Όποιος έχει παρακολουθήσει την εργογραφία του Ντάρεν Αρονόφσκι είναι εύκολο να αντιληφθεί την “μανία” του με την αυτοκαταστροφή. Το “Ρέκβιεμ για ένα όνειρο”, ο πρόσφατος “Παλαιστής” και το πιο παλιό “Π” είναι χαρακτηριστικά δείγματα. Στον “Μαύρο Κύκνο” χρησιμοποίησε πάλι την επιτυχημένη συνταγή, χωρίς όμως να επαναλαμβάνεται, προσφέροντας –ίσως- την πιο μεστή δημιουργία του.
Η εξαίρετη Νάταλι Πόρτμαν (αν δεν της δώσουν το Όσκαρ θα είναι μέγιστη αδικία) στον ρόλο μιας μπαλαρίνας που ονειρεύεται και τελικά πετυχαίνει να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη φημισμένη “Λίμνη των Κύκνων” του Τσαϊκόφσκι, είναι μια χορεύτρια με εμμονές. Ποιά είναι όμως τα όρια μεταξύ δημιουργικής εμμονής και παράνοιας; Προφανώς αδιόρατα και δύσκολα μπορεί κάποιος να παραμείνει “σώας τα φρένας” όντας φιλόδοξος.

Η χορεύτρια μένει μόνη με τη μητέρα της, δεν έχει σχέσεις, ούτε φιλίες, όλο της το “είναι” περιστρέφεται γύρω από το χορό και την επικίνδυνη προσήλωση στη τελειότητα. Έτσι, όταν εμφανίζεται το αντίπαλο δέος (η επίσης εξαίρετη και πανέμορφη Μίλα Κούνις), κινδυνεύοντας να χάσει τα πρωτεία, αρχίζει η μετάλλαξή της: από ένα εύθραυστο, αγνό πλάσμα, σε έναν τιμωρό. Είναι όμως έτσι; Είναι όλα αυτά που ζει αληθινά ή αφορούν δημιουργήματα της, αρρωστημένης πλέον, φαντασίας της που συνωμοτεί εναντίον της;
Ο Αρονόφσκι αποδεικνύει για ακόμη μια φορά το τεράστιο ταλέντο του. Με την εξαίρετη σκηνοθεσία του, παίζοντας με το μυαλό μας, μας κάνει να αιωρούμαστε ανάμεσα στον ρεαλισμό και το φανταστικό, το δήθεν και το είναι. Δε διστάζει να χρησιμοποιήσει (με μέτρο ευτυχώς) ψηφιακά εφέ που κάνουν τη νοητικά ομιχλώδη ατμόσφαιρα ακόμη πιο μαγική και απρόβλεπτη, μέχρι το συγκλονιστικό φινάλε, ίσως ένα από τα πιο καλογυρισμένα που έχω δει τα τελευταία χρόνια.

Να μη ξεχάσουμε να αναφερθούμε στη μουσική της ταινίας, στο εξαίρετο πάντρεμα του γνωστού θέματος του Τσαϊκόφσκι με μια πιο μοντέρνα προσέγγιση.
Εννοείται πως ένα τέτοιο σενάριο θα ήταν ανύπαρκτο αν δεν βρισκόταν τα κατάλληλα πρόσωπα να το ζωντανέψουν. Η Πόρτμαν είναι πραγματικά έξοχη. Το νεαρό, αθώο, πανέμορφο σώμα της είναι άψογα κεντημένο με την κάθε σκηνή, ενώ η αλλαγή του χαρακτήρα της έχει ερμηνευτεί συγκλονιστικά, σχεδόν τη φοβάσαι, μπορεί να…δεις την παράνοια να αιωρείται γύρω της.
Ο Βενσάν Κασέλ, στο ρόλο του σκηνοθέτη-χορογράφου, εξίσου καλός. Η διαβολικά πονηρή φάτσα του, τα σαρδόνια χαμόγελα, οι εξάρσεις του, δεν έχουν καμία δόση υπερβολής. Η Μίλα Κούνις, αν και λιγότερο γνωστή σε σχέση με τους διάσημους συμπρωταγωνιστές της, δεν υστερεί σε τίποτα και ξεφεύγοντας από το προφίλ του θεϊκού μοντέλου μας δίνει πολλές υποσχέσεις για το ερμηνευτικό της μέλλον. Μάλιστα, στις σκηνές που εμφανίζεται μαζί με την παρτενέρ της δίνουν ρεσιτάλ.

Μια παραγωγή-σταθμός που θα έπρεπε να δούμε όλοι όσοι αγαπούμε τον κινηματογράφο και όχι μόνο…