Το “Whistleblower” (“Επικίνδυνη σιωπή”, η ελληνική μετάφραση) είναι μια ταινία – γροθιά στο στομάχι. Δεν είναι ούτε ευχάριστη, ούτε εντυπωσιακή, ούτε τόσο αισιόδοξη. Αντιθέτως μας υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος, σε καιρό πολέμου, χάνει οποιοδήποτε συναίσθημα και φέρεται σαν ζώο, ίσως και χειρότερα από ζώο…

Η Kathryn Bolkovac (Rachel Weisz) είναι μια αστυνόμος, χωρισμένη μάνα που έχει χάσει την επιμέλεια του παιδιού της, σε μια πόλη των ΗΠΑ, εργασιομανής και… απογοητευμένη. Της δίνεται η ευκαιρία, έναντι υψηλής αμοιβής, να πάει στη Βοσνία, στα πλαίσια της επιτήρησης των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης μετά τον σπαρακτικό εμφύλιο (η υπόθεση διαδραματίζεται το 1999). Φτάνει στο Σεράγεβο με αποστολή να βοηθήσει την τοπική αστυνομία να σταματήσει το έντονο φαινόμενο της σωματεμπορίας (sex trafficking), αθώων κοριτσιών από διάφορες χώρες, που δουλεύουν ως σκλάβες του σεξ, σε μια χώρα που μεταπολεμικά, έτσι κι αλλιώς, ο νόμος είναι κάτι ανύπαρκτο.

Από τις πρώτες κιόλας έρευνες ανακαλύπτει ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά. Στο κύκλωμα είναι μπλεγμένοι συνάδελφοί της αστυνομικοί, στελέχη των Ηνωμένων Εθνών, ακόμη και ανώτερα διπλωματικά στελέχη. Στο πλευρό της στέκεται η Madeleine Rees (Vanessa Redgrave), επικεφαλής του τμήματος των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο Jan Van Der Velde (David Strathairn), ένας ερευνητής του τμήματος εσωτερικών υποθέσεων.

Η εξέλιξη της αναζήτησης δεν είναι καθόλου ρόδινη. Μόνη της, μέσα σε μια ανδροκρατούμενη κατάσταση, έχοντας να αντιμετωπίσει απειλές, αλλά κυρίως τον κυνισμό και την απανθρωπιά των “πολιτισμένων” ειρηνοποιών φτάνει στη χείριστη ψυχολογική κατάσταση. Σε κάθε της βήμα παραμονεύει η σιωπή, η συγκάλυψη και τα εμπόδια που βάζουν οι ίδιοι των Ην. Εθνών. Εξάλλου, οι χώρες που διανύουν μεταπολεμικές περιόδους είναι χρηματοοικονομικός παράδεισος για τους απανταχού επενδυτές και δη τους “καλούς” Αμερικάνους.

Η ταινία μου άρεσε, αν και τη βρήκα λίγο βαριά. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, πράγμα που σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι αν αυτά που βλέπεις στον υποκριτικό καμβά, συμβαίνουν στ΄αλήθεια. Πόσο μπορεί να ξεπέσει ο άνθρωπος όταν του δοθεί, προσωρινή έστω, εξουσία. Πόσο αδιάφορος είναι και πως η αξιοπρέπεια είναι μια λέξη άγνωστη, όταν το χρήμα κινεί τα νήματα του νου και των συναισθημάτων.

Η γλυκύτατη Rachel Weisz είναι μια μεγάλη ηθοποιός. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια κατορθώνει να αποτυπώσει με την ερμηνεία της την αγωνία ενός από τους λίγους ευσυνείδητους επαγγελματίες (κυρίως, όμως, Ανθρώπους), να ανταπεξέλθει σε ένα ιερό καθήκον, τη διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Σημείωση: Ψάχνοντας να βρω τι σημαίνει το τίτλος “whistleblower” (αυτός που σφυράει!) βρήκα την ερμηνεία στο Wikipedia: αυτός που αποκαλύπτει δημόσια ότι κάτι παράνομο συμβαίνει, ειδικά σε κάποια κυβερνητική – επίσημη αρχή.