Είμαι πολύ περήφανος που είμαι ‘blogger’
Η ιδιότητα αυτή αρχίζει να αποκτά χροιά “ταμπέλας” και μου αρέσει. Είδατε; Λίγο ή πολύ το “κίνημά” μας βρήκε τη δημοσιότητα που του αξίζει. Πώς; Μέσα από συκοφαντίες, εκβιασμούς, σκάνδαλα και πάλι… Αντί στα πάνελ να συζητιέται η μαγεία και η ομορφιά των ιστολογίων, κείμενα που αποτελούν υψηλού επιπέδου λογοτεχνία, ακόμη και μερικά από αυτά τα “εναλλακτικής ενημέρωσης” που αξίζουν την επίσκεψή μας, έχει αναλωθεί όλη η κουβέντα σε κάποιο press-gr που προφανώς γίνεται όλο και πιο διάσημο.
Είμαι υπέρ της απόλυτης ελευθερίας των blogs και του Διαδικτύου γενικότερα. Νομοθετήματα – μορφώματα για να περιορίσουν το περιεχόμενο τους (όποιος μου ορίσει το “ενημερωτικού χαρακτήρα” κερδίζει ματζούνι!) αποτελούν προϊδεασμό για ένα γενικότερο έλεγχο του Διαδικτύου κι ας με πείτε συνωμοσιολόγο. Αυτές οι “βαρβάτες” ειδήσεις περί εκβιαστικών μεθόδων και τα λοιπά είναι μόνο οι αφορμές. Θα μπορούσε να μου πει κάποιος πως έγιναν εκβιασμοί, ζητήθηκαν λεφτά, φθάρθηκαν σχέσεις και οικογένειες. Συμφωνώ απολύτως, αλλά αυτές είναι εντελώς μεμονωμένες καταστάσεις και στο Διαδίκτυο δεν ισχύει το “προλαμβάνειν”. Δεν καταλαβαίνω και κάτι άλλο. Στο τσακ μπαμ οι διωκτικές αρχές βρήκαν το “ηλεκτρονικό ίχνος” και κάτι τέτοιες άλλες παπαριές για τους υπαίτιους των εκβιασμών και μπράβο τους. Εκείνες οι υποθέσεις των υποκλοπών, των Πακιστανών, των ομολόγων πώς έτυχε και δεν άφησαν κανένα… ίχνος; Είδατε εσείς να κατηγορείται κανένας; Δεν είμαι καθόλου λαϊκιστής, ούτε πολιτικάντης, αλλά αυτή η επιλεκτική εφαρμογή των νόμων μου προκαλεί εμετό, όπως επίσης και η δημιουργία καινούριων νομοθετημάτων στο γόνατο.
Στο άψογα διατυπωμένο μανιφέστο του Nylon συμπυκνώνονται πολύ εύστοχα οι βασικές αρχές του “ιστολογείν”, όπως επίσης στο Πρόχειρο Τετράδιο προτείνονται κανόνες ηθικής και ανθρωπιάς που συνυπογράφω φανατικά. Πίσω από τις σελίδες, τα χρωματάκια, τα μπανεράκια, τα widgets και δε συμμαζεύεται, κρύβονται άνθρωποι που αποτελούν την ιδιότυπη (ας το πω έτσι) κοινωνία του κυβερνοχώρου. Αϋλη μεν, υπαρκτή δε. Οι “κανόνες” δεν είναι απαραίτητα νόμοι του κράτους με τη βούλα. Έχουν να κάνουν με το πόσο ανθρώπινοι είμαστε δείχνοντας σεβασμό ακόμη και την αντίθετη άποψη.
Συμφωνώ απόλυτα και προσυπογράφω!