Είδα, με μισή καρδιά, χθες το βράδυ, τη συνέντευξη της υπουργού παιδείας στην κρατική τηλεόραση, ενώ συγχρόνως έβραζα για το άρθρο που έλεγε:
Οι έλληνες βουλευτές, ανεξάρτητα από το “χρώμα” τους, δείχνουν συνεχώς το αδίστακτο πρόσωπο της εξουσίας και τη μόνιμη έλλειψη ευαισθησίας και… ευθιξίας. Ενώ η υπουργός μας μονίμως μιλάει για “μεράκια” και “φιλότιμα”, η γνωστή καραμέλα που έχει χάσει πλέον τη γεύση της. Το αντίστοιχο “μεράκι και φιλότιμο” των αξιότιμων βουλευτών (και των υπαλλήλων του κοινοβουλίου), όπως φαίνεται, περνάει από το… ταμείο.
Δεν είναι μόνο ο μισθός που μας αγανακτεί. Είναι οι ένα σωρό, αμφισβητούμενης χρησιμότητας, παροχές. Να προτείνω λύσεις στην κυρία Διαμαντοπούλου που γκρινιάζει για την ερήμωση των σχολείων της επαρχίας, της παραμεθορίου, των νησιών (και όχι μόνο);
Αφήστε το μισθό των εκπαιδευτικών όπως είναι, ακόμη και μετά τις περικοπές. Δώστε, όμως, επιδότηση ενοικίου, δώστε εισιτήρια για να μπορεί αυτός που είναι στο “κωλονήσι” να μπορεί να επισκεφτεί την οικογένειά του, έστω μόνο τις γιορτές, πριμοδοτείστε την… επικοινωνία του, σταθερή και κινητή με… ατέλεια, όπως κάνετε για τους “εθνοπατέρες” (κάντε κλικ στην παραπάνω εικόνα).
Να συνεχίσω; Με όλα τα παραπάνω μπορείτε να “υποχρεώσετε” τον νεοδιόριστο συνάδελφο να καθίσει πολύ παραπάνω στα λεγόμενα “περιφερειακά” σχολεία και “να αγοράσετε” το μεράκι του και την όρεξη για δουλειά.
Σε καμιά περίπτωση δεν ισχυρίζομαι ότι ο κλάδος μας δε βγάζει τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια. Αυτό δε σημαίνει ότι οι βουλευτές είναι όλοι άμεμπτοι και απολαμβάνουν όλα όσα απολαμβάνουν, άσε που δεν φαντάζομαι ότι δουλεύουν περισσότερο από μένα (αυτό όμως είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία). Συγχρόνως, άκουσα σήμερα σε πρωινή εκπομπή, δεν το ήξερα, ότι είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που υπάρχει ο θεσμό της περιβόητης “βουλευτικής ασυλίας” και μάλιστα προστατεύεται με ζήλο…
Κρίμα, ίσως είμαι λίγο ρομαντικός, αλλά πίστευα ότι και η βουλή θα έδειχνε το ευαίσθητο πρόσωπό της. Επιβεβαιώνει, όμως, συνεχώς πόσο αδίστακτοι και φιλοχρήματοι είναι. Μάλιστα, ακούγοντας τον Πρωθυπουργό να λέει ότι “θα παρακαλέσει τον Πρόεδρο της Βουλής να εισηγηθεί τις περικοπές για το κοινοβούλιο” στεναχωρήθηκα ακόμη περισσότερο. Μας παρακάλεσε κανείς εμάς να αποποιηθούμε των κεκτημένων μας ή απλά μας το επέβαλλε;