Πάλι αντιβίωση…

Δεν ξέρω τι μ’ έχει πιάσει φέτος και για τρίτη φορά, μετά το Σεπτέμβριο και τις διακοπές των Χριστουγέννων που ήμουν τάβλα 20 μέρες, την άρπαξα και βήχω σαν το γαϊδούρι. Ξηρός λαιμός, βήχας μέχρι πνιγμού και ένα περίεργο χρρρρρρρρ από το στήθος μου. Πήγα στον γιατρό χθες (άσχετο, αλλά άκουγε από τον υπολογιστή του το «Άξιον Εστί» στην πρώτη εκτέλεση με τον Μπιθικώτση και γούσταρα εξέταση!), με ακροάστηκε και ευτυχώς μου είπε πως δεν έχω τίποτα σοβαρό. Η αντιβίωση και το σιροπάκι, όμως, απαραίτητα «για να καθαρίσουν καλά τα πνευμόνια», όπως επισήμανε.
Βασικά, στην περιοχή που μένω (το καλοκαίρι την κοπανάω κακήν κακώς…), η υγρασία είναι απαραίτητο συστατικό της καθημερινής μας ρουτίνας, ιδίως αυτές τις μέρες που μας έχουν ταράξει οι (αναγκαίες) βροχούλες της άνοιξης. Μπορεί να μ’ επηρέασε λίγο και η σκόνη από τη Σαχάρα… καινούριο φρούτο κι αυτό! Τελοσπάντων, εν μέσω γκουχ γκουχ σας αφήνω για ρουφήξω το σιροπάκι μου… Καλό απόγευμα!