To “filotimo” και το… “meraki”

Έχω μέρες να γράψω στο ιστολόγιό μου γιατί είμαι… θυμωμένος. Γράφω και σβήνω, εδώ και δύο εβδομάδες περίπου. Θέλω τόσα πολλά να πω που μάλλον περιορισμένος είναι ο χώρος ενός post. Είμαι τόσο μπουχτισμένος από τη συνθηματολογία και τα επικοινωνιακά τερτίπια του υπουργείου παιδείας που έχω χάσει κάθε όρεξη για δουλειά και εννοείται ότι νιώθω το "φιλότιμο" και το "μεράκι" μου να φθίνουν, να μη μιλήσω για την ανύπαρκτη "ηθική ικανοποίηση".
Όταν είδα τον αμερικάνο πρόεδρο να μιλάει για "filotimo" και τον πρωθυπουργό δίπλα του να κορδώνεται με περηφάνια έγινα έξαλλος. Αυτό είναι που μας κάνει να ξεχωρίζουμε, δηλαδή, σαν λαός; Αυτό είναι το μόνο που μας έχει απομείνει; Προσωπικά προσβλήθηκα από τις… ρήσεις του Obama. Μία χώρα, ένα κράτος που θέλει να λέγεται οργανωμένο, αλλά στηρίζεται στο φιλότιμο και το μεράκι είναι καταδικασμένο. Απλά γιατί αυτά δεν θεσμοθετούνται. Είναι έξω από νόμους και κανονισμούς. (Προφανώς υπάρχουν, αλλά δεν εφαρμόζονται για όλους….) 
Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι μπορεί κάποια στιγμή, στην εκπαιδευτική μου καριέρα, να βραβευτώ ως "καινοτόμος" επειδή κάνω αυτά που θα έπρεπε το υπουργείο που ανήκω να μου "επιβάλλει". Τί σημαίνει το βραβείο πέρα από την "ηθική ικανοποίηση"; Τίποτα. Πόσοι είναι αυτοί που παίρνουν αριστεία; Πολλοί λίγοι σε σχέση με τον τεράστιο αριθμό των εκπαιδευτικών, όλων των βαθμίδων. Όλοι οι υπόλοιποι είναι ανάξιοι βραβείου; Βραβείο θα έδινα στους κυβερνώντες για τις "πρωτότυπες" ιδέες τους: μιλούμε με στόμφο για το "νέο σχολείο" και από την άλλη περικόπτουμε μισθούς και επιδόματα. Όποιος μπορέσει να μου εξηγήσει πως συνδυάζονται αυτά τα δύο, θα του δώσω…. αριστείο! Δεν μπορώ να φανταστώ ένα "νέο σχολείο" με ωρομίσθιους που φυτοζωούν. Δεν μπορώ να χαρώ με τους "διαδραστικούς πίνακες" και το "κάθε μαθητής και laptop" (αν είναι δυνατόν! –λες και η ψηφιακή τεχνολογία είναι πανάκεια, είδαμε τι έγινε με τον “μαθητικό υπολογιστή” της πρώτης γυμνασίου), ενώ συγχρόνως, μαζί με τη γυναίκα μου -εκπαιδευτικός κι αυτή, θα είμαστε μείον 2000 € στο τέλος της χρόνιας. Κοντεύω τα δέκα χρόνια στην υπηρεσία. Φέτος μόνο μπορώ να πω ότι δεν βλέπουμε, στην κυριολεξία, τον μισθό μας. Εξανεμίζεται και δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. Δε γίνεται τη μία μέρα να ανακοινώνονται περικοπές στα κονδύλια της Παιδείας και την άλλη να παρουσιάζεται το σχέδιο για το "νέο σχολείο".

Στο συνθηματολογία του "πρώτα ο μαθητής" θα πρόσθετα και το "εκπαιδευτικός". Τί είναι ο τελευταίος; Ανύπαρκτος; Ένα… "φιλότιμο" ρομπότ που του πατάς το κουμπί και δουλεύει, το βγάζεις από την πρίζα και σταματάει; Δε έχει αυτός τα προβλήματά του, τις έγνοιες, τη δύσκολη καθημερινότητά του; Ή το ταΐζουμε με την καραμέλα της "φιλοτιμίας" συνεχώς και νομίζουμε ότι θα δουλεύει ες αεί;
Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι πλέον. Οτιδήποτε κάνω, είτε λέγεται σχολική ιστοσελίδα, είτε λέγεται "ψηφιακή τάξη" το κάνω επειδή το θέλω εγώ και μόνο και δεν επιθυμώ να το οικειοποιείται κανένας υπουργός σε μια μεγαλόπρεπη εκδήλωση. Το κάνω για προσωπική ευχαρίστηση και για να αποκτήσω γνώση και τεχνογνωσία που η επίσημη πολιτεία δεν μου πρόσφερε ποτέ. Εάν βαρεθώ θα πάψω ν’ ασχολούμαι, η επιλογή είναι αποκλειστικά δική του και το "μεράκι" μου δεν μπαίνει σε κλίμακες ή ζυγαριές. Μπορεί κάποια στιγμή να πάψει να υπάρχει και δε θα φταίω εγώ γι’ αυτό. Αποποιούμαι κάθε ευθύνης, όπως κάνουν οι "ιθύνοντες" εδώ και πολλά χρόνια.
Καθημερινά περιδιαβαίνω το "εκπαιδευτικό διαδίκτυο" και σκέφτομαι ότι δεν θα υπήρχε τίποτα εάν δεν υπήρχαν συνάδελφοι με όρεξη για προσωπική βελτίωση και γνώση, που τους βοηθάει τελικά –αυτό είναι το σημαντικό- στην παιδαγωγική τους ιδιότητα. Μήπως ήρθε η ώρα να πατήσουμε το "OFF", έστω για λίγο καιρό, να δούμε τι θα γίνει; Έχω μεγάλη περιέργεια…
Διάβαζα τις προάλλες στο esos.gr ότι η υπουργός, έπειτα από πιέσεις, αποφάσισε να μειώσει τον αριθμό των αποσπασμένων εκπαιδευτικών που θα επιστρέψουν στις θέσεις τους. Θέσεις που καλύπτουν πραγματικές ανάγκες και όχι… φωτοτυπίες ή γραμματειακή υποστήριξη βουλευτικών γραφείων. Μήπως μπορεί κάποιος να μας πει ποιες ήταν αυτές οι… πιέσεις;
Με όλα τα παραπάνω δε σημαίνει ότι μεταθέτω όλες τις ευθύνες στις εκάστοτε κυβερνήσεις και υπουργούς. Έχουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης και μάλιστα μεγάλο…. Γράφω κάτι σχετικό και μ’ αυτό, θα το αναρτήσω σήμερα, αύριο….