Ο δολοφόνος των διαφημιστών

Ο Πέτρος Μάρκαρης δε γράφει αμιγώς αστυνομικά μυθιστορήματα. Σίγουρα η πλοκή είναι δεδομένη, όμως η υπόθεση είναι το πρόσχημα για έντονη κριτική και καυστικό σχολιασμό της πραγματικότητας. Έτσι και ο “Βασικός Μέτοχος” ακολουθεί τον παραπάνω κανόνα.
Τρομοκράτες(!) καταλαμβάνουν το πλοίο της γραμμής από Πειραιά – Κρήτη. Ανάμεσα στους επιβάτες είναι η κόρη και ο γαμπρός του αστυνόμου Χαρίτου –κεντρικού ήρωα σε πολλά βιβλία του Μάρκαρη. Η αγωνία του γονιού παραμερίζει την αίσθηση του καθήκοντος. Συγχρόνως στην Αθήνα, διάσημα στελέχη και ηθοποιοί της βιομηχανίας της διαφήμισης βρίσκονται δολοφονημένοι με πανομοιότυπο τρόπο, μάλιστα από το ίδιο όπλο, μια γερμανική “αντίκα” του Β’ παγκοσμίου πολέμου.
Μέσα στη αγωνία για την τύχη της κόρης και του γαμπρού του, ο Χαρίτος επιστρέφει εσπευσμένα στην Αθήνα από την Κρήτη για να προσπαθήσει να εξιχνιάσει τις μυστηριώδεις δολοφονίες. Τότε βρίσκεται αντιμέτωπος με το χαώδη κόσμο των καναλαρχών, των διαφημιστών, που –κακά τα ψέμματα- κινούν την οικονομική ζωή των ΜΜΕ και φυσικά των αδηφάγων δημοσιογράφων.

Ο Μάρκαρης δε διστάζει έμμεσα να καυτηριάσει το φημισμένο νόμο του “βασικού μετόχου” περιγράφοντας στην ουσία την πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι μας καθημερινά: τηλεοπτικά παράθυρα, τηλεδικαστές, άπειρα διαφημιστικά μηνύματα, υπουργούς υποταγμένους στην εξουσία των media.
Μέσα σε όλους αυτούς ο ευσυνείδητος Χαρίτος προσπαθεί να βρει την άκρη ενός πολύ μπλεγμένου νήματος. Εντεωμεταξύ τα πτώματα μαζεύονται…
Απόλαυσα την ανάγνωσή του. Αν και πρόκειται για σχετικά μεγάλου όγκου βιβλίο, είναι από αυτά που με την εξέλιξη της πλοκής τους, το χιούμορ τους και φυσικά τα καυστικά σχόλιά τους, δε σ’ αφήνουν να… τ’ αφήσεις. Δυνατές περιγραφές, αληθινοί χαρακτήρες, δυνατή γραφή χωρίς πλεονασμούς και λογοτεχνικές εξάρσεις, συστατικά που συντελούν στην επιτυχία μιας επιτυχημένης λογοτεχνικής συνταγής.