Κάνω τη ζωή μου… ποδήλατο!
Δεν ξέρω κατά πόσο ο όρος “παγκόσμια ημέρα”, ιδίως όταν αφορά “καυτά” ζητήματα, είναι τόσο πετυχημένος. Οι υπόλοιπες ημέρες δεν είναι σημαντικές; Όπως επίσης και τα BlogAction days, που καθιερώθηκαν από πέρσι (αν δεν κάνω λάθος…). Το φετινό είναι αφιερωμένο στο περιβάλλον. Μα καλά, θα μου πείτε, πρέπει οι bloggers να αφιερώνουν μόνο ένα post, μια συγκεκριμένη μέρα, για το θέμα της περιβαλλοντικής αλλαγής; Δεν διαβάζουμε, έτσι κι αλλιώς, καθημερινά καταχωρήσεις αφιερωμένες στο περιβάλλον και στην κατάντια που εμείς το φέραμε; Από την άλλη ίσως να είμαστε λιγάκι ρομαντικοί, με την… ψηφιακή έννοια του όρου. Έχουμε την (απατηλή;) εντύπωση πως η μαζικότητα τέτοιων ψηφιακών ενεργειών θ’ αλλάξει κάτι ή θα κάνει να ιδρώσουν τ’ αυτιά ορισμένων ιθυνόντων. Τελοσπάντων, να μη μιζεριάζω, και… σκεπτόμενος ρομαντικά ας προσπαθήσω να συμβάλλω σ’ αυτό το –ημερήσιο έστω- “κίνημα”.
Πριν ένα χρόνο και κάτι περίπου μετακόμισαμε στην Κατερίνη, μια κλασική επαρχιακή πόλη με όλα τα πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα που μπορεί να κρύβει ο όρος “κλασική”. Η Κατερίνη είναι σχετικά μικρή. Ιδίως εάν κάποιος μένει στο “κέντρο” ή γύρω από αυτό, μπορεί να μετακινηθεί άνετα με τα πόδια. Υπηρεσίες, τράπεζες, καταστήματα, ο πεζόδρομος με την αγορά και τη “βόλτα” είναι συγκεντρωμένα σε κεντρικά σημεία. Κι όμως…. παρόλο τον μικρό όγκο της εάν περάσετε μια βόλτα ένα πρωινό δε θα δείτε τίποτε άλλο από κίνηση και μόνιμο μποτιλιάρισμα. Μιλάμε για μεγάλο φρακάρισμα. Σίγουρα η κίνηση δεν οφείλεται μόνο στο ότι κάποιοι για να καλύψουν τις μικρές αποστάσεις που προανέφερα καβαλούν το αυτοκίνητο και…ό,τι γίνει. Φταίει μάλλον και η ρυμοτομία της (από τις πιο περίεργες και άβολες που έχω δει), οι περίεργες μονοδρομήσεις, οι… πεντασταυρώσεις (πως λέμε διασταύρωση, στο πενταπλάσιό του!!) και φυσικά η έλλειψη χώρων στάθμευσης.
Το παραδέχομαι, δεν είμαι από τους υπομονετικότερους όσο αφορά στο οδήγημα… Έτσι, λοιπόν, όταν αντιλήφθηκα τι συμβαίνει και όταν άρχισα να συνειδητοποιώ ότι σ’ αυτή την πόλη θα ζήσω μια ολόκληρη ζωή, αγόρασα ποδήλατο! Δεν ήταν φυσικά το πρώτο μου, αλλά την τελευταία φορά που είχα δικό μου ήταν στην έκτη δημοτικού ένα όμορφο γαλάζιο BMX που το έλιωσα στις ορθοπεταλιές και στις σούζες! Σχεδόν 25 χρόνια μετά, ένιωσα ξανά την υπέροχη αίσθηση της… πεταλιάς. Του έβαλα κι ένα κοντέρ για να βλέπω πόσα χιλιόμετρα κάνω. Από τότε έχει γίνει το δεξί μου… πόδι! Η πλάκα είναι πως μέχρι ν’ αρχίσω να κυκλοφορώ με αυτό δεν είχα αντιληφθεί πόσο ποδήλατα κυκλοφορούσαν, σε σημείο που να μη βρίσκω κολώνα να το κλειδώσω.
Πριν πάω στο σχολείο το πρωί, πολύ συχνά, το καβαλάω πηγαίνω για τις δουλειές του σπιτιού (λογαριασμοί, τράπεζες, ελαφριά ψώνια) στο… τσακ-μπαμ (ενώ, φυσικά, η πόλη έχει ξυπνήσει και έχει φρακάρει ήδη), χωρίς άγχος και νεύρα, χώρια τη γυμναστική που με ξυπνάει και με τονώνει για το υπόλοιπο της μέρας.
Η πόλη μας έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Είναι εντελώς επίπεδη, δεν υπάρχει το παραμικρό ύψωμα, πράγμα που την κάνει ιδανική για ποδηλατάδα. Για ποδηλατόδρομους, ούτε λόγος φυσικά…. Είναι τόσο στενοί οι δρόμοι, ακόμη και οι κεντρικοί, φίσκα στα παρκαρισμένα. Που να χωρέσει ακόμη μια λωρίδα, έστω και στενή, για ποδήλατα. Κι όμως χαίρομαι όταν βλέπω να κυκλοφορούν πολλά ποδήλατα και, τολμώ να πω, έχω παρατηρήσει μια αυξητική τάση.
Δεν ξέρω κατά πόσο οι… ελληνάρες, νεαροί τις πιο πολλές φορές δυστυχώς, με τα ηχοσυστήματα στο φουλ και μονίμως μέσα στο αυτοκίνητο θα αλλάξουν μυαλά, αλλά για φανταστείτε μια… ποδηλατούπολη, χωρίς φασαρία, ρύπους και νεύρα…