10 πράγματα που μου πρόσφερε το Internet

Αν και ο Γιάννης ήταν κάτι παραπάνω από ουσιαστικός και περιεκτικός, θα μου επιτρέψετε να παραθέσω και τις δικές μου απαντήσεις, μιας και η σχετική πρόσκληση – πρόκληση υπάρχει στο τέλος του άρθρου του αγαπητού Χρήστου Μιχαηλίδη.

1. Κατήργησε την τέχνη της ευγενικής διαφωνίας. Μπείτε σε οποιοδήποτε μπλογκ ή πόρταλ και διαβάστε απόψεις αναγνωστών-επισκεπτών. Η επιθετικότης και η αγένεια περισσεύουν.

Εάν ένα πράγμα με γοητεύει περισσότερο στο διαδίκτυο είναι η αναρχία του. Άς είμαστε ευγενείς και αξιοπρεπείς στις καθημερινές μας συναναστροφές και δεν είναι και τόσο τραγικό εάν κάποιοι εκμεταλλευόμενοι τη… ψηφιακή ομίχλη κρύβουν το πρόσωπό τους και τελικώς καταντούν… κάφροι. 

2. «Εσβησε» τον σεβασμό για τον θάνατο κάθε διασήμου προσώπου. Η περίπτωση του Μάικλ Τζάκσον είναι χαρακτηριστική. Στο Twitter κυκλοφορούν μερικά από πιο κρύα και αισχρά ανέκδοτα που έχετε «ακούσει» ποτέ.

Αλήθεια, ήταν σεβασμός οι επί ημέρες “αναλύσεις” από “δημοσιογράφους” του θανάτου του Νίκου Σεργιανόπουλου;

3. «Σκότωσε» τα ολόκληρα άλμπουμ μουσικής. Κάποτε, ακούγαμε όλον τον δίσκο. Τώρα, θριαμβεύει το «σιγκλάκι». Μπαίνεις σε κάποιο μουσικό site, επιλέγεις μόνο το «χιτ», το αγοράζεις με πολύ λίγα χρήματα, και αυτό ήταν! Νομίζεις πως άκουσες την τελευταία δουλειά της Εϊμι Ουάινχαους, ας πούμε…

Πραγματικά έχω πάρα πολλά νόμιμα CD… κι όμως απ’ όλα αυτά ελάχιστα ακούω ολόκληρα. Και ως άνθρωπος που ασχολούμαι με τη μουσική συνεχώς ξεχωρίζω (μπορεί να κάνω λάθος δεν τον αρνούμαι) συγκεκριμένα τραγούδια που ακούω ξανά και ξανά.

4. Εδιωξε την «ωραία αγωνία» που είχε ένας έφηβος, καθώς έστεκε δίπλα σε ένα περίπτερο ή μπροστά στα ράφια με τα «πονηρά περιοδικά» ενός βιβλιοπωλείου, με τη φύση του σε έναν ασυγκράτητο πανηγυρισμό, να αγοράσει ένα στα μουλωχτά και σαν τον κλέφτη, τοίχο τοίχο, να απομακρυνθει για να βρεθεί όσο πιο γρήγορα μπορούσε στην… ευλογημένη του μοναξιά. Τώρα, με ένα κλικ τα έχεις όλα μπροστά σου, εύκολα. Χάθηκε το σασπένς.

Εδώ ίσως έχετε δίκιο, αλλά έχει τόσο μεγάλη σημασία για την υγιή ωρίμανση των σημερινών εφήβων;

5. Εξαφάνισε τη διά χειρός αλληλογραφία. Τη σκότωσε το e-mail. Μαγικό και γρήγορο, το δίχως άλλο. Ομως, δύσκολο να πιστέψεις πως θα ‘ρθει η μέρα που θα δημοσιευτούν κάποτε τα e-mails του «χι» σπουδαίου λογοτέχνη προς έναν εξίσου σπουδαίο συνάδελφό του, ερωμένη ή γυναίκα του, κ.λπ. Τα «γράμματα στον τάδε…» δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά. Δεν ταιριάζει το άπλωμα των συναισθημάτων σε ένα μέιλ.

Ας μην είμαστε όσο απόλυτοι…. Μόνο το γεγονός ότι γνωστοί έλληνες bloggers έχουν βγάλει βιβλία με τις καταχωρήσεις των ιστολογίων τους είναι ένα έναυσμα. Ποιος ξέρει; Μπορεί κάποτε να δούμε και την ερωτική… ηλεκτρονική αλληλογραφία του τάδε με τη δείνα….

