Ένας επιθεωρητής τράπεζας, προερχόμενος από πρόσφατα διαλυμένο αρραβώνα, φτάνει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου την περίοδο του μεσοπολέμου για να δουλέψει στο εκεί υποκατάστημα. Πέρα από τη δουλειά, όμως, παρασύρεται από το χείμαρρο της γοητείας της μυστηριακής πόλης, από τις μυρωδιές των μπαχαρικών, τη ζέστη και την υγρασία και φυσικά από τον… έρωτά του για το πανέμορφο… Κινέζικο Αγιόκλημα. Την όμορφη κόρη φημισμένου Έλληνα γεωπόνου της ελληνικής παροικίας, ειδικευμένο στο βαμβάκι. Ο ξαφνικός θάνατος του τελευταίου, φέρνει τον επιθεωρητή και την όμορφη γυναίκα πιο κοντά, κατά τη διάρκεια της αναζήτησης ενός μυστηριώδους “μπαούλου με σφήγκες”.
Η ιστορία αποκτά ένα μυστηριακό χαρακτήρα, σαν αστυνομικό μυθιστόρημα, μαθαίνουμε πολλά για το βρώμικο -μερικές φορές- εμπόριο του βαμβακιού, για την επεκτατική εμπορική πολιτική των Άγγλων και φυσικά για τις γειτονιές της ανατολίτικης και μυσταγωγικής ιστορικής πόλης. Ανάμεσα σε όλα αυτά, εμφανίζεται επιβλητική (και μετρημένη) η εικόνα του φημισμένου Καβάφη, γνωστού ποιητή στους κύκλους της ελίτ της ελληνικής παροικίας, να δίνει τα λογοτεχνικά της “φώτα” στον ήρωα:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου
όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε
τουλάχιστον όσο μπορείς:
μην την εξευτελίζεις.

Πρόκειται για ένα αρκετά καλό βιβλίο, δε μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, αλλά το διάβασα ευχάριστα. Όμορφες περιγραφές, αν και ορισμένες λυρικές εξάρσεις γίνονται ελαφρώς κουραστικές, δυνατή πλοκή και αρκετές σημαντικές ιστορικές πληροφορίες για την οικονομία και το εμπόριο της Αλεξάνδρειας του μεσοπολέμου. Αν σας αρέσουν τα ιστορικά – ρομαντικά μυθιστορήματα τότε… πιείτε ένα “Τσάι με τον Καβάφη”. Θα το απολαύσετε!

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το ποίημα “Όσο μπορείς”, που βρήκα στον υπέροχο δικυτακό τόπο www.kavafis.gr.