Μετά από 10 χρόνια θα είναι αργά…

 

Οκτώ στους 10 μαθητές γυμνασίου και λυκείου στην Ελλάδα έχουν κινητό και 3 στους 5 μαθητές του δημοτικού. ΟΚ, καλά πάμε. Έρευνες επί ερευνών δείχνουν ολοένα και με περισσότερα στοιχεία τις επιπτώσεις της υπερβολικής χρήσης του κινητού τηλεφώνου, ιδίως από τις μικρές ηλικίες. Κι όμως, παρόλη την ενημέρωση οι γονείς επιμένουν να “εξοπλίζουν” τα αγγελούδια τους. Η απλή αιτιολογία είναι πως θέλουν ανά πάσα στιγμή να ξέρουν που είναι τα παιδιά τους. Ας πούμε ότι συμφωνούμε, αλλά, λαϊκίζοντας λιγάκι, εμείς που δεν είχαμε κινητό στα… νιάτα μας (και μη φανταστείτε ότι τελείωσα το σχολείο το… 1950) καταχωρηθήκαμε στις… λίστες των εξαφανισμένων του “Χαμόγελου του Παιδιού”; Μήπως αυτή η υπερπροστασία (ω, τι οξύμωρο…!) καταντάει μπούμερανγκ για τους γονείς; Όταν οι ειδικοί λένε ότι σε 10 χρόνια από τώρα θα είμαστε πιο κατηγορηματικοί πλέον για τις επιπτώσεις της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, πώς θα δικαιολογηθεί αυτή η υπερπροστασία;

Φοβάμαι όμως πως πέρα από την επίβλεψη, στην Ελλαδίτσα της μόδας και του καταναλωτισμού, ισχύει το παρακάτω:

 

«Τα παιδιά μιμούνται τους γονείς και λίγο-πολύ αντιμετωπίζουν το κινητό σαν κοινωνικό παράσημο», υποστηρίζει ο ψυχολόγος κ. Δημοσθένης Παναγιώτου. «Αυτό είναι το μήνυμα που έχει περάσει στα παιδιά και μεταξύ τους συναγωνίζονται για την καλύτερη συσκευή, εφόσον αυτή προσδίδει ακόμη μεγαλύτερο κύρος στον κάτοχό της. Δυστυχώς, η Πολιτεία απέχει από κάθε είδους ενημέρωση σχετική με τις επιπτώσεις της χρήσης των κινητών στα παιδιά»

Μήπως τελικά το κινητό τηλέφωνο τείνει (αν δεν έχει γίνει ακόμη) να αποτελεί σύμβολο status και καταξίωσης; Από την άλλη θα με ρωτήσετε: “εσύ, όταν κάνεις παιδιά, δε θα τους πάρεις κινητό;" Κατηγορηματικά απαντώ όχι (αν και έξω απ’ το χορό…). Εξάλλου, θα προτιμούσα τα παιδιά μου να έχουν και μια αίσθηση ανεξαρτησίας, να μάθουν να προσέχουν τον εαυτό τους, να γνωρίζουν ότι ο γονιός, ακόμη και μέσω μιας συσκευής, δεν είναι διαθέσιμος πάντα να τα "προστατέψει". Από την άλλη αυτή η κατάντια που βλέπω κάθε μέρα, έφηβους και ακόμη μικρότερους, με μια συσκευή στο χέρι να μη μιλούν, να μην παίζουν, να μην… ερωτεύονται δε θα έπρεπε να μας προβληματίζει; Πώς είναι δυνατό μια "επικοινωνιακή συσκευή" να μας αποξενώνει τόσο πολύ;