Ο Στίβεν Κινγκ είναι ένας συγγραφέας που περιγράφει διεστραμμένους, φανταστικούς, τρομακτικούς, ενίοτε αρρωστημένους κόσμους. Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει κάποιος να μεταφέρει στον κινηματογράφο το έργο του και τη “ψυχοσύνθεση” των βιβλίων του. Μια τέτοια προσπάθεια είναι το “1408”, πρόσφατο βιβλίο του συγγραφέα, που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη. Καλές προθέσεις, αλλά δεν πείθουν. Ο Σουηδός σκηνοθέτης Mikael Hafstrom προσπαθεί να μας μεταφέρει όσο πιο πειστικά γίνεται το στόρι του στοιχειωμένου δωματίου ενός κεντρικού ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης. Ο Mike Enslin (John Cusack) είναι συγγραφέας – ερευνητής του παραφυσικού. Στα πλαίσια των αναζητήσεών του επισκέπτεται διαμένει συχνά σε ξενοδοχεία που φημολογείται ότι συμβαίνουν εξωκοσμικά φαινόμενα. Φυσικά, τίποτα τέτοιο δεν έχει εντοπίσει στις μέχρι τώρα ερευνές του, μέχρι που μαθαίνει για την ύπαρξη του δωματίου 1408 στο Dolphin Hotel της Νέας Υόρκης. Απόλυτα σαρκαστικός και ειρωνικός αγνοεί τις προειδοποιήσεις του διευθυντή του ξενοδοχείου (Samuel Jackson) και αποφασίσει να περάσει τη νύχτα του στο “στοιχειωμένο” δωμάτιο. Όμως, για πρώτη φορά στην καρριέρα του, αντιλαμβάνεται ότι κάτι περίεργο μπορεί να συμβαίνει έξω από αυτόν τον κόσμο.
Στην ταινία κυρίαρχο ρόλο παίζει η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, το παιχνίδι των απόκοσμων, ξαφνικών ήχων, οι εναλλαγές του φωτός και των σκιών. Από κει και πέρα τον πρώτο ρόλο έχουν τα ειδικά εφέ, που όμως αποδεικνύονται αρκετά ψεύτικα και δεν πείθουν. Από την άλλη μεριά, ο Cusack είχε να αντιμετωπίσει ένα δύσκολο ρόλο. Την περισσότερη ώρα πρέπει να παίζει μόνος του, με τα μάτια, τις εκφράσεις του προσώπου, τις κινήσεις. δύσκολο ακόμη και για καταξιωμένους ηθοποιούς. Ο κατά τα άλλα συμπαθής ηθοποιός αποτυγχάνει να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Παραείναι προσποιητός και πολύ υπερβολικός στις αντιδράσεις. Φωνάζει και ορύεται μόνο και μόνο για να κάνει θόρυβο, όχι για να μας πείσει ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που περνάει τις πιο τρομαχτικές στιγμές της ζωής του. Τελοσπάντων, δεν πρόκειται για μια ιδιαιτέρως άσχημη μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του Κινγκ, αλλά ποτέ δε θα φτάσει το επίπεδο παραγωγών όπως η “Λάμψη” ή το “Κάρι”.
