Η αγωνία(;) του blogger

Ο μεγαλύτερος τρόμος των συγγραφέων είναι η «λευκή σελίδα», όταν η έμπνευση βαριέται την παρουσία τους και τους εγκαταλείπει σαν απατημένη σύντροφος.
Με τους bloggers τί συμβαίνει; Κοντεύουν δύο βδομάδες που δεν έγραψα εδώ μέσα και διαπιστώνω ότι δε μου λείπει και πολύ… τουλάχιστο μέχρι σήμερα. Δεν έγραφα τόσες μέρες για συγκεκριμένους λόγους: έχω μπλέξει με πολλά πράγματα τον τελευταίο καιρό, ευχάριστα και όχι, που δεν με άφηναν να συγκεντρωθώ, έστω για λίγο, στο ιστολόγιό μου. Το «ιστολογείν» είναι μια μεγάλη απόλαυση και δεν πρέπει να συμβαίνει εν βρασμώ. Δεν του αξίζει το… στρίμωγμα ανάμεσα σε άγχη, σκοτούρες και ρουτίνες. Είναι μια χαλαρωτική διαδικασία, σαν την ανάγνωση ενός βιβλίου, συνοδεία μυρωδάτου αχνιστού καφέ, δίπλα στο τζάκι.
Η… to-blog list έχει γίνει τεράστια και όλο μεγαλώνει, τουλάχιστο καμιά 50αριά ιδέες- drafts περιμένουν να ζωντανέψουν… Σιγά σιγά η όρεξη επανέρχεται και τα posts θα πάψουν πλέον να είναι λευκά…