Δεν είναι όλα όπως δείχνουν…

Ο Τζον Ρέμπους χάνει τον αδερφό του παραμονές της διάσκεψης κορυφής των G8 στο Gleneagles της Σκωτίας το 2005. Κάπως έτσι, πικρά, ξεκινάει η ¨Μνήμη Νεκρών” του αγαπημένου Ίαν Ράνκιν.
Τις ίδιες μέρες ένα στέλεχος της κυβέρνησης πέφτει και σκοτώνεται από το κάστρο όπους φιλοξενείται η διάσκεψη. Δολοφονία ή αυτοκτονία; Τέσσερα ακόμη πτώματα –θύματα ενός serial killer όπως φαίνεται- ανακαλύπτονται σε μια απομονωμένη περιοχή. Ανήκουν σε πρώην δολοφόνο ή βιαστές. Πήρε κάποιος εκδίκηση άραγε;
Όλα αυτά, φαινομενικά ασύνδετα, πρέπει να ξεκαθαρίσει ο Ρέμπους, που ως συνήθως είναι καχύποπτος με το καθετί. Εντωμεταξύ, οι διαδηλωτές συρρέουν κατά χιλιάδες στην περιοχή προκαλώντας αναστάτωση και επεισόδια. Μέσα σ’ αυτή την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα η Σίβον Κλάρκ, η συνεργάτιδα του Ρέμπους, έχει να βρει ποιος αστυνομικός χτύπησε τη μητέρα της που συμμετείχε στις διαδηλώσεις και την έστειλε στο νοσοκομείο.
Οι δυο συνεργάτες έχουν επίσης ν’ αντιμετωπίσουν την υπεροψία των ανωτέρων στελεχών που έχουν καταφτάσει από το Λονδίνο ως ασφάλεια για τους ισχυρούς του πλανήτη. Φυσικά ο Ρέμπους, μονίμως αντισυμβατικός, δεν τους δίνει καμία σημασία με άσχημη εξέλιξη σε βάρος του. Εξάλλου βρίσκεται στο κατώφλι της σύνταξης και το τελευταίο που τον ενδιαφέρει είναι να “πηγαίνει με τα νερά” των κοστουμάτων ανωτέρων του.

Ο Ράνκιν, βασισμένος σε πραγματικά γεγονότα αυτή τη φορά, ξεδιπλώνει με μεγάλη μαεστρία μια ακόμη μυστηριώδη υπόθεση. Συγχρόνως, δε διστάζει να κριτικάρει, μέσω του ήρωα του, τους “μεγάλους και τρανούς” του πλανήτη και φαίνεται πως συμμερίζεται την άποψη ότι τα δεινά των αδυνάτων οφείλονται σ’ αυτούς και μόνο. Τρομοκρατία και παγκοσμιοποίηση στο προσκήνιο και όπως φαίνεται όχι ασύνδετες μεταξύ τους. Τα βάζει με τις πολυεθνικές και με τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις (κάτι που δεν μας έχει συνηθίσει στα προηγούμενα έργα του).
Βιβλίο με μεγάλη ένταση, δαιδαλώδη πλοκή, ζωντανούς διαλόγους και ένα συναρπαστικά αινιγματικό φινάλε.