Το περιοδικό RAM το αγοράζω μια φορά το χρόνο όταν δίνει το πρόγραμμα για την καταχώρηση και τον υπολογισμό του εκκαθαριστικού της φορολογικής δήλωσης. Κάποτε, σαν νέος κομπιουτεράς που νόμιζε ότι θα τα μάθει όλα, ήμουν φανατικός αναγνώστης του, αλλά τελικά μεγαλώνοντας διαπίστωσα πως δεν αξίζει τον κόπο.
Στο τελευταίο τεύχος λοιπόν έπεσα σ’ ένα ενδιαφέρον άρθρο που μιλούσε για το βαθύ ιστό. Δηλαδή εκείνες τις πληροφορίες του web που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια όπου ψάχνει το Google και οι υπόλοιπες γνωστές μηχανές αναζήτησης. Το “Deep Web”, λοιπόν, έχει να κάνει με online βάσεις δεδομένων, των οποίων το περιεχόμενο παίρνει τη γνώριμη μορφή μιας ιστοσελίδας με δυναμικό τρόπο, όποτε εμείς το ζητήσουμε. Σ’ αυτές τις πολύτιμες πληροφορίες μπορεί να κανείς να βρει ποικίλο περιεχόμενο: δημόσια έγγραφα, επιστημονικές εργασίες, φωτογραφίες δορυφόρων, αρχεία ήχου, εικόνας και βίντεο, ψηφιοποιημένα χειρόγραφα ή βιβλία. Αν και αρκετό υλικό από τα παραπάνω διατίθεται επί πληρωμή, το μεγαλύτερο τμήμα του μπορεί να το βρει κανείς δωρεάν και χωρίς περιορισμούς.
Βεβαίως, θα πρέπει ν’ αντιληφθούμε ότι δεν υπάρχει κάποιο σαφές όριο μεταξύ “επιφανειακού” και “βαθέος” ιστού. Μερικοί δικτυακοί τόποι που κάνουν τέτοιου είδους “βαθιές βουτιές” στο χάος των πολύτιμων πληροφοριών του “κρυφού” Διαδικτύου είναι:

• ΟΑΙster:με 935 πηγές από δεκάδες διαφορετικές χώρες και πάνω από 15,000,000 καταχωρήσεις που κατά κύριο λόγο διατίθενται δωρεάν. (Οι φωτογραφίες αυτού του post είναι αποτέλεσμα αναζήτησης που πραγματοποιήθηκε σ’ αυτή τη σελίδα, ψάχνοντας για φωτογραφίες από τη Θεσσαλονίκη και τον Άθω).
• Pipl-People Search: εάν ψάχνετε ονόματα μέσω “βαθέος ιστού”.
• Internet Archive: το φημισμένο “αρχείο του Διαδικτύου” με την καταπληκτική Way Back Machine που μας δείχνει τη μορφή των ιστοσελίδων (και την εξέλιξή του) από τότε που φτιάχτηκαν.