Δωρεάν παιδεία και φροντιστήρια
Ένα από τα πολλά άρθρα που γράφονται για το αν και κατά πόσο η παιδεία είναι δωρεάν στην Ελλαδίτσα διάβασα τις προάλλες στα “NEA”. Μου δημιούργησε πολλά, εύλογα νομίζω, ερωτήματα.
Οι ερωτηθέντες ισχυρίζονται πως “επειδή φαίνεται ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν λειτουργεί σωστά, αναγκαζόμαστε να στείλουμε τα παιδιά μας στα φρονιστήρια”. Πραγματικά δε διαφωνώ καθόλου. Μήπως, όμως, υπερβάλλουμε λίγο; Μήπως πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στο φροντιστήριο ή “κυνηγούν” τα ιδιαίτερα μαθήμτα λόγω… μόδας, ακολουθώντας τη λογική “αφού τα στέλνει ο γείτονας γιατί να μη τα στείλω κι εγώ”;
Τα φροντιστήρια υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό. Δεν είναι μοντέρνο φαινόμενο ή η πηγή όλων των κακών. Αναρωτιέμαι απλά γιατί έχουν ενταθεί τόσο πολύ ακόμη και από τις μικρές τάξεις. Κι εγώ πήγα φροντιστήριο, αλλά μόνο στην Γ’ λυκείου πριν από 18 περίπου χρόνια που τελείωσα το σχολείο, όπως και πολλοί άλλοι φίλοι και συμμαθητές μου. Μερικοί μάλιστα δεν πήγαν καθόλου. Αυτή η τακτική μπορεί να προσεγγισθεί από δύο πλευρές: φαίνεται πως τότε “το σύστημα λειτουργούσε σωστά” (δεν το πιστεύω) ή ότι οι γονείς και οι μαθητές ήταν πιο προσγειωμένοι και δεν περίμεναν να τους “βάλουν τίποτα στο κεφάλι”.
Το περιβόητο “σύστημα” ανέκαθεν είχε τα προβλήματά του, μόνο που αντιμετωπιζόταν με μεγαλύτερο σεβασμό από τους μαθητές και κυρίως από τους γονείς. Το φροντιστήριο, τουλάχιστο αυτό που πήγαινα εγώ, δε χάιδευε αυτιά, ούτε ξεζούμιζε απογοητευμένους γονείς. Συχνά ακούω στο σχολείο την ατάκα: “μα… αφού στο φροντιστήριο είναι άριστος/η! Γιατί στο σχολείο έχει τέτοιους βαθμούς;” Όχι αγαπητέ μου γονέα…. Το παιδί σου δεν είναι άριστο, απλά ο φροντιστής δε σου λέει την αλήθεια. Στα δικά μου μαθητικά χρόνια οι περισσότεροι φροντιστές ήταν αυστηροί. Δεν…. τραβούσες; Πήγαινες σπίτι σου. Δε θα πληρώνει ο ταλαίπωρος ο γονιός την αδιαφορία σου.
Από την άλλη δε γίνεται όλοι οι συνάδελφοι, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας, να είναι σκάρτοι. Γνωρίζω περιπτώσεις δασκάλων που αντικειμενικά δουλεύουν πάρα πολύ με τους μικρούς μαθητές τους, τιμώντας το λειτούργημά τους και τις απαιτήσεις της εποχής. Κι όμως, ακόμη και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχουν γονείς που το φροντιστήριο το θεωρούν απαραίτητο συμπλήρωμα… (δήθεν) εκπαιδευτικής “διατροφής”, ακολουθώντας το γενικό αφορισμό που λέει ότι “στο δημόσιο, τίποτα δεν λειτουργεί σωστά”.
Αφήστε τα παιδιά να παίξουν και να χαρούν την αθωότητά τους… θα έλεγα εγώ.
Καταρχάς, θα ήθελα να συμφωνήσω ότι γενικά υπάρχει αυτή η μόδα, τα παιδιά δηλαδή να πηγαίνουν στον φροντιστήριο. Θα ήθελα να μιλήσω όμως για την προσωπική εμπειρία μου…
Έτσι κι εγώ, όπως πολλά παιδιά πήγαινα φροντιστήριο! Well, είχαμε θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν καθηγητή Φυσικής στο Λύκειο, που είχε πολύ πλάκα, και ήταν γενικά πιστεύω από τους καλύτερος εκαπιδευτικούς που είχα, που νοιαζόταν πάρα πολύ για εμάς. Αλλά ο τύπος, είχε γνώση τι γινόταν στην τάξη. Στην κατεύθυνση ήμουν εγώ μαζί με άλλα 7 παιδιά. Επειδή ήξερε ότι για τον Α ή Β λόγο δεν είχαμε όλοι το ‘ίδιο επίπεδο’ μέσα στην τάξη, μας έκανε το μάθημα, αλλά με τρόπο ώστε να γράψουμε στις Πανελλήνιες 16. Μας το έλεγε ότι πρέπει να ξέρουμε πολύ καλά την θεωρία, και ότι μπουρούμε να λύσουμε από το Θέμα 1 μέχρι 3, και λίγο από το 4. Μας έκανε απλές ασκήσεις, και πολύ καλή θεωρία, αλλά μέχρι εκεί! για παραπάνω έπρεπε να πηγαίνουμε στο φροντιστήριο έλεγε… Οπότε από την μια ήταν πολύ καλός, γιατί πραγματικά μπορούσαμε να γράψουμε 16 όπως μας τα μάθαινε, αλλά από την άλλη για παραπάνω δεν γινόταν!
Τι θέλω να πω; Ότι δεν φταίνε αποκλειστικά και μόνο οι γονείς, αλλά πολλές φορές και οι ίδιοι οι καθηγητές μας ωθούσαν! Πόσοι καθηγητές εξάλλου δεν έκαναν και ιδιαίτερα σε παιδιά (συμπεριλαμβανομένου και εμού!); Είναι που είναι χάλια το σύστημα, έχουμε και του γονείς να θέλουν να κάνουν τα παιδιά του γιατρούς και δικηγόρους, αλλά φταίνε πολλές φορές και οι ίδιοι οι καθηγητές!
Ειδικότερα στάθηκα τυχερός στο θέμα φροντιστηρίου εγώ, γιατί ο μαθηματικός μου (RIP) ήταν ένας από τους ανθρώπους που μου επηρέασαν περισσότερο στην ζωή μου, με τις ιδέες του, τις απόψεις και τον τρόπο σκέψης.
Πέρασαν 5 χρόνια από τότε που τέλειωσα το Λύκειο.
Συμπεράσματα από την 12χρονη μαθητική θητεία μου από το δημοτικό έως το λύκειο…
όσο αφορά τους καθηγητές?
1.Υπήρξαν άνθρωποι… καθηγητές… τους οποίους ήμουν υποχρεωμένη να έχω μπροστά μου μερικές ώρες την εβδομάδα.. για χρόνια ολόκληρα… οι οποίοι βαριόντουσαν να διδάξουν!!!!!!! Έλεος!!!!!!! Άν κάποιος βαριέται τη ζωή του που είναι δάσκαλος τότε γιατί στο καλό να γίνει καθηγτής?!! Δυστυχώς δεν ήταν η εξαίρεση αλλά αποτελούσαν το 40% όπου 100% είναι το σύνολο των καθηγητών. Επίσης, ποτέ δεν ήταν νέοι.
2.Υπάρχουν και οι καθηγητές-δάσκαλοι των οποίων την ύπαρξη και την συμβολή τους και επιρροή τους δε ξεχνάμε ποτέ όσα χρόνια και αν περάσουν, τους οποίους θυμόμαστε πάντα με ευγνωμοσύνη και συγκίνηση.
Αν δεν δώσουν αξία οι ίδιοι οι καθηγητές στο μάθημά τους τότε ΠΟΙΟΣ θα το δώσει?
Για αυτό και χαίρομαι πάρα πολύ κάθε φορά που.. συναντώ (φυσικώς, ηλεκτρονικώς, κλπ) έναν ευσυνείδητο δάσκαλο-καθηγητή.. που διδάσκει με ενδιαφέρον και ζωντάνια..
παρά τις πάρα πολλές αντίξοες συνθήκες που έχει να αντιμετωπίσει ένας οποιοσδήποτε καθηγητής σε αυτή τη χώρα.
Ο κάθε γονιός έχει να λάβει υπόψη διάφορους παράγοντες κάθε φορά που πρέπει να αποφασίσει για το πότε-πού-πόσο-γιατί θα γράψει το παιδί του σε φροντιστήριο..