6. Χάθηκε η μνήμη. Καλό, από τη μία, γιατί πού να θυμάσαι «όλες αυτές τις πληροφορίες». Κακό, από την άλλη, γιατί με τα Wikipedia, τα Google και τα συναφή δεν χρειάζεται πια να θυμάσαι τίποτα.

Είναι τόσο κακό αυτό; Γιατί να μη μπορώ να δώσω άμεσα απαντήσεις σε ζητήματα που απασχολούν την καθημερινότητά μου, τις “φιλοσοφικές” αναζητήσεις μου, τα… βίτσια μου άμεσα και γρήγορα;

7. Εκλεψε τον ελεύθερο, δημιουργικό χρόνο. Πότε ήταν η τελευταία φορά που γέμισες κάποιες άδειες ώρες σου διαβάζοντας ένα βιβλίο, κάνοντας κάποιο μερεμέτι, φτιάχνοντας τις γλάστρες στη βεράντα, ζωγραφίζοντας ένα τοπίο με τις ακουαρέλες σου; Οι ώρες που «σκοτώνουμε» πια στο Ιντερνετ, με χρήσιμο ή και άχρηστο σερφάρισμα, μας άφησαν υπόλοιπο «μηδέν».

Εδώ συμφωνώ, άσχετα με το αν δε θεωρώ τον εαυτό μου net addict. Μήπως όμως αυτοί που, έτσι κι αλλιώς προ internet εποχής, τηρούσαν το διαχρονικό “παν μέτρο άριστον” να μην έχουν τέτοιες ανησυχίες;

8. Πάνε και τα φωτογραφικά μας άλμπουμ. Τώρα όλες οι φωτογραφίες είναι φορτωμένες στο PC, στο laptop και, αν είσαι προνοητικός, σε CD-Rom ή και σε σκληρό δίσκο. Πόσοι φίλοι να μαζευτούν γύρω από μια μικρή οθόνη για να δουν τις φωτογραφίες «από το νησί το καλοκαίρι» ή «από την εκδρομή μας στην Ντίσνεϊλαντ»; Στιγμές, που κάποτε τις μοιραζόμασταν…

Πολύ συγκεκριμένα: θεωρώ τεράστια ευκολία να… κοτσάρω το laptop στην τηλεόραση και να δείχνω ή να βλέπω τις φωτογραφίες μου, από το να έχω θαμμένα σε σκοτεινά ντουλάπια και σε σκονισμένα ράφια άλμπουμ με ένα σωρό ξεθωριασμένες τυπωμένες φωτογραφίες.

9. Πρόσβαση σε αξιόπιστες πηγές αναφοράς. Προσφέρει πολλές πληροφορίες το Ιντερνετ. Οι αξιόπιστες θέλουν ψάξιμο, γνώσεις και λογική. Οι περισσότερες από αυτές κοστίζουν, μάλιστα. Σου ζητάνε συνδρομή για να έχεις πρόσβαση. Λίγοι είναι πρόθυμοι να πληρώσουν. Θέλουν τσάμπα πληροφορίες. Που δεν είναι πάντα σωστές…

Αυτό μάλλον πρέπει να το σκεφτείτε περισσότερο εσείς οι δημοσιογράφοι που πριν λίγο καιρό χρησιμοποιήσατε ιστοσελίδες τύπου “πρες τζι αρ” και “τρωκτικό” για να σερβίρετε πληροφορίες από τα δελτία ειδήσεων. Ο κριτικός αναγώστης, είτε διαβάζει εφημερίδες, είτε σερφάρει… ασύστολα στο διαδίκτυο, παραμένει κριτικός.

10. Σεβασμός στον προσωπικό μας χώρο. Ολα είναι προσβάσιμα. Οπου και να είσαι, μπορούν να σε βρουν. Ακόμη κι όταν κοιμάσαι, δεν είσαι μόνος. Κάποιος σου στέλνει μέιλ. Κάποιος διαβάζει το βιογραφικό σου. Κάποιος βλέπει στη φωτογραφία σου πόσο πάχυνες. Κάποιος, στα σάιτς με τις fake (δηλαδή τις μονταρισμένες) φωτογραφίες, σε έχει κάνει σέξι, αποκρουστικό, μίστερ Κόσμο και ανάσκελα σε φέρετρο.

Αδυνατώ να πιστέψω ότι ο αγαπητός κύριος Μιχαηλίδης έχει τέτοιες φοβίες….