Ασπρόμαυρο “παιχνίδι” θανάτου

Ομολογώ πως αν το “13 Tzameti” δεν ήταν ασπρόμαυρο δε θα μου άρεσε. Οι αποχρώσεις του γκρίζου δίνουν τον μουντό τόνο που έχει μια ταινία με τέτοια φριχτή θεματολογία. Όχι πως πρόκειται για τη ταινία που θα κάνει τους κριτικούς να την ανακηρύξουν αριστούργημα, αλλά παρόλο το βαρετό πρώτο μισάωρό της, από τη μέση και μετά δείχνει το στίγμα της.
Ένας φτωχός επισκευαστής σκεπών(!) μπλέκει σ’ ένα φριχτό και ανεξήγητο παιχνίδι ρώσικης ρουλέτας όπου κυριαρχεί το “ο θανατός σου, η ζωή μου”. Η αναζήτηση της καλύτερης τύχης (ή η επίσπευση της ατυχίας), όταν τα πάντα γύρω σου είναι ασπρόμαυρα, μετατρέπει τον άνθρωπο σε κτήνος όταν εκμεταλλευόμενος ένα απρόσμενο “φύσημα του αέρα” οδηγείται στην κόλαση. Μια κόλαση όπου η κυριαρχεί η απανθρωπιά και η αναισθησία.
Δε θα σταθώ σε λεπτομέρειες. Πολλοί μπορεί να τη θεωρήσουν φλύαρη ή υπερτιμημένη. Καλύτερο είναι να τη δείτε και  να κρίνετε από μόνοι σας. Το σφίξιμο στο στομάχι στη σκηνή της ρώσικης ρουλέτας είναι αυτό που τελικά θα μείνει στη μνήμη. Εξάλλου, ο κινηματογράφος κάτι τέτοιο δεν πρέπει να κάνει;