίντοφ, τυφλά υπάκουος στο σκοτεινό καθεστώς, είναι ένας αξιωματικός της κρατικής ασφάλειας με ένα λαμπρό βιογραφικό και προερχόμενος από τη φτώχεια των δύσμοιρων κατοίκων της ρωσικής παγωμένης στέπας.
Είναι γαλουχημένος με τον κανόνα που λέει ότι ¨το έγκλημα είναι κάτι ανύπαρκτο για τον λαό” μέχρι που το πτώμα ενός αγοριού βρίσκεται κακοποιημένο στις γραμμές του τρένου στη Μόσχα. Αν και οι υπηρεσίες είναι άκριτα “πεπεισμένες” ότι πρόκειται για ατύχημα, ο Λέο ανακαλύπτει ότι οι γονείς του αγοριού είναι σίγουροι ότι πρόκειται για φόνο. Φυσικά οι ανώτεροί του θεωρούν τη στάση των πονεμένων γονιών προβοκατόρικη και διατάζουν τον Λέο να μην ασχοληθεί καθόλου με την υπόθεση. Όμως κάτι μέσα του, του υπαγορεύει πως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται.
Η… ευσυνειδησία του Λέο είναι η αιτία να πέσει σε δυσμένεια,  μαζί με τη γυναίκα του Ραΐσα, εξορίζεται κάπου στα άγρια και παγωμένα χωριά των Ουραλίων, όπου διαπιστώνει με τρόμο ότι παρόμοια εγκλήματα έχουν συμβεί και εκεί… Αρχίζει έτσι το επικίνδυνο κυνήγι του δολοφόνου…
Το βιβλίο του Smith μπορεί, εκ πρώτης όψεως, να θεωρηθεί ένα αντικομουνιστικό παραλήρημα, οφείλουμε όμως να είμαστε ανοιχτόμυαλοι όταν διαβάζουμε λογοτεχνία. Σίγουρα οι αναφορές του συγγραφέα στο ολοκληρωτικό καθεστώς εκείνης της εποχής μπορεί να έχουν μια δόση μυθοπλασίας ή (δυτικογενούς) μεροληψίας, από την άλλη δεν παύει να είναι ένα εξαίρετο αστυνομικό θρίλερ. Εξάλλου, η πλούσια βιβλιογραφία στο τέλος του βιβλίου, αποδεικνύει ότι δεν είναι τα πάντα προϊόν μιας αχαλίνωτης φαντασίας, αλλά ενός μυαλού που προσπάθησε κομψά να συνδυάσει την ιστορική πραγματικότητα με το φανταστικό.
Εξάλλου, αν γενικεύσουμε λίγο, δεν απέχουν πολύ οι περιγραφές του για το απολυταρχικό καθεστώς της δικτατορίας του Στάλιν, από οποιαδήποτε τρέχουσα παρόμοια πολιτική κατάσταση, όπου ο απλός λαός είναι θύμα μιας κεντρικής εξουσίας που η μόνη της μέριμνα είναι η διατήρηση του “θρόνου” της.
Κάπου διάβασα ότι ο… πολύς sir Ρίντλεϊ Σκοτ έχει αγοράσει τα δικαιώματα του βιβλίου για τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη. Αν όντως συμβεί αυτό, ιδίως με τη μαεστρία του Σκοτ (και μια καλή διασκευή φυσικά…), θα δούμε μια εξαίρετη παραγωγή